แสงแดดกระทบกับดวงตา เช้านี้เป็เช้าที่ไม่ค่อยสดใสของลตา มาจากเมื่อคืนที่เธอนอนไม่หลับ ร่างเล็กออกจากห้องนอนหลังจากจัดการเื่ส่วนตัวเสร็จแล้วตรงไปยังห้องครัวด้วยความสำนึกที่ตนตื่นนอนช้า ทุกคนต้องหิ้วท้องรออย่างแน่นอน จากที่ลตารู้มาเกรซทำงานครัวไม่เป็เลย สาวน้อยได้กลิ่นอาหารลอยออกมาจากห้องครัว ใครกันนะที่เข้าครัว สาวน้อยไม่รอช้าเข้าไปยังห้องสายตาจับจ้องชายร่างสูงกำลังเตรียมอาหารขึ้นโต๊ะ อาหารทุกจานสีสันน่าทานมาก ชายหนุ่มถอดเสื้อกันเปื้อนสีชมพูออกแล้วเดินตรงมาหาสาวน้อย มือใหญ่อังหน้าผาก
"ตัวไม่ร้อนแล้วนิ"
"หัว"ลตางงเล็กน้อย เธอมีไข้ั้แ่เมื่อไหร่กัน
"ยัยนั้นบอกว่าเธอไม่สบาย"ไรย์พูดจบแล้วดันตัวให้ร่างเล็กทานอาหารที่ตนทำขึ้นมา ต้มจืดเต้าหู้สาหร่าย ผัดผักรวมมิตร ผัดพริกแกง
"หนูหรอคะไม่สบาย"
"ใช่ เมื่อเช้าฉันวัดไข้เธอไปแล้ว ไข้ขึ้นอ่อนๆ"ลตาพยักหน้ารับรู้ก็คุณอาพูดมาขนาดนี้แล้ว วัดไข้พร้อมเสร็จสรรพเธอคงปฏิเสธอะไรไม่ได้ก้มหน้าก้มตาทานอาหารที่คุณอาเป็คนทำ
"ไม่กลัวฉันแล้วนิ"
ไรย์พูดขึ้นมองหน้าสาวน้อยทั้งทีเมื่อวานหลังจากที่เธอรู้ว่าเขาทำมาหากินอะไร เธอแทบจะไม่พูดไม่จา เมื่อคืนเธอไม่ยอมหลับยอมนอนก็คงจะกลัวโดนเขาปาดคอสักวันนึง จากการที่เขาสังเกตการณ์แล้วได้ยินบทสนทนาระหว่างสันติบาลและสาวน้อยมันคงทำให้เธอกลัว เครียดจนไข้ขึ้นแล้วไหนจะฝันร้ายที่เธอละเมอออกมาจนสันติบาลมาเรียกพวกเขาช่วยกันปลอบสาวน้อยที่ร้องหาแต่พ่อ….
ลตาก้มหน้าไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัวเขานะ ตอนนี้เธอยังกลัวเขาอยู่เลย เธอพยายามทำใจให้สบายคิดว่าคุณอาเป็คนของสันติบาลส่งมาดูแลเธอ
"คะ"สาวน้อยพร้อมพยักหน้า
"อืม"
"พี่เกรซกับพี่ซิการ์อยู่ไหนอะคะ เดียวกับข้าวก็เย็นหมดหรอก"
"ไม่ต้องเป็ห่วงพวกนั้น พวกมันตะแคงตู้เย็นหาข้าวกินั้แ่เช้าแล้วล่ะ"
"แล้ว….."
"วันนี้พวกนั้นต้องกลับไปทำงานเดียวพวกหนอนจะสงสัยเอา"
ลตาพยักหน้า ไรย์ปล่อยให้สาวน้อยทานอาหารต่อ ลตาทานอาหารจนหมดทั้งที่เธอไม่ได้อยากทานอะไรมากมายแต่สายตาเข้มจ้องมองเธอราวกับว่าเธอเป็ผู้ต้องหา
แต่เริ่มรู้สึกจนแล้วไรย์ไม่ได้แสดงความโหดร้ายอะไรเลย ตอนนี้เธอวางใจที่เธอมีเขาและเขาก็คงคิดกับเธอเหมือนลูกเหมือนหลาน ั้แ่เกรซและซิการ์กลับไปไรย์ก็ทำตัวไม่ต่างจากบิดาที่สั่งสอน ดูแลลตามาตลอด ความกลัวที่ลตามีให้ถึงแม้จะแสดงออกมาไม่มากแต่มันมากพอทำให้เขารู้ว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ควรเจอเื่แบบนี้ถึงแม้เ้าตัวจะพยายามปิดบัง ไม่พูด ไม่เถียงแต่เขารับรู้ได้ ไรย์ละลายพฤติกรรมของสาวน้อยได้สำเร็จ เธอยอมเข้าใกล้เขามากขึ้นโดยไม่คิดว่าเขาเป็คนป่วยคนที่ปาดเจ็บสาหัสจากลูกะุมา เธอคิดว่าเขาคือคุณอาที่สนิทที่สุด อาจจะสนิทมากกว่าพวกสันติบาลก็ได้ แผลของเขาเริ่มแห้งพร้อมกับที่เขาเริ่มออกกำลังกายหนักขึ้น ลตาเห็นว่าเขาเริ่มโหมร่างกายเธอก็ได้แต่บ่นให้เขาเบาๆลงบ้าง ไม่นานเธอก็ออกกำลังกายเป็เพื่อนเขาเลย
"คุณอาจะฟิตไปไหนคะ"ลตาะโเชือกแล้วถามเขา
"ะโให้เสร็จก่อนไหมแล้วค่อยถาม"ไรย์วิดพื้นแล้วตอบสาวน้อยทำให้ลตาหยุดะโแล้วนั่งหันไปหาไีรย์
"หนูอยากรู้"
"เอาไว้สู้ไง จะได้ไม่เหนื่อย"
"วิดพื้นสู้ได้หรอคะ"
"วิดพื้นแค่วอมร่างการ "
"....."
