ตอนที่ 3 — รอยเท้าบนตลิ่ง
ฝนหยุดตกั้แ่รุ่งสาง แต่กลิ่นดินเปียกและเสียงน้ำในคลองยังดังไม่ขาดสาย
เมฆาเดินช้า ๆ ไปตามตลิ่งใต้สะพาน มือถือเครื่องตรวจสนามแม่เหล็กที่ส่งเสียงติ๊ดเป็จังหวะเบา ๆ
“อย่าบอกนะว่าผีก็มีคลื่นแม่เหล็กของตัวเอง” วรุฒพูดพลางยกกล้องถ่ายรูปขึ้นสูง “หรือผมควรซื้อเสาวิทยุเพิ่มดี เผื่อจับสัญญาณผีได้”
“ถ้ามีคลื่นจริง ๆ ก็ไม่ใช่เพราะเขาเป็ผี แต่เพราะเขาอยู่ในสภาพพลังงานแบบที่เรายังไม่เข้าใจ” เมฆาตอบเรียบ ๆ พลางก้มมองพื้นโคลน “แล้วอย่าเหยียบตรงนั้น — มีรอยเท้าเล็ก ๆ อยู่”
จิตราก้าวเข้ามาใกล้ เหลือบมองตามแสงไฟฉาย “รอยเท้าขนาดเด็ก... แต่มีสองชุด เดินวนเป็วงเหมือนเล่นอยู่แถวนี้”
“แล้วนี่คืออะไร” วรุฒก้มลงจ้อง — มีรอยเท้าเล็กอีกคู่หนึ่งที่จู่ ๆ ก็หยุดกลางโคลน เหมือนคนเดินแล้วหายไปเฉย ๆ
เขากลืนน้ำลาย “ผมขอเดาว่า... เขาไม่ได้กลับบ้านด้วยขา”
“ไม่แน่” เมฆาก้มลงแตะรอยนั้น “ถ้าโคลนดูดเท้าจนลึกพอ ก็อาจทำให้รอยจางก่อนถึงอีกก้าว”
“หรือผีดูดเท้าก็ได้นะครับ ผมแค่เสนอทฤษฎีทางเลือก” วรุฒพูดพลางถอยไปครึ่งก้าว
เสียงหัวเราะเบา ๆ หลุดจากปากจิตรา “นายเนี่ย กลัวแต่ยังตลกได้ทุกเวลาเลยนะ”
“ไม่กลัวได้ไงล่ะพี่ นี่มันใต้สะพานที่มีคนตายเชียวนะ”
เมฆาไม่ได้หัวเราะ เขาเพียงยืนนิ่งแล้วเงยหน้ามองคานไม้เหนือศีรษะ — ที่ตรงนั้นมีเศษผ้าขาวพันติดอยู่กับตะปูเก่า ๆ ปลายผ้าเปียกฝนและสะบัดไหวเบา ๆ เหมือนมือเด็กเล็ก ๆ โบกทักทาย
“วรุฒ เอากล้องขึ้น” เขาพูดเสียงเรียบ
“จะถ่ายเหรอครับ?”
“ใช่ แต่ไม่ใช่ผี... ถ่ายร่องรอยตรงนี้ไว้ก่อนที่มันจะหาย”
ขณะที่วรุฒยกกล้องขึ้น เสียงเครื่องบันทึกเสียงในกระเป๋าก็ดังอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่เสียงเด็กหรือเสียงร้องไห้ แต่เป็เสียงผู้หญิงพูดชัดถ้อยชัดคำ
อย่ามองขึ้นไป...
วรุฒชะงัก “พี่... เขาบอกว่าอย่ามองขึ้นไป”
เมฆาเงยหน้าในทันที
สิ่งที่เห็นคือเงาเล็ก ๆ ของเด็กหญิงนั่งห้อยขาอยู่บนคานไม้ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าที่ซีดจนแทบโปร่งแสง เธอมองลงมาที่พวกเขา — แล้วหายไปเหมือนควัน
“เห็นมั้ยพี่! ผมบอกว่าอย่ามอง!” วรุฒพูดเสียงสูง
“เขาไม่ได้จะทำอะไร” เมฆาตอบเรียบ “เธอแค่้าให้เรารู้ว่ามีใครอยู่ข้างบน”
“อยู่ข้างบน... หมายถึงอะไร?” จิตราถาม
เมฆาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนพูดเบา ๆ
“หมายถึง... คนที่ผลักเธอลงมา”
ลมเย็นพัดผ่านสะพาน ทำให้ผ้าที่พันอยู่เหนือหัวสะบัดแรงขึ้น เสียงคล้ายเด็กร้องไห้ผสมอยู่ในสายลม — หรือบางทีอาจเป็เสียงหัวเราะของคนที่ยังไม่ยอมจากไป
ตอนต่อไป — “เงาบนสะพานไม้”
เมฆาเริ่มเปิดแฟ้มเก่าของโรงเรียน และพบว่าเด็กหญิงที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน... มีฝาแฝดที่ไม่เคยมีชื่ออยู่ในทะเบียนนักเรียน
{โปรดติดตามตอนต่อไป}
147K
