เกิดใหม่ยุค 90 ทวงคืนวาสนาตัวข้าในวัย 8 ขวบ! 【จบ】

        เด็กเรียนเก่งอย่างทิงเสวี่ยและฉินหยวนเฟิงกำลังดื่มด่ำกับความสุข ส่วนเด็กที่ผลการเรียนไม่ดีอย่างหลินหงเหมยและหวังเหว่ยไฉ กลับต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตที่แตกต่างกันไป

        หลินหงเหมยถูกลงโทษอย่างหนักเพราะคะแนนสอบที่ย่ำแย่ ส่วนหวังเหว่ยไฉเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันนัก

        ปกติแล้วภรรยาของหวังอ้ายกั๋ว หรือสะใภ้ใหญ่บ้านตระกูลหวัง จะตามใจและรักลูกชายคนนี้ดั่งไข่ในหิน แต่เมื่อเห็นผลสอบที่ลูกชายรั้งตำแหน่งที่ห้าจากท้ายห้อง เธอก็โกรธจนตัวสั่น     

        เธอชี้หน้าด่าทอหวังเหว่ยไฉเสียงดังลั่น

        “หนังสือหนังหาที่แกอ่านมันเข้าไปอยู่ในท้องหมาหมดแล้วหรือไง? สองวิชารวมกันคะแนนยังไม่ผ่านเกณฑ์เลย แกนี่มันทำให้ฉันโมโหจริงๆ!”

        ด่าก็ส่วนด่า... แต่สุดท้ายแล้วสะใภ้ใหญ่ก็ยังคงไม่กล้าลงไม้ลงมือตีลูกชายสุดที่รักอยู่ดี

        ผลการเรียนของหวังเถียนเถียน พี่สาวของหวังเหว่ยไฉนั้นอยู่ในระดับกลางๆ มาโดยตลอด ไม่ดีเลิศแต่ก็ไม่แย่จนน่าเกลียด แต่หลังจากรู้ข่าวว่าฉินหยวนเฟิงสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้ว ความอิจฉายิ่งพุ่งพล่าน     

        ไอ้เด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่นั่น... ทำไมถึงสอบได้ดีขนาดนั้น?

        เธอปักใจเชื่อว่าต้องเป็นเพราะน้องสามีทั้งสองคนคอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังแน่ๆ ก็แหงล่ะ น้องสามีอย่าง 'หวังอ้ายหมิน' เป็นถึงครูมัธยมปลาย ส่วนน้องสะใภ้ 'หานจื่อซู' ก็จบปริญญาตรี

        ปกติหวังหย่าจิ้งลูกสาวของพวกเขามาที่นี่ทีไร ก็จะขลุกอยู่กับฉินหยวนเฟิงเสมอ นานๆ ครั้งฉินหยวนเฟิงก็จะไปพักที่ตัวอำเภอ ยิ่งช่วงปิดเทอมฤดูร้อนยิ่งไปกินนอนอยู่ที่นั่นเป็นเดือนๆ

        ในช่วงเวลาเหล่านั้น... น้องสามีทั้งสองคนย่อมมีโอกาสมากมายที่จะติวหนังสือเข้มข้นให้ฉินหยวนเฟิง

        ถ้าลูกชายของเธอได้รับการติวจากพวกเขาบ้าง ก็อาจจะสอบได้ที่หนึ่งเหมือนกัน!

        ......

        หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ สะใภ้ใหญ่ก็บุกไปหาพ่อแม่สามีถึงบ้านด้วยความฉุนเฉียว      ในตอนนั้น ผู้สูงอายุทั้งสองและฉินหยวนเฟิงก็เพิ่งทานมื้อเย็นเสร็จเช่นกัน

        ฉินหยวนเฟิงกำลังช่วยเก็บโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นป้าสะใภ้เดินเข้ามา เขาก็ทักทายอย่างสุภาพ แล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป

        “ฉันได้ยินเจ้าไฉไฉบอกว่าหยวนเฟิงสอบได้ที่หนึ่งอีกแล้วเหรอ... จริงหรือเปล่า?” น้ำเสียงของหวังอ้ายกั๋วแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ไม่น่าฟังนัก

        ยายหวังเติมฟืนเข้าไปในเตาผิงเล็กน้อยเพื่อให้ความอบอุ่น ก่อนจะตอบเรียบๆ

        “แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ฉันรู้ว่าไฉไฉสอบได้ไม่ดีอีกแล้ว เด็กคนนี้จริงๆ แล้วก็ฉลาดนะ เพียงแต่ไม่ยอมตั้งใจเรียนเท่านั้นเอง”

        สะใภ้ใหญ่แค่นเสียงเฮอะในลำคอ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน

        “ไฉไฉลูกชายฉันน่ะมันเป็นหมาหัวเน่า ไม่เป็นที่รักใคร่ของใครหรอกค่ะ ถ้าเหมือนบางคนที่ได้รับการติวเข้มจากอาทั้งสองคนล่ะก็ ป่านนี้คงสอบได้ที่หนึ่งไปนานแล้ว... พ่อคะ แม่คะ พวกท่านว่าจริงไหม?”

