ผมเป็คนที่โชคร้ายมักหาเื่เจ็บซ้ำๆ กับเื่เดิมๆ กับคนเดิมๆ ผมไม่สามารถอธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้ มะ มันเหมือนผมดิ่งตัวลงมาจากที่สูงแต่ไม่ตายพรั่งพรูความรู้สึกผ่านน้ำตาผมต้องร้องไห้ไปถึงเมื่อไรต้องเจ็บสักกี่ครั้งถึงจะพอ
"ฮึก ปล่อยครับผมจะกลับบ้าน"
"ทรงกรดฟังธนูก่อน"
"พี่ธนูคะ ปล่อยพี่กรดไปเถอะค่ะเสียเวลาคุยเื่ของเรา"
"หุบปากไว้ซะถ้ายังอยากมีปากกินข้าว! "
"คิดว่าแป้งกลัวเหรอคะ? "
ผมมองภาพเบื้องหน้าอย่างเลือนรางกระทั่งคุณแป้งจับมือนายท่านไปวางไว้บนหน้าอกตัวเองมันชัดเจนจนตัวผมไม่มีแรงจะยืนกล้ำกลืนความเ็ปลงคอ
"พี่ธนูบอกรักแป้งอีกสิคะเหมือนเมื่อวานนี่ที่แป้งรักอยู่บนตัวพี่ธนู"
"ฮือ ฮือ หยุดพูด"
ผมทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพร้อมยกมือปิดหูผมไม่อยากฟังไม่อยากได้ยินแค่นี้ผมก็เจ็บเจียนตายแล้วจะทำร้ายกันไปถึงไหนพอสักทีก่อนที่นายท่านจะสะบัดแขนออกจากคุณแป้งมาโอบกอดผมไว้
อ้อมกอดที่ผมว่าเคยอบอุ่นตอนนี้ไม่อบอุ่นเลยสักนิดหนาวเย็นปกคลุมทั่วหัวใจ
"มันไม่มีอะไรทั้งนั้นทรงกรดเชื่อใจธนูนะ"
"เหอะ หลักฐานก็มีอย่าพูดโกหกเมียหลวงสิคะพี่ธนู"
ผมผลักนายท่านออกด้วยเรี่ยวแรงที่มีเชื่อมสายตามองเขาด้วยความน้อยใจและผิดหวังเมื่อทุกอย่างกำลังไปด้วยดีแต่ก็ต้องมีเหตุถูกทำลายทุกครั้ง
"แป้งฉันขอเตือนอย่าให้ฉันหมดความอดทน"
"อ่า ก็พี่ธนูเป็ของแป้งเป็รักแรกของแป้งมันผิดหรือไงคะที่แป้งจะทวงคืน อ่อ พี่ธนูก็เล่นด้วยซะสิแป้งคิดถึงตรงนั้นของพี่ธนูจังเลยนะคะเมื่อคืนยังไม่ สะ อ๊ะ! "
ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่านายท่านกระชากแขนคุณแป้งคว้าบีบเข้าที่สันกรามจนฝ่ายหญิงเผลอแสดงสีหน้าซีดเซียวคาดว่าคงใ
"อีเด็กเปรต ถ้าไม่อยากตายก็บอกความจริงกับเมียฉันซะว่าที่เธอพูดมันเป็เื่โกหก"
นายท่านพูดน้ำเสียงน่ากลัวความเย็นะเืปกคลุมไปทั่วสระน้ำเหมือนกับครั้งแรกที่ผมเหยียบคาสิโนและผมเองก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้นานมากแล้วในขณะนายท่านเองก็ปรายตามาทางผม
"ทรงกรดครับ"
"......" น้ำเสียงแตกต่างจากเมื่อกี้ลิบลับ
"ได้โปรด"
ผมไม่รู้ควรจะรู้สึกแบบไหนปรับอารมณ์กับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ทันกลัวว่าสักวันผมจะเป็โรคไบโพลาร์เข้าผมขอดาวน์อารมณ์ตอนนี้ก่อนได้ไหมผมเช็ดน้ำตาพ่นลมหายใจ
"คุณแม่ของลูกภรรยาของธนูครับ"
อย่ามาเรียกด้วยเสียงแบบนี้ผมพูดในใจก่อนจะสังเกตเห็นว่าสายตาคุณแป้งจ้องมาที่ผมอย่างรุนแรงพยายามแกะมือนายท่านออกแต่มีหรือที่ผู้หญิงตัวแค่นั้นจะต่อกรกับแรงเสือได้
เมื่อผมปรับอารมณ์ได้แล้วจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคนต้นเหตุทั้งสองคน
"คุณแม่ของลูก หะ"
"พอครับ ผมอยากรู้ความจริง"
นายท่านยิ้มลงมือบีบสันกรามของคุณแป้งแรงขึ้นอีกก่อนจะคลายมือออกพลางกดดันทางน้ำเสียงไม่วายเอื้อมแขนมาหาดึงตัวผมเข้าไปไว้ในอ้อมแขนต่อหน้าคุณแป้ง นายท่านกอดผมในทางที่หน้าผมประจันกับอีกฝ่าย
คุณแป้งกำมือแน่นทำอะไรไม่ได้
"พูดความจริง"
"ไม่ค่ะ"
