เวลาค่อยๆล่วงเลยผ่านไปจากกลางวัน กลับกลายเป็กลางคืน จวบจนรุ่งอรุณมาเยือนอีกคลา เรือเหาะก็ยังคงลอยไปเรื่อยๆอย่างอิสระบนฟากฟ้า
ผ่านทิวทัศน์สวยงามมากมาย เมื่อมองลงไปด้านล่างมีป่าไม้สีเขียวชอุ่มปกคลุมไปทั่วทั้งูเาน้อยใหญ่ สายน้ำทอดยาวคดเคี้ยวไปตามหุบเขา ไหลไปเรื่อยๆ ประดุจงูกำลังเลื้อยไปมา บนผิวน้ำมีสันคลื่นเล็กๆซ้อนๆกันไปเป็ทอดๆ
ปรากฏแสงแพรวพราวระยิบระยับเจิดจ้า เมื่อแสงจากดวงสุริยายามเช้าสาดส่องลงมาตกกระทบ สายลมเย็นสบายพัดเอื่อยเฉื่อยหยอกล้อกับต้นไม้ใบหญ้า ทำให้พวกมันพลิ้วไหวไปมาประดุจกำลังเต้นรำ
หยางตงเทียนที่นอนหลับตาพลิ้มอยู่บนเตียงก็ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรา ชายหนุ่มค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นมาจากเตียงนอนช้าๆ พร้อมกลับหลี่ตาลงเล็กน้อย เพื่อปรับให้เข้ากลับแสงที่สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่าง
"นี้ข้าหลับไปตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยหรือนี่?"หยางตงเทียนหันมองออกไปนอกหน้าต่าง จ้องมองดวงอาทิตย์ยามเช้าที่กำลังลอยขึ้นมาผ่านพ้นยอดเขา พร้อมกลับพึมพำขึ้นมาเบาๆ
"นี้ข้านอนหรือซ้อมตายกัน? หึหึ!!.. เอาเถอะ! ั้แ่มายังโลกใบนี้ ก็ยังไม่มีครั้งไหนที่ได้นอนเต็มอิ่มเหมือนกับครั้งนี้มาก่อน!? ถึงแม้ว่าจะสำเร็จเป็เซียนแล้วก็ตาม แต่ร่างกายก็ยัง้า การพักผ่อนบ้าง... ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า และชมวิวทิวทัศน์ด้านนอกดีกว่า!..."
หยางตงเทียนกล่าวออกมาพร้อมกลับหัวเราะเบาๆ คิดถึงเื่ราวในอดีตที่ตนต้องฝึกฝนอย่างหนักตลอดสามปีที่ผ่านมา เพียงเพาะ้าให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่รอดได้ในโลกที่แสนโหดร้ายใบนี้!
ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงและเดินออกมาจากห้อง เดินต่อไปอีกเล็กน้อยก็มาถึงด้านหน้าของเรือเหาะ ตรงนั้นมีโต๊ะตัวยาวพร้อมกลับเก้าอี้อีกสิบห้าตัววางอยู่ พวกมันทั้งหมดล้วนถูกทำมาจากหยกสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกเกาะสลักขึ้นมาอย่างปราณีต
หยางตงเทียนเดินมาถึงเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้หัวโต๊ะในทันที จากนั้นเขาก็ทิ้งหลังพิงลงกลับเก้าอี้และกวาดสายตาจ้องมองทัศนียภาพที่สวยงามตรงหน้า
เรือบินลำนี้มีด้วยกันทั้งหมดสามชั้น ชั้นที่เขาอยู่ตอนนี้คือชั้นบนสุด มีห้องอยู่เพียงสิบห้าห้องเท่านั้น พวกมันเป็ห้องพักของผู้าุโระดับสูงทั้งสิบสี่คนและเ้าสำนักในอดีต
ส่วนชั้นกลางคือห้องของผู้าุโในสำนัก เหล่าศิษย์สายใน และศิษย์หลัก มีด้วยกันอยู่สามร้อยห้อง ส่วนชั้นสุดท้ายชั้นล่างสุด คือห้องของศิษย์สายนอก คลังเก็บอาวุธและเสบียง ชั้นนั้นมีจำนวนห้องมากที่สุด
"เฮ้อ~ หากได้จิบชาหรือไม่ก็ได้ดื่มสุรา ชมทัศนียภาพที่สวยงามเช่นนี้คงจะดีไม่น้อย..."หยางตงเทียนถอนหายใจออกมาเบาๆ จากนั้นก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย
"จริงสิ!!"ทันใดนั้นเขาก็ดีดตัวที่พิงอยู่กับเก้าอี้ขึ้นมาในทันที! เหมือนว่าเขาจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้! จากนั้นชายหนุ่มก็หายวับไปจากตรงนั้นอย่างไร้ร่องลอย...