"ฉันสอนใช้มีดสั้นกับต่อยมวยเอาไหม"ลตาพยักหน้ารับทันที เธออุตส่าห์ของพ่อให้สอนเื่การต่อสู้แต่ท่านไม่อนุญาตวันนี้ได้คุณอามาสอนใครจะปฏิเสธ
ลตาเดินเข้าไปหาไรย์ แต่ไม่ทันไรชายหนุ่มก็โยนปืนพกให้กับสาวน้อย ลตารับปืนที่ชายหนุ่มโยนมาให้เธอมือเล็กสั่นระริก เธอไม่เคยจับปืนมาก่อน ตากลมโตมองไปยังคุณอาแทบจะโยนปืนคืนให้เขาทันที
"ฝึกยิงปืนก่อน ค่อยต่อยมวย"
"หนูมะ...ไม่เคย.."
"ฝึกไว้จะได้เอาไว้ป้องกันตัว"
"หนูกลัว…"
"ไม่ต้องกลัว อยู่กับฉันไม่ต้องกลัวอะไร ฉันจะฝึกยิงปืนให้ถ้าวันไหนฉันตายก่อนเธอจะได้เอาตัวรอด"
ไรย์เดินเข้าใกล้สาวน้อยพลางเอามือลูบหัวเด็กสาวที่ตอนนี้กลัวตัวสั่นระรัว ชายหนุ่มจับมือสาวน้อยให้เธอไปนั่งเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุดพร้อมกับคุกเขาข้างนึงย่อตัวเองลงให้ตัวเองเสมอกับลตา มองตาเธอด้วยสายตาที่เอาจริงพร้อมยิ้มให้
"ถ้าฉันยังไม่ตายก่อนเธอ ฉันจะไม่ให้เธอมือเปื้อนเืเด็ดขาด….แต่ตอนนี้เธอต้องฝึกไว้ก่อนฉันไม่รู้ว่าไอ้พวกนั้นจะมาเมื่อไหร่"แต่ได้แต่พยักหน้ารับรู้ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบเลยก็ตาม
ไรย์จับมือของตลาพาสาวน้อยเดินไปหลังบ้านเพื่อฝึกยิงปืน ไรย์สอนวิธีการใช้ปืนคร่าวๆให้กับสาวน้อย มือหนาประกอบเพื่อให้มันเก็บเสียงป้องกันการได้ยินเสียงและพวกสันติบาลที่กบดาลแถวนี้จะได้ไม่ต้องใ
"ศูนย์หน้ากับศูนย์หลังตรงกันจะได้ถูกเป้า"ไรย์อธิบายแค่นั้น ทั้งหมดลตาต้องใช้ความเข้าใจที่คุณอาสอน สำหรับเด็กสาวที่ไม่เคยยิงปืนมาก่อนมันทำให้เธอกลัวอยู่บ้างแต่เธอพยายามตั้งสติให้มากที่สุด มือบางยกปืนไปยังเป้ากิ่งไม้ท่อนใหญ่แข็งแรงที่ไรย์ยิงลูกะุไปก่อนหน้านี้เพื่อให้เธอยิงให้โดนจุดที่เขาฝังลูกะุเอาไว้
ไรย์มองไปยังผลงานของลูกศิษย์สาวไม่น่าเชื่อว่าเด็กน้อยจะยิงปืนขนาดนี้ แค่สอนวิธียิงเท่านั้น!! สันติบาลคงไม่ต้องคุ้มกันสาวน้อยแล้วละ ฝึกลตาอีกสักนิดก็เอาตัวรอดได้แล้ว สายตาคมมองไปที่สาวน้อยที่ยังตื่นอยู่
"ก็ยิงได้หนิ"
"หนูกลัว"
"ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันว่าเธอใช้ปืนดีกว่ามวยอีกอย่างศัตรูของเธอคงไม่รีรอมั่วแตะต่อยเธอ มันคงคว้าปืนมายิงเธอก่อน "
"คะ แล้วมีดสั้นละคะที่คุณอาจะสอน อย่างน้อยตอนที่พวกคนร้ายไม่รู้ตัวจะได้ใช้มีดสั้นปาไปก่อน"