        ผู้สูงอายุทั้งสองคนผ่านโลกมามาก มีหรือจะไม่เข้าใจว่าลูกสะใภ้กำลังพูดกระทบกระเทียบเปรียบเปรย ว่าที่ฉินหยวนเฟิงเรียนเก่งได้ขนาดนี้ เป็นเพราะหวังอ้ายหมินกับภรรยาช่วยติวพิเศษให้

        ตาหวังเพียงแค่ไอเบาๆ ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด แล้วหันไปเปิดวิทยุฟังข่าวภาคค่ำแทน

        ฉินหยวนเฟิงล้างจานเสร็จเงียบๆ ก็ปลีกตัวกลับเข้าห้องตัวเองทันที

        เมื่อคุณย่าไม่ตอบโต้ บรรยากาศในห้องจึงเริ่มอึดอัดขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเป็นคนที่มีไหวพริบสักหน่อย ในตอนนี้ก็คงจะขอตัวลากลับไปแล้ว แต่สะใภ้ใหญ่กลับเลือกที่จะไม่ทำเช่นนั้น

        พวกคุณไม่สนใจฉันใช่ไหม? แกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดกันใช่ไหม? งั้นฉันจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้ เอาให้เสียงดังกว่านี้อีกหน่อยก็ได้!

        “แม่คะ! ไฉไฉลูกชายหนูเป็นหลานชายคนเดียวของบ้านเรานะคะ” เธอเริ่มร่ายยาว

        “ในอนาคตเขาจะเป็นคนสืบทอดวงศ์ตระกูล ถ้าเขามีอนาคตที่ดี ทุกคนก็จะได้พึ่งพาอาศัย หนูรู้ว่าอารองคนเก่งกาจ แล้วมีประโยชน์อะไรล่ะคะ? พวกเขามีลูกสาวคนเดียว แถมยังไม่ให้มีลูกคนที่สองตามนโยบายรัฐ ในอนาคตก็ต้องพึ่งพาไฉไฉลูกชายหนูอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ?”

        เธอเว้นจังหวะหายใจ ก่อนจะรุกต่อ

        “แม่คะ แม่ลองคุยกับอารองดูสิคะ ให้เขาใส่ใจเรื่องการเรียนของไฉไฉให้มากขึ้นหน่อย หยวนเฟิงเด็กคนนี้ถึงจะดีแค่ไหน เขาก็ยังแซ่ฉินไม่ใช่หรือคะ?”

        ยายหวังถอนหายใจยาว พยายามข่มอารมณ์

        “ลูกสะใภ้ใหญ่... หยวนเฟิงเรียนเก่งเพราะเขาตั้งใจเรียนด้วยตัวเอง ลุงเขยกับป้าสะใภ้ของเขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนักหรอก ช่วงก่อนสอบหยวนเฟิงอ่านหนังสือดึกทุกคืน ตื่นเช้ามาขอบตาดำคล้ำเลย ถ้าไฉไฉมีความพยายามสักครึ่งหนึ่งของหยวนเฟิง ผลการเรียนของเขาก็คงดีขึ้นไปนานแล้ว”

        พูดถึงขนาดนี้แล้ว สะใภ้ใหญ่ก็ยังไม่ยอมเชื่อ

        “แม่คะ แม่เลิกหลอกหนูเถอะค่ะ หนูไม่เชื่อหรอกว่าเจ้ารองคนไม่ได้ติวให้หยวนเฟิง ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหยวนเฟิงไปอยู่บ้านพวกเขาเป็นเดือนเลยนะคะ หนูไม่เชื่อหรอกว่าช่วงนั้นเขาจะเอาแต่เล่นอย่างเดียว”

        คราวนี้ ยายหวังเหลืออดสวนกลับทันควัน

        “ช่วงปิดเทอมฤดูร้อน หยวนเฟิงไปขายไอศกรีมขายน้ำอัดลมในตัวอำเภอหาเงินช่วยที่บ้าน! ตอนที่เขานั่งตากแดดหน้าดำหน้าแดง ไฉไฉลูกชายเธอกำลังนอนหลบร้อนเป่าพัดลมอยู่ในบ้านสบายๆ โน่น!”

        “ลูกสะใภ้ใหญ่ ฉันรู้ว่าเธอร้อนใจที่ไฉไฉเรียนไม่เก่ง แต่เธออย่ามัวแต่ไปโทษคนอื่นเลย ทำไมไม่ลองมองหาสาเหตุที่ตัวลูกของเธอบ้างล่ะ? วันเสาร์อาทิตย์ที่ไม่ได้ไปโรงเรียน นอกจากทำการบ้านที่ครูสั่งแล้ว ไฉไฉเคยคิดจะหยิบหนังสือเรียนมาอ่านเพิ่มบ้างไหม? ช่วงทบทวนบทเรียนไฉไฉเคยอ่านหนังสือดึกทุกคืนหรือเปล่า?”