เขามาปรากฏตัวขึ้นอีกทีภายในกำไลมิติ จากนั้นก็รีบพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟากฟ้า ทะยานตัวลอยไปเหนือูเาน้อยใหญ่หลายลูก ไม่นานเขาก็มาปรากฏตัวอยู่เหนือูเาลูกเล็กๆลูกหนึ่ง ที่มีต้นไม้กลุ่มหนึ่งถูกปลูกไว้อยู่
แต่ละต้นมีความสูงประมาณห้าเมตร มีกันอยู่ทั้งหมดสิบแปดต้น ภายในต้นมีดอกสีเหลืองทองขนาดเล็กสี่แฉกอยู่รวมกันเป็ช่อๆ ปกคลุมไปทั่วทั้งต้น จนแทบจะมองไม่เห็นใบของมันซักใบ ดอกสีเหลืองทองเ่าั้แข่งกันส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วเขตป่า
"ต้นหอมหมื่นลี้จริงๆด้วย!"หยางตงเทียนกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น ปรากฏรอยยิ้มดีใจเปล่งประกายฉายอยู่บนใบหน้า เขาเคยพบมันตอนที่เขาเข้ามาเก็บสมุนไพรไปฝึกหลอมโอสถ
ชายหนุ่มสะบัดมือออกไป ดอกไม้เ่าั้ก็หลุดออกมาจากต้น เขาบังคับลมปราณให้โอบอุ้มพวกมันให้รวมกันเป็กลุ่มลอยขึ้นมาหาเขาที่ยืนอยู่บนอากาศ
จากนั้นเขาก็ใช้ลมปราณทำให้ดอกหอมหมื่นลี้เ่าั้แห้ง แล้วนำถุงมิติออกมาจากแหวนมิติแล้วเก็บดอกหอมหมื่นลี้ทั้งเข้าไปด้านใน
นอกเหนือจากแหวนมิติแล้วยังมีถุงผ้ามิติและสมบัติมิติอื่นๆอีกมากมาย ที่สามารถเก็บของได้ เพียงแต่มันไม่ค่อยเป็ที่นิยมมากนัก เพราะพกพาไปไหนมาไหนไม่สะดวกเหมือนกลับแหวนมิติ แถมพวกมันยังมีพื้นที่ที่น้อยกว่า จึงไม่ค่อยเป็ที่นิยมใช้กัน....
……….......
"ทีนี้ข้าก็มีชาดื่มแล้ว... แถมดอกหอมหมื่นลี้นี้ยังเป็ถึงสมุนไพรระดับเจ็ดอีกด้วย! นับว่าล้ำค่ากว่าชาทั่วไปที่มีอยู่ในดินแดนสี่แคว้นแห่งนี้มาก!"หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
จากนั้นชายหนุ่มก็พุ่งทะยานไปยังทิศทางหนึ่ง ไม่นานเขาก็มาถึงจุดหมาย เขาก้มศีรษะลงไปมองูเาด้านล่าง ูเาลูกนี้สูงกว่าูเาลูกอื่นๆ บนนี้มีต้นไม้ที่ออกดอกสีชมพูบานสะพรั่งไปทั่วทั้งต้น
บนต้นของมันไม่มีใบแม้แต่ใบเดียว ต้นไม้ชนิดนี้คือต้นท้อ์ บนูเาลูกนี้มีต้นท้อ์อยู่เพียงสิบต้นเพียงเท่านั้น มันส่งกลิ่นหอมอ่อนๆออกมากระจายไปทั่วบริเวณ แถมแต่ละต้นยังมีผลท้อสีทองห้อยอยู่ต้นละหนึ่งผลอีกด้วย
หากผลท้อ์เหล่านี้ปรากฏขึ้นที่โลกภายนอก แม้ว่าจะเป็เพียงแค่ผลเดียว ก็คงต้องเกิดฝนคาวเืขนาดใหญ่ขึ้นอย่างแน่นอน ทั้งเซียนและสัตว์อสูรระดับเก้า คงจะต้องต่อสู้แย่งชิงกันครั้งใหญ่ ทำให้สิ่งมีชีวิตมากมายได้รับผลกระทบและล้มตายลงมากมายอย่างแน่นอน!?
