ฝ่ายจ้าวคับซึ่งถูกทหารเหยว๋หานหนีจับได้นั้นอัปยศอยู่ในใจ คิดแต่ในใจว่า ซึ่งเราเตรียมการมาจะเอาชัยแก่เหยว๋หานหนี เราเสียรู้แก่เหยว๋หานหนี หลิวเก่าก็เสียทีแก่เหยว๋หานหนีไปแล้ว จะแก้ไขประการใดได้ แล้วจ้าวคับก็คิดถึงคำในพิชัยานั้นว่า การบัญชาทัพชั้นเอกพึงใช้อุบาย รองมาคือการทูต รองมาคือการรบ เลวสุดคือตีเมือง จ้าวคับจึงคิดแต่ในใจว่าเราจะรบด้วยเหยว๋หานหนีได้ช่องเมื่อใดก็หนีได้โดยสะดวก จ้าวคับจึงว่าแก่ทหารเหยว๋หานหนีว่าเราประสงค์จะรบด้วยเหยว๋หานหนี ทหารนั้นก็ไปแจ้งแก่เหยว๋หานหนี เหยว๋หานหนีมิได้รับคำ ด้วยไม่้าจะรบด้วยจ้าวคับ แลเหยว๋หานหนีนั้นคิดว่าตนนั้นจะรบพุ่งเป็สามารถด้วยทหารซึ่งมีฝีมือเข้มแข็งนั้นได้ จ้าวคับก็ร้องบอกทหารเหยว๋หานหนีถึงสี่ครั้งห้าครั้ง ทหารเหยว๋หานหนีก็ไปบอกแก่เหยว๋หานหนี เหยว๋หานหนีก็กริ่งใจ คิดสงสัยว่าจ้าวคับมีอุบายประการใดก็รับคำไปว่าจะรบด้วยจ้าวคับ
ครั้นเมื่อจ้าวคับแลเหยว๋หานหนีไปถึงลานกว้างในราชธานี จ้าวคับก็ถือดาบ เหยว๋หานหนีก็ชักดาบออก แลจ้าวคับแลเหยว๋หานหนีถือดาบเข้ารบกันแต่เช้าจนเที่ยงมิได้แพ้แลชนะแก่กัน แต่จ้าวคับอิดโรยเป็กำลัง เหยว๋หานหนีเห็นจ้าวคับอิดโรยนักจึงว่าแก่จ้าวคับ ท่านสู่กับเราจนอิดโรยอยู่แล้ว ท่านจงกลับไปเถิด อย่าได้มารบด้วยเราอีกเลย จ้าวคับคิดแต่ในใจว่า เรารบเหยว๋หานหนีมาจนบัดนี้แล้วจะยอมกลับไปนั้น หามีช่องให้เราหนีไปไม่อีก ถึงเราอิดโรย ถ้าสู้กับเหยว๋หานหนีอาจพอหาช่องทางหนีไปได้ หาไม่แล้วไซร้ก็อาจหามีช่องทางหนีไม่อีก คิดได้ดังนี้แล้วก็มิได้รับคำเหยว๋หานหนี เหยว๋หานหนีเห็นประหลาด ด้วยจ้าวคับอิดโรยใกล้สิ้นกำลังอยู่แล้ว ยังคิดรบด้วยเราอีกเล่า ฝ่ายเราเมื่อวานนี้ก็กินข้าวปลาอาหารเสียมากยิ่งกว่ามาก ถึงจะรบเช้าจนเที่ยงมิได้กินอาหารก็หาอิดโรยไม่ ถึงจ้าวคับจะหาช่องทางหนีไปได้ก็หามีกำลังไม่ เหยว๋หานหนีก็ยิ่งคิดสงสัยว่าจ้าวคับคิดอ่านประการใด เหยว๋หานหนีก็เข้ารบด้วยจ้าวคับเป็สามารถถึงพันเพลงก็มิได้แพ้ชนะแก่กัน แลจ้าวคับก็ยิ่งอิดโรยลง เหยว๋หานหนีก็ยิ่งสงสัยเป็อันมากก็แกล้งทำเป็อิดโรยลงแล้วว่าแก่จ้าวคับว่าวันนี้เราทั้งสองก็อิดโรยมากอยู่แล้วค่อยกลับมารบวันพรุ่งนี้เถิด จ้าวคับเห็นดังนั้นก็แจ้งว่าเหยว๋หานหนีแกล้งทำเป็อิดโรยลงก็มิได้ย่อท้อเข้ารบด้วยเหยว๋หานหนีเป็สามารถ เหยว๋หานหนีก็ยิ่งเห็นประหลาดแล้วคิดว่าถึงเราจะแจ้งว่าจ้าวคับแกล้งมารบกับเราแล้วจะฉวยโอกาสหนีไปนั้น กำลังอิดโรยอยู่ฉนี้แล้วจ้าวคับจะคิดอ่านประการใดถึงจะใช้การรบกับเราหนีจากเราไปได้เล่า จ้าวคับแลเหยว๋หานหนีรบกันจนถึงค่ำ เหยว๋หานหนีก็มิได้อิดโรยลงแต่ฝ่ายจ้าวคับสิ้นกำลังจะสู้รบ รบกันต่อสิบเพลงเหยว๋หานหนีก็ปัดดาบจ้าวคับหลุดมือ เหยว๋หานหนีจึงว่าแก่จ้าวคับว่าเราได้ชัยแก่ท่านแล้ว ท่านกลับไปเถิด จ้าวคับไม่เห็นช่องซึ่งจะหนีเหยว๋หานหนีได้นัันก็รับคำเหยว๋หานหนีกลับไป
ฝ่ายผู้คนทั้งปวงข้างทิศเหนือแจ้งว่าจ้าวคับเสียทีแก่เหยว๋หานหนีแล้วก็ปรึกษา แลขณะนั้นหลิวเก่าหลิวใหม่ส่งหนังสือแก่ผู้คนข้างทิศเหนือจะยกไปตีเหยว๋หานหนี ผู้คนข้างทิศเหนือปรึกษายังมิตกลงกัน ด้วยเหยว๋หานหนีแจ้งในพิชัยามีสติปัญญากล้าแข็งนักก็ยังอลหม่านอยู่
ฝ่ายหลิวเก่าจึงปรึกษากับเหลียงเกอจู๋ว่าซึ่งเราเสียทีแก่เหยว๋หานหนีมาหลายครั้งบัดนี้เราส่งหนังสือไปให้ผู้คนข้างทิศเหนือให้มาตีเหยว๋หานหนีแล้วจะคิดอ่านประการใด เหลียงเกอจู๋จึงตอบว่ายังมิได้ก่อนด้วยเราเสียทีมาหลายครั้งเหยว๋หานหนีก็รู้พิชัยาบัดนี้ข้าพเ้าแจ้งมาว่าจ้าวคับเสียทีถูกเหยว๋หานหนีจับเสียแล้ว เห็นผู้คนข้างทิศเหนือยังมิตีเหยว๋หานหนีเป็มั่นคง ฝ่ายเหยว๋หานหนีนั้นเล่า กำลังก็น้อยนัก ยังตีเรามิได้ เห็นเหยว๋หานหนีจะไม่ตีเราเป็มั่นคง เราพึงขุดคลองบึง ปลูกข้าวแลผักผลไม้ทั้งปวง เลี้ยงปลาแลกุ้งสุกรโคกระบือ บำรุงกำลังแลทหารเราก่อนค่อยคิดการสืบไป หลิวเก่าก็เห็นชอบด้วย
1K
