ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ในระหว่างที่เทวินกำลังพูดคุยกับเรนิตาอยู่ที่ระเบียงข้างบ้านของเธอ หลังจากที่เขาบอกเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้เธอรับรู้
ทั้งสองคนก็ได้กลิ่นหอมจางๆที่มีความเป็นทิพย์และพิเศษเป็นอย่างยิ่ง ทำให้รู้สึกหอมสดชื่นปลอดโปร่งเป็นกลิ่นหอมที่ออกมา
จากเจ้านางไม้หอมหรือก็คือคุณอมรานั่นเอง

        “อ๊ะ!...คุณอมรา”เทวินเอ่ยชื่อของเธอหลังจากที่ได้กลิ่นหอมอันเป็นทิพย์นั้น เขาจำกลิ่นหอมนี้ได้เป็นอย่างดีกลิ่นหอมของเธอตอนนี้
มีความอ่อนโยนและที่แตกต่างไปจากเดิมก็คือ เธอสามารถควบคุมกลิ่นทิพย์นี้ได้ดั่งใจปรารถนาแล้ว

        จากประกายแสงดวงสว่างดุจนิลกาฬก็ได้กลายเป็นร่างทิพย์ของเจ้านางไม้หอมที่มีรูปกายและใบหน้าอันหมดจดงดงาม
ภายใต้ชุดเดรสกระโปรงเท่าหัวเข่าสีฟ้าครามตามคนยุคสมัยนี้เธอได้ปรากฏร่างทิพย์ต่อหน้าคนทั้งสองที่ระเบียงข้างบ้านของเธอ

        เรนิตาตกใจเล็กน้อยกับการปรากฏกายของเธอครั้งนี้ดีที่เทวินเล่าเรื่องราวของเจ้านางไม้หอมให้เธอฟังอยู่ก่อนหน้า
และในตอนนี้เธอก็ได้มองดูรูปกายทิพย์ที่สวยงามอย่างชื่นชม

        “สวัสดีค่ะ คุณเทวิน คุณเรนิตา”เจ้านางไม้หอมได้กล่าวทักทายทั้งสองคน

        “สวัสดีครับ คุณอมรา”เทวินกล่าวทักตอบเธอพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ชื่นชม

        “เออ...สวัสดีค่ะ”เรนิตาที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เธอก็ได้กล่าวทักทายอีกฝ่ายเช่นกัน และก็ดูเหมือนอมราจะเข้าใจความรู้สึกของเธอ

        “ต้องขอโทษด้วยนะคะ ที่ทำให้คุณต้องตกใจคือ ฉันได้รับรู้ว่าคุณเทวินบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวของฉันและคุณธัญญา
ที่อยู่อีกภพมิติให้คุณฟังแล้ว” อมราก็ได้อธิบายต่อเธอ

        “ค่ะ ฉันเข้าใจค่ะยินดีที่ได้พบคุณคะ คุณอมรา คุณดูสวยงามมากเลย” เรนิตากล่าวออกมาจากใจจริง

        “ขอบคุณค่ะคุณเรนิตาก็ดูสวยงามเช่นกัน โดยเฉพาะดวงตาสีฟ้าของคุณ ดูแล้วสวยงามมากเลยค่ะ”อมราได้เริ่มสร้างความคุ้นเคย
และพยามยามไม่ให้อีกฝ่ายเป็นกังวลในความที่เธอไม่ใช่มนุษย์

        “ขอบคุณค่ะ”เธอยิ้มให้กับเจ้านางไม้หอม

        “คุณอมรา กลับมาจากมิติภพอื่นแล้วใช่คุณไปที่เดียวกับมิติที่คุณธัญญาอยู่หรือเปล่าครับ?” เขาเอ่ยถามเธอเพื่อความแน่ใจ

        “ใช่ค่ะ ฉันได้พบกับคุณธัญญาและเราทั้งสองมีเรื่องที่จะต้องปรึกษาหารือกับคุณรวมทั้งคุณเรนิตาด้วยค่ะ”อมราอธิบายต่อทั้งสองคน

        “มีเรื่องอะไรหรือครับแล้วคุณธัญญาจะมาที่ภพของมนุษย์จริงเหรอครับ?” เขาก็ได้เอ่ยถามเธออย่างความกระตือรือร้นสนใจ
พร้อมด้วยความแปลกใจเช่นกัน

        “ใช่ค่ะ มีเรื่องหนึ่งเกิดขึ้น คือ เกิดมหานวดาราหรือที่พวกคุณเรียกว่าซูเปอร์โนวา เกิดขึ้นบริเวณติดกับขอบนอกของระบบสุริยะจักรนี้
ทำให้ภพมิติของคุณธัญญาเกิดแรงสั่นสะเทือน เรามีความเห็นตรงกันว่าอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเทวินและคุณเรนิตาด้วย” อมรากล่าว
และมองที่คนทั้งสองอย่างใช้ความคิด

        “อ๊ะ!...หรือว่าจะเป็นอย่างที่ชารูร์เคยบอกไว้ก่อนที่เขาจะกระตุ้นพลังงานจากผลึกแสงแห่งดวงอาทิตย์สีน้ำเงิน”
เขานึกถึงคำบอกเล่าว่า จะเกิดมหานวดาราที่มีผลกระทบต่อโลกมนุษย์ในทุก5 ล้านปี
‘หรือจะเกิดเภทภัยจากสิ่งนี้ชารูร์จึงได้กระตุ้นให้เขาเกิดวิวัฒนาการของร่างกายแสง?!’

        “มหานวดาราครั้งนี้ดูเหมือนจะยังไม่ส่งผลถึงโลกมนุษย์ในเวลานี้แต่เราคิดว่าอาจจะส่งผลในอนาคตอีกไม่ไกล”
อมราได้ให้ความเห็น เธอหันไปมองดูที่เรนิตาอย่างครุ่นคิด

        เรนิตาแม้ว่าจะรับได้ถึงเรื่องราวที่มากกว่าความเป็นมนุษย์แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจมากนัก โดยเฉพาะที่เจ้านางไม้หอมบอกกล่าวว่า
มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ ถึงแม้ว่าจะสงสัย แต่ก็ยังนิ่งเงียบอยู่เพราะเธอเชื่อว่าจะมีคำอธิบายออกมาในที่สุด

        “คุณเรนิตาไม่สามารถไปอีกภพมิติได้เหมือนกับคุณเทวิน แต่ก็มีต้นไม้ที่เปรียบเสมือนเป็นตัวแทนอยู่ที่ภพมิตินั้น
ซึ่งอยู่คู่กับต้นไม้ของคุณเทวิน ที่มิตินั้น เรียกว่า ต้นไม้ครองคู่ภพเรื่องนี้จึงมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณเรนิตาด้วย” อมราก็ได้อธิบายเพียงคร่าวๆ

        เธอพยายามที่จะไม่พูดถึงสิ่งที่คาดเดาไว้จากใบไม้ของต้นไม้ทิพย์ที่แทนตัวของเรนิตาร่วงหล่นโดยมีสังหรณ์จึงกล่าวต่อ

        “เพียงแต่ว่าตอนนี้ยังไม่สะดวกไว้ตอนกลางคืนฉันจะทำให้ทุกคนหลับก่อนด้วยกลิ่นหอมและคุณเทวินจำเป็นต้องเปิดทางให้คุณธัญญา
เธอถึงจะมาที่ภพมนุษย์ได้”

        “เปิดทางให้กับคุณธัญญาทำอย่างไรครับ?” เขาเอ่ยถาม

        “ตอนนี้คุณมีร่างแห่งกายแสง สามารถเดินทางไปยังมิติของเธอโดยผ่านต้นจันทน์ลูกหอมที่สวนหลังบ้านของคุณ

        “อ๋อ...ครับผมเพิ่งจะรู้วิธีนำพาตัวเองผ่านอีกมิติได้ ถ้าอย่างนั้นในตอนค่ำวันนี้ ผมจะไปพาเธอมาที่ภพนี้นะครับ”

        “ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะขอตัวก่อนแล้วในคืนนี้พบกันใหม่นะคะ” เธอกล่าวก่อนที่ร่างทิพย์จะกลายเป็นดวงแสงประกายนิลกาฬดวงหนึ่ง
แล้วจึงหายไป

        “โอ้!...เธอไปหายไปแล้ว”เรนิตาอุทานออกมา เธอไม่คุ้นเคยกับเรื่องเหล่านี้เหมือนกับเทวิน

        “ไม่ต้องกังวลใจนะครับ”เขากล่าวปลอบโยนเธอ

        “ค่ะ เรเนียจะพยายามปรับตัวเรื่องนี้...แล้วเรื่องที่คุณเทวินมีแผนจะไปรับคนที่บาดเจ็บในดินแดนของชาวเผ่าอิระมังค์ยาอยู่หรือเปล่าคะ?"
เธอเอ่ยถามเพราะก่อนหน้าได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้

        “อ๋อ..จริงสิคุณได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้วหรือเปล่าครับ?”

        “ใช่ค่ะได้ติดต่อประสานไว้ตามที่คุณได้ให้มือถือและการติดต่อ”

        “ไปครับเราอาจจะเลื่อนกำหนดไปอีกหนึ่งวัน เอาเป็นว่าเราเดินทางกันในวันมะรืนนะครับ”

        “ได้ค่ะ ว่าแต่เรื่องซูเปอร์โนวาคุณมีความเห็นอย่างไรคะ?”

        “ผมยังไม่แน่ใจครับแต่พอจะทราบว่าเป็นเรื่องใหญ่และมีความสำคัญมากและก็เป็นเรื่องนี้เองที่ทำให้เลือดมรกตรวมทั้งชารูร์
จากต่างดาวมายังโลกใบนี้ ไว้คืนนี้เราปรึกษาหารือกันอีกครั้ง” เขาเห็นแววตาที่เป็นกังวลของเธอจึงกล่าวต่อ

        “เรเนียทำใจให้สบายนะครับไม่ต้องกลัวและไม่ต้องกังวล ผมสัญญาจะดูแลและปกป้องคุณด้วยชีวิตของผมครับ” เขากล่าวอย่างหนักแน่น

        เรนิตาได้คลายความกังวลใจได้ยินเขากล่าวเช่นนี้แล้ว เธอเองรู้สึกปลาบปลื้มยินดีที่เขาได้ให้สัญญาต่อเธอ
และเธอจะไม่กลัวอะไรอีกต่อไปเมื่อมีเขาอยู่

        “โอ้! …ขอบคุณมากค่ะเรเนียจะเชื่อมั่นในตัวคุณและจะคอยช่วยคุณในสิ่งที่สามารถทำได้นะคะ”

        “ขอบคุณนะครับที่เชื่อมั่นในตัวผม” เขากล่าวอย่างอ่อนโยนพร้อมด้วยรอยยิ้มที่รักใคร่ในตัวเธอ