เซียร่ามองใบหน้าที่หล่อเหลาและเ้าเล่ห์ของไทเลอร์ รูปลักษณ์ภายนอกของเขานั้นดู..โดดเด่นมากทีเดียวในทุกๆ เื่ทั้งหน้าที่หล่อเหลาราวกับหนุ่มน้อยใสซื่อ และร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามอันแสนเย้ายวนใจ
หากเธอไม่รู้มาก่อนว่าเขาคือพี่ชายของเพอร่า เธออาจจะตกหลุมพรางแล้วคิดว่าเขาคือแวร์บีสต์ลูกแกะตัวน้อยไปแล้วก็ได้
แต่ในเมื่อเธอรู้อยู่แก่ใจว่าเขาคือเสือ แถมยังเป็เสือที่แสนเ้าเล่ห์อีกต่างหาก เธอยังจะตกหลุมพรางแห่งความเ้าเล่ห์ของเขาอีกอย่างนั้นหรือ?
ไม่มีทางซะหรอกไทเลอร์..
“ข้าไม่คิดว่าจะมีเหตุผลที่เหมาะสมในการอยู่กับพี่สองคน”
ไทเลอร์หัวเราะเบาๆ ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นมาลูบผมของเซียร่า ด้วยความเอ็นดู
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องมัวแต่ใช้เหตุผลให้เสียเวลา ใช้หัวใจของเ้าสิเซียร่า..ให้หัวใจของเ้านำทาง”
แบบนั้นจะดีแล้วอย่างนั้นหรือ? มันไม่ใช่การใช้หัวใจนำทางแต่เป็การใช้อารมณ์ชั่ววูบนำทางต่างหาก!
“เบาหน่อยท่านพี่ เดี๋ยวเซียร่าก็ใจนหนีไปหรอก..อย่างน้อยนางคือเพื่อนที่มีน้อยมากของข้านะ”
เพอร่าเดินเข้ามาก่อนจะยกมือขึ้นโอบไหล่ของเซียร่า
“บางทีข้าก็คิดว่าเ้าคือน้องสาวของข้าจริงๆ รึเปล่า แทนที่จะเปิดโอกาสให้ข้าและนางอยู่ด้วยกันตามลำพัง เ้าเข้ามาทำไมกัน?”
เพอร่ายักไหล่ราวกับไม่สนใจคำบ่นของพี่ชาย
“พี่น่ะออกไปจัดการส่งของได้แล้ว รถม้าบรรทุกมันฝรั่งได้จัดเตรียมเรียบร้อย อีกทั้งท่านลีโอก็รออยู่”
ไทเลอร์ถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่ายก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาเซียร่า เขาผลักน้องสาวที่ยืนอยู่ข้างนางออกเบาๆ ก่อนจะฉวยโอกาสที่เซียร่าไม่ทันได้ตั้งตัวหอมแก้มนางแล้วรีบเดินจากไป
เซียร่ายกมือขึ้นมาถูเบาๆ ตรงที่เขาพึ่งจะหอมแก้มเธอ ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่เื่ที่จะทำใจให้ชินได้สักนิดเลย!
“มาเถอะ มานั่งพูดคุยกันตามประสาสาวๆ”
เกรเทลเดินเข้ามาพร้อมกับถังเบียร์ที่เธอหมักเอาไว้ อันที่จริงมีแวร์บีสต์ที่เป็หญิงสาวมากมาย แต่ทว่าเธอและเพอร่ากับคบหากันอยู่สองคนเพราะว่าแวร์บีสต์นางอื่นต่างก็ไม่มีใครที่จะพอมีนิสัยคล้ายๆ เรา
ในความรู้สึกของเกรเทลเธอชอบเซียร่านะ นางน่ารักอีกทั้งแววตาที่กระจ่างใสนั่นทำให้เธอที่เป็ผู้หญิงด้วยกันอดที่จะรู้สึกประทับใจไม่ได้เลย
“มาเถอะเซียร่ามาดื่มฉลองให้กับเ้าในฐานะที่เ้าย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้”
เกรเทลเทเบียร์ใส่แก้วพร้อมกับยื่นให้เซียร่า
ตอนที่ตัดสินใจะโออกมาจากรถม้า ในหัวคิดถึงเื่ราวแย่ๆ มากมายที่จะเกิดขึ้นในอนาคตเธออาจจะต้องไปเป็ทาสหรือว่าสาวใช้ในคฤหาสน์หรูหราสักหลัง หรือไม่ก็อาจจะถูกปล้นจนหมดตัวแล้วไปเป็ขอทาน เซียร่ารู้ว่าการใช้ชีวิตคนเดียวมันไม่ง่ายเลย ในยามที่อยู่ที่คฤหาสน์แลนด์หากว่าเธอ้าสิ่งใดก็แค่บอกความ้าแก่พ่อบ้านเท่านั้น เธอก็จะได้รับสิ่งที่้าในเช้าวันรุ่งขึ้น