"ฉันจะนับหนึ่งแม่เธอกำลังติดกิ๊กเด็กอยู่ใช่ไหม"
"ไม่ แป้งเป็เมียพี่ธนูนะ"
"นับสองน้องเธอกำลังขาย...ส่วนพ่อนักการเมืองของเธอก็ติดหนี้คาสิโนของฉันร้อยกว่าล้าน อืม ถ้าสามีเก็บเธอรู้ครอบครัวดีเด่นคงล้มละลายแน่เลยว่าไหมน้องแป้ง"
ผมกลืนน้ำลายลงคอเมื่อรู้ว่านางฟ้าที่ออกข่าวทีวีทุกวันเหมือนครอบครัวแสนสุขเื้ัมันจะพังยับขนาดนี้จึงกลายเป็เด็กขาดความอบอุ่นสินะเหมือนกับธนู
"พูดความจริงแล้วฉันจะช่วยสงเคราะห์โดยการลดหนี้ให้พ่อเธอ"
คุณแป้งตาเป็ประกายมีท่าทีอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะเชิดหน้าหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าหรูโชว์รูปแมวน่ารักตัวสีขาวขนปุยให้ผมดู
"รอยนี้แป้งไม่ได้ข่วนแต่เป็แมวของแป้งต่างหาก ละแป้งกับพี่ธนูก็ไม่เคยมีอะไรกันแป้งแค่อิจฉาพี่กรดน่ะที่ทำให้คนไม่มีหัวใจอย่างพี่ธนูรักได้ ความจริงก็มีเท่านี้แหละแป้งขอตัว อ่อ อย่าลืมนะพี่ธนูหนี้ของท่านทูตขอลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์"
"เด็กงูพิษ"
คุณแป้งหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมโปรยยิ้มหวานให้กับนายท่านค่อยเดินชนไหล่ผมออกไปบทจะง่ายก็ง่ายแบบนี้เลยหรือไงไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ ผมส่ายหัวมองรอยข่วนบริเวณแผงอกของนายท่านโดนแมวข่วนงั้นเหรอ? แมวน้อยขนปุยน่ารักซะด้วยคิดแล้วก็ตลกนะ
"ทำไมนายท่านถึงไม่บอกผมให้เร็วกว่านี้ละครับว่าโดนแมวน้อยข่วน"
"ทรงกรดอย่าพูดเื่นี้ได้ไหมมันน่าอาย"
ผมกลั้นหัวเราะนายท่านน่ากลัวขนาดแมวยังกลัวเลยถ้าให้ผมเดานะเขาคงทำหน้านิ่งตอนอุ้มแมวตัวเล็กนั้นแน่ๆ เลยโดนขู่
"เจ็บไหมครับ"
"อืม โมจิเท้าเล็กแต่ข่วนเจ็บมาก"
"เดี๋ยวผมทายาให้นะครับ"
"ทรงกรด"
นายท่านยื้อจับแขนผมไว้ก่อนจะวางมือไว้ข้างแก้มแล้วลูบอย่างอ่อนโยนลากมาเปลือกตาลูบวนแสดงถึงความหวั่นไหว
"อย่าร้องไห้อีกได้ไหมครับ"
โน้มหน้าลงมาชิดกับหน้าผมใช้แขนดันก้นขึ้นให้ผมนั่งบนแขนแข็งแรง
"ธนูไม่อยากเห็นน้ำตาของทรงกรดอีกแล้ว พอนะ ไม่เอาแล้ว"
น้ำตาหยดหนึ่งของนายท่านซึมเข้ามาในเสื้อผมเพราะตอนนี้เขากำลังวางหน้าผากไว้บนลาดไหล่ ผมอยู่วางมือลงศีรษะลูบเบาๆ ด้านจิตใจไม่หลงเหลือความโกรธเมื่อรู้ว่านายท่านไม่ได้อะไรกับคุณแป้งแถมรอยข่วนนั้นก็ ฮึ มันอดหัวเราะไม่ได้น่ะ
"นายท่าน"
"ว่าไง"
"แมวที่ข่วนนายท่านน้องพันธ์ุอะไรเหรอครับ"
"ทรงกรด"
นายท่านเช็ดน้ำตาพร้อมเรียกชื่อผมเสียงดุผมยิ้มกว้างก็มุมน่าแกล้งแบบนี้เขาเคยมีซะที่ไหนน่ารักแปลกๆ อ่ะเพราะหน้าเขานิ่งเหมือนหุ่นยนต์ดูเกรงขามไม่เป็มิตรแต่หล่อมาก
"คุณแม่อยากเลี้ยงเหรอ"
"ก็น่ารักดีครับ"
"เลี้ยงไหมพรุ่งนี้ไปเลือกกันเพื่อนไอ้ไฟมันเปิดบ้านเลี้ยงลูกแมวพอดี"
"ไม่กลัวโดนข่วนเหรอครับ"
ผมเงยหน้าขึ้นจิ้มลงไปที่รอยยาวแดงๆ
"ไม่ ธนูอยากโดนข่วนอีก"
ผมขมวดคิ้วแล้วไหนบอกว่าเจ็บ
"อยากโดนข่วนหน้าข่วนหลังข่วนทั้งตัว"
นายท่านปล่อยแขนอีกข้างก่อนจะไล่มือั้แ่แก้มผ่านไหล่บางขย้ำก้นผมเป็ส่วนสุดท้าย
"มะ มันจะเจ็บเอานะครับ"
"อืม เจ็บด้วยเสียวด้วยว่าไหมคุณแม่"
1K