เพราะว่าผลท้อ์นั้นเป็ถึงสมุนไพรระดับเก้า ทั้งมันยังหายากมากกว่าสมุนไพรระดับเก้าชนิดอื่นๆอีกด้วย! สรรพคุณของมันนั้นเกินบรรยาย แม้แต่ในอดีตหากมีข่าวคราวของผลท้อ์ปรากฏขึ้นมาในยุทธภพ แม้แต่เทพเองก็ยังต้องเคลื่อนไหว นี่แสดงให้เห็นถึงความล้ำค่าของมัน!
ถึงแม้ว่าภายในมิติแห่งนี้จะดูเหมือนมีสมุนไพรอยู่มากมาย แต่มันกับไม่ได้เป็เช่นนั้น? ยังมีสมุนไพรหลายชนิดที่หาไม่ได้ภายในมิติแห่งนี้ เพราะในอดีตมันถูกน้ำออกไปใช้ใน่าจนหมด
มันจึงเหลือสมุนไพรอยู่ไม่มาก ยิ่งสมุนไพรระดับสูงๆยิ่งมีน้อย เพราะมันต้องใช้เวลานานในการเติบโต แม้ว่าภายในมิติแห่งนี้เวลาจะเดินไวกว่าโลกภายนอก
แต่สมุนไพรระดับดับแปดก็ต้องใช้เวลาถึงห้าพันปีในการเติบโต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสมุนไพรระดับเก้า ที่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งหมื่นปี! กว่าจะไปถึงระดับนั้นได้
……....................
"หากมีไหหมักสุราก็คงจะดี? ดอกท้อเหล่านี้เมื่อถึงเวลามันก็จะร่วงโรยทิ้งไป ไม่สามารถออกผลได้ หากไม่เก็บผลท้อที่อยู่บนต้นออกก่อน ผลอื่นถึงจะออกมาทดแทน….."
"ปล่อยให้ร่วงโรยทิ้งไปเช่นนี้ นับว่าเสียเปล่าโดยแท้ แม้ว่ากลีบดอกของมันจะไม่ใช้สมุนไพรระดับเก้าเหมือนกันกลับผลของมัน แต่ก็มีสรรพคุณเป็ถึงสมุนไพรระดับเจ็ด"
"หากนำมันไปหมักเป็สุรา คงจะเป็สุราสมุนไพรที่เลิศล้ำ? มีชื่อเสียงดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งยุทธภพแน่!!"
หยางตงเทียนกล่าวออกมาอย่างนึกเสียดาย
"เอาไว้ก่อนแล้วกัน!? เมื่อไปถึงเมืองม่านหมอกค่อยหาซื้อ หวังว่ามันจะมีขาย?!"หยางตงเทียนกล่าวจบ ชายหนุ่มก็ทะยานไปที่เขตอื่นทันที
ไม่นานเขาก็มาปรากฏอยู่เหนือูเาแห่งหนึ่ง ที่ปกคลุมไปด้วยหิมาขาวโพลนไปทั่วบริเวณ เขาค่อยๆ ล่อนลงจอดทีู่เาลูกนั้น ที่บริเวณกึ่งกลางของูเามีถ้ำขนาดใหญ่อยู่ หยางตงเทียนค่อยๆ เดินเข้าไปด้านในอย่างไม่เร่งรีบ.....