        “ไฉไฉเป็นเด็กฉลาด เพียงแต่ชอบเล่นมากไปหน่อย เธอเป็นแม่ก็คอยกระตุ้นเขาให้มากๆ หน่อย ให้เขาเปลี่ยนนิสัยชอบเล่นเสียบ้าง ผลการเรียนก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง”

        ยายหวังทนพฤติกรรมของลูกสะใภ้คนนี้ไม่ไหวจริงๆ ลูกชายตัวเองเรียนไม่เก่งกลับไม่โทษตัวเอง เที่ยวโทษฟ้าโทษฝน โทษคนรอบข้างไปทั่ว เพียงเพราะเธอมีลูกชายสืบสกุลคนหนึ่ง ก็ทำราวกับว่าทุกคนในบ้านเป็นหนี้บุญคุณเธอ ต้องคอยประคบประหงมราวกับไข่ในหิน     

        ยายหวังรักหลานชายก็จริง... แต่ถ้าแม่ของหลานทำตัวไม่น่ารักเอาเสียเลย ความเอ็นดูที่มีต่อหลานชายก็จำต้องลดน้อยถอยลงไปตามระเบียบ

        ......

        พริบตาเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้น

        หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ฉินหยวนเฟิงก็แอบซ่อนนิยายชุด "แปดเทพอสูรมังกรฟ้า" ไว้กับตัว แล้วตะโกนบอกคุณยาย

        “ยายครับ ผมจะไปเล่นกับทิงเสวี่ยและหลินฉางจื้อนะครับ” พูดจบก็วิ่งปรู๊ดออกจากบ้านไปทันที

        แต่ระหว่างทาง ฉินหยวนเฟิงก็บังเอิญเจอกับ หวังกัง เข้าเสียก่อน

        หวังกังตาไว เห็นฉินหยวนเฟิงมีของตุงๆ อยู่ในเสื้อก็รีบถามดักคอ

        “เฮ้ย! นายซ่อนสมบัติอะไรไว้ตรงนั้นน่ะ? รีบเอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ”

        ฉินหยวนเฟิงรีบลากหวังกังหลบเข้ามุมลับตาคน แล้วค่อยๆ หยิบนิยายที่ซ่อนไว้ออกมาให้ดูอย่างระมัดระวัง

        “นายอย่าให้ผู้ใหญ่รู้เด็ดขาดนะ ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันแอบอ่านนิยายล่ะก็ โดนตีหลังลายแน่”

        หวังกังตาลุกวาว

        “ฉันช่วยนายเก็บเป็นความลับได้ แต่มีข้อแม้... นายต้องให้ฉันยืมอ่านก่อน ตกลงตามนี้นะ”

        ไม่รอให้ฉินหยวนเฟิงอนุญาต หวังกังก็คว้าหนังสือไปเก็บไว้กับตัวหน้าตาเฉย นิยายที่ตั้งใจจะเอาไปให้หลินฉางจื้อยืมอ่าน ตอนนี้กลับถูกหวังกังฉกตัดหน้าไปเสียแล้ว ฉินหยวนเฟิงได้แต่ทำตาปริบๆ ยอมรับชะตากรรม

        แต่จะว่าไป... หวังกังก็ปกป้องเขาดีมากมาโดยตลอด

        หวังกังเป็นเด็กเรียนเก่งระดับหัวกะทิเช่นกัน ทุกครั้งที่สอบ ถ้าฉินหยวนเฟิงได้ที่หนึ่ง หวังกังก็จะตามมาติดๆ ที่อันดับสองเสมอ

        นอกจากสมองดีแล้ว หวังกังยังตัวสูงใหญ่และต่อยตีเก่งเป็นที่หนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นที่โรงเรียนหรือในละแวกนี้ ก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาสักคน

        เมื่อก่อนฉินหยวนเฟิงเคยให้ของเล็กๆ น้อยๆ กับหวังกัง แลกกับการให้เขาคอยคุ้มครองตัวเอง ตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีอันธพาลหน้าไหนกล้ามาข่มเหงรังแกฉินหยวนเฟิงอีกเลย

        หวังกังเป็นคนรักพวกพ้องและมีน้ำใจมาก เป็นประเภทที่ยอมเจ็บตัวแทนเพื่อนได้

        อย่างเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว ที่เงินของฉินหยวนเฟิงถูกจางเจี้ยนขโมยไป หวังกังก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง บุกไปจัดการสั่งสอนจางเจี้ยนทันที เรื่องราวบานปลายใหญ่โตจนแม่ของจางเจี้ยนบุกมาเอาเรื่องถึงโรงเรียน

        หลังจากถูกเรียกผู้ปกครอง พอกลับถึงบ้าน หวังกังก็ถูกแม่ตีอย่างหนักจนน่วม แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยโกรธเคืองหรือทิ้งเพื่อน ยังคงเป็นเพื่อนซี้และคอยคุ้มครองฉินหยวนเฟิงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง