ตฤณภาสยื่นมือใหญ่คลำหาร่างบางที่ตนเองนอนกอดอยู่ทั้งคืน ทั้งที่ยังหลับตาอยู่ แต่คลำไปตรงไหนก็เจอแต่ความว่างเปล่า จึงลืมตาตื่นขึ้นมาทันที และก็เจอแต่ความว่างเปล่าจริงๆ ไม่มีแม้แต่เงาของเ้าหล่อน มีเพียงรอยยุบยับยู้ยี้อยู่บนที่นอน ซึ่งเป็หลักฐานว่าเมื่อคืนได้เกิดอะไรกันขึ้น และสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบางอย่างที่เปรอะเปื้อนติดแห้งอยู่ที่ผ้าปูที่นอน
ซึ่งสิ่งนั้นทำให้ชายหนุ่มทั้งปลาบปลื้ม และภาคภูมิใจที่ตนเองได้เป็คนแรกของหญิงสาว จึงเผลอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ แต่สักพักก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่ได้มอบความสาวให้ ไม่ได้อยู่ในห้องนั้นแล้ว จึงหุบยิ้มโดยพลัน รีบลุกขึ้นจากเตียงนอน เข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกาย และรีบแต่งตัวลงมายังชั้นล่างของบ้านทันที
“ป้าจำปา วันนี้ผมไม่กินข้าวเช้าที่นี่นะ เดี๋ยวถ้ายังไงจัดอาหารเช้าใส่กล่องให้ด้วยแล้วกันสักสองกล่องจะเอาไปกินที่ออฟฟิศน่ะ” ตฤณภาสกล่าวขึ้น เมื่อเห็นจำปากำลังตั้งโต๊ะอาหารเช้าอยู่
“ได้ค่ะคุณภาส แล้วทำไมถึงต้องให้จัดสองกล่องด้วยล่ะคะ?” จำปาตอบรับคำสั่งก่อนจะเอ่ยถามชายหนุ่มกลับอย่างสงสัยใคร่รู้
“เดี๋ยวเอาไปเผื่อภรรตน่ะ”
ชายหนุ่มตอบคำถามแม่บ้าน พลางหวนคิดไปถึงเื่เมื่อคืนที่ผ่านมา ก็แทบกลั้นยิ้มแห่งความปลื้มปิติเอาไว้ไม่อยู่ ซึ่งชายหนุ่มคิดว่าวันนี้ภรรตรี น่าจะไม่ค่อยมีแรงอย่างแน่นอน เพราะตนเองได้ดึงเอาเรี่ยวแรงที่มีของหญิงสาวมาจนเกือบหมด ก่อนที่ทั้งคู่จะหลับกัน ก็ปาเข้าไปจะสว่างอยู่แล้ว
จำปาเห็นสิ่งที่แปลกไปในตัวของเ้านายของตน จึงอดแอบเมียงมองอย่างสงสัยไม่ได้
“มีอะไรเป็พิเศษหรือเปล่าวะวันนี้ ทำไมคุณภาสถึงได้ดูเหมือนว่าจะอารมณ์ดีเป็พิเศษ”
จำปาเดินเข้าไปในห้องครัว พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างงงๆ สงสัย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรไปมากกว่าบ่นพึมพำกับตัวเอง เพราะไม่กล้าที่จะถามผู้เป็เ้านายตรงๆ นั้นเอง เพราะเดี๋ยวจะหาว่าเป็การละลาบละล่วงเื่ส่วนตัวของเ้านายมากจนเกินไป จึงได้แต่เก็บความสงสัยนั้นไว้กับตัว
เมื่อจำปาจัดอาหารเช้าใส่กล่องให้เรียบร้อยแล้ว ตฤณภาสก็รับมาจากจำปา เดินไปขึ้นรถโฟล์วิลที่ได้ให้สรชัย นำมาจอดรอไว้ให้ที่หน้าบ้าน ขับตรงไปยังบ้านพักของคนงาน ที่มีภรรตรีพักอาศัยอยู่ที่นั้น เพื่อว่าจะไปรับเ้าหล่อนออกไปออฟฟิศพร้อมกันเลยทีเดียว จะได้ไม่เป็การเสียเวลา
แต่พอขับไปได้ครึ่งทางเสียงข้อความไลน์ในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ชายหนุ่มจึงหยิบโทรศัพท์ที่วางในกล่อง ที่อยู่ถัดจากเกียร์รถขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็ข้อความจากภรรตรีนั้นเองที่ส่งเข้ามา ซึ่งเขียนว่า
‘ภรรตขอลาป่วยหนึ่งวัน ขอบคุณค่ะ’
เมื่อชายหนุ่มเห็นข้อความนั้นใจก็เต้นเร็วแรง ร้อนรนขึ้นมาทันที หวนคิดไปถึงเื่เมื่อคืนที่ผ่านมา
“ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!....” ก่อนจะสถบออกมาอย่างคิดโทษตัวเอง ที่เรียกร้องและเอาแต่ใจตัวเองมากเกินไป จนทำให้ภรรตรี ต้องเจ็บป่วยอย่างนี้ จึงรีบเร่งความเร็วของรถโฟล์วิลให้วิ่งเร็วขึ้นไปอีก เพื่อให้ไปถึงบ้านพักคนงานโดยเร็ว
๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑_๑๑
10K