"เธออยากเรียนจริงเหรอ"
"คะ"ลตาตอบอย่างแข็งขันพร้อมกับพยักหน้า
"เลิกเรียกว่าคุณอาแล้วเรียกว่าพี่ ทำได้ไหมละ"ไรย์ตอบกลับและยื่นข้อเสนอแลกกับการเปลี่ยนสรรพนามจากอาเป็พี่
"คุณอาเป็น้องพ่อหนูเลยนะคะ"
"ไอ่ซิการ์ก็อายุเท่าฉัน ทำไมเธอเรียกพี่ละ"
"ก็ได้คะคุณอะ...พี่"
"พี่ไรย์"ไรย์พูดทับขึ้นเพื่อให้สาวน้อยจะเอาไว้ได้ใช้ มันดูคล่องปาก รื่นหูดีไม่น้อย
"คะ พี่ไรย์"
กลางดึกเงียบสงัด ไรย์วางกระจายยานรกไว้บนโต๊ะพร้อมกับวางแผนที่จะสืบข่าวและเข้าใกล้องค์กร พวกสวะที่เขาบังเอิญไปเจอแถวตลาดที่พวกนั้นกำลังระเริงกับยานรกอยู่และไม่แน่ว่ายานรกนี้อาจจะเป็เส้นทางให้เขาเจอกับพรรคพวกที่ระยำอีกครั้ง แต่ร่างบางของสาวน้อยที่นอนไม่หลับกระสับกระส่ายคิดมากที่อยู่กับชายหนุ่มสองต่อสองอีกแล้ว ทั้งที่เธอก็เคยอยู่กับเขามาแล้วเธอก็ยังไม่ชินเพราะตอนนั้นเขาาเ็แต่ตอนนี้แข็งแรงแล้วจากตอนนั้นที่เขาซูบผอมตอนนี้เริ่มมีน้ำมัดกล้าม สาวน้อยเดินมายังห้องรับแขกที่ไรย์จ้องเป็ที่หลับนอนตากลมตาเบิกตาขึ้น
' นั่นยาอะไร ทำไมคุณอาถึงได้… '
ลตาคิดยังไม่ทันไร สายตาคมมองไปยังร่างบางที่อยู่หน้าห้อง
"ทำไมไม่นอน"
"นะ..หนูนอนไม่หลับคะ คุณอะ.."
"เอิ่ม"
"พี่ไรย์ นั้นยาอะไรคะ"
"ยานรก"คำๆเดียวสาวน้อยก็แทบจะวิ่งเอายาที่ว่าไปเผาทิ้งทันที
"ทำไม มันถึง…."
"ฉันจะไปสืบข่าวกับพวกค้ายานรกน่ะ"
"พี่ไรย์ไม่ต้องไปก็ได้หนิคะ วิธีอื่นก็มี…"
"วิธีนี่แหละ ดีแล้ว"
"แต่…."
"ถ้าเธอไม่อยากเจ็บตัวก็อย่ามาขัด"
"ทำไมพี่ต้องทำขนาดนี้ละคะ"
"เธอไม่ต้องรู้หรอกนะ เื่นี้จะมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น"
ไรย์พูดออกมานิ่งๆแล้วเดินอ้อมไปด้านหลังลตา ลตาไม่ได้ทันสังเกตุอะไรมาก สาวน้อยหน้าไปยังยานรก เธอคิดจะเผามัน มันไม่ควรอยู่ในบ้านหลังนี้ คุณอาไรย์ไม่ควรใช้วิธีนี้ แต่ไม่ทันไรลตาก็ล้มลงหมดสติเพราะแรงและน้ำหนักฝ่ามือของผู้ชายในบ้านฟาดที่ท้ายทายของลตา ไรย์อุ้มสาวน้อยไว้ในอ้อมแขนแล้วไปส่งเธอถึงเตียงนอน
"ขอโทษนะสาวน้อย เธอไม่ควรรู้เื่พวกนี้ อีกไม่นาน...อีกไม่นานทุกอย่างจะสงบสุข"
ชายหนุ่มพูดแค่ริมฝีปากหนาก้มลงไปหอมกลุ่มผมที่มีกลิ่นหอมของแชมพู สำหรับเขาลตาก็ไม่ต่างอะไรกับน้อง ลูกหลาน แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกแบบนี้
692