ก่อนจะหนีเธอจึงทำใจเอาไว้บ้างแล้วว่าชีวิตมันไม่ได้ง่าย แต่ทว่าเธอไม่ได้คิดเอาไว้เลยว่าจะได้พบคนดีๆ เช่นนี้ ดูเหมือนสายลมแห่งโชคดีจะพัดผ่านมาเข้าข้างเธอเสียแล้ว
เพราะว่าเธอได้พบเจอเพื่อนดีๆ แบบนี้
“ข้า ไม่รู้ว่าจะขอบคุณพวกเ้าสองคนยังไงดี”
นิ้วมือของเซียร่าถูไปมาที่แก้วเบียร์ เธอมองเกรเทลและเพอร่าด้วยความรู้สึกที่แสนปลาบปลื้มใจ ในขณะที่เพอร่ากำลังดื่มอย่างเอาเป็เอาตายส่วนเกรเทลโบกมือไปมาเป็เชิงว่าไม่เป็ไร
“ว่าแต่เ้ามีมองๆ ใครไว้บ้างรึเปล่าเซียร่า การอยู่คนเดียวในบ้านหลังนี้ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ใกล้บ้านของท่านเ้าป่าแต่ทว่ามันก็ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่าไหร่นัก”
เมื่อได้ยินเกรเทลกล่าวเช่นนั้นเพอร่าก็หรี่ตามองเซียร่า
“เ้าถามผิดแล้วเกรเทล ต้องถามว่านางตัดใจได้รึยังต่างหาก”
เกรเทลวางแก้วเหล้าลงก่อนจะมองเซียร่าด้วยดวงตาใ
“นี่อย่าบอกนะว่าเ้าเองก็หลงรักท่านเ้าป่า ให้ตายสิ! เขายังคงครองใจสตรีแทบทุกนางในป่าแห่งนี้ได้อย่างเหนียวแน่นมากจริงๆ”
เซียร่าเม้มปากแน่น
“ข้าคิดว่ากำลังพยายามอยู่”
“ใช่แล้วจะต้องยิ่งพยายามเพราะว่าท่านเ้าป่าไม่มีทางมองแวร์บีสต์เืผสมหรือว่ามนุษย์หรอกนะสำหรับเขาจะต้องหาสิงโตตัวเมียที่เป็เืบริสุทธิ์เท่านั้น เลิกฝันถึงเื่ที่เป็ไปไม่ได้แล้วไปมองหาหนุ่มๆ ที่พอจะเป็ไปได้ดีกว่า”
ในตอนแรกที่พบกันเซียร่าคิดว่าเกรเทลนั้นออกแนวเป็คนขี้อาย แต่วันนี้เธอคิดว่าเกรเทลนั้นสมเป็แวร์บีสต์นกจริงๆ เพราะว่านางพูดยังไม่หยุดเลย
“แล้ว..ข้าจะไปหาได้จากที่ไหน คือข้าหมายถึงเื่ความรักและ..ใครสักคน”
เกรเทลยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้วเบาๆ
“นี่เ้าเติบโตมาบนหอคอยหรืออย่างไรเ้าหญิงเซียร่า ชอบก็แค่บอกออกไปว่าชอบหรือหากว่าเ้าไม่ชอบก็ต้องบอกกล่าวให้ชัดเจนก่อนจะเริ่มทำเื่อย่างว่า ไม่อย่างนั้นจะเหมือนข้าที่ต้องผูกชีวิตที่เหลืออยู่เอาไว้กับเ้ากบงี่เง่านั่น”
เพอร่าลูบหลังเกรเทลเบาๆ
“เอาน่า อย่างน้อยอับบาลก็ดูแลเ้าดีไม่ใช่รึไงกัน เข้าใจนางหน่อยนะเซียร่า เกรเทลเมาทีไรเป็แบบนี้ทุกทีเลย”
เซียร่าพยักหน้าเบาๆ เมื่อเธอเห็นเกรเทลร้องไห้ออกมาและเพอร่าก็พยายามปลอบเกรเทลจนนางหลับไป
“ข้า..ไม่เข้าใจเื่การผูกชีวิต”
เพอร่ายกยิ้ม
“ดูเหมือนว่าข้าจะลืมบอกเื่ที่สำคัญไปสินะ เพราะว่าแวร์บีสต์นั้นแต่เดิมขึ้นชื่อเื่การภักดีและรักเดียวใจเดียว ทว่าเมื่อกาลเวลาเดินผ่านไป และเมื่อเราคือลูกครึ่งมนุษย์และแวร์บีสต์ แน่นอนว่าเราไม่ได้รักษาความภักดีและความรักเดียวใจเดียวที่เป็ข้อดีของแวร์บีสต์เอาไว้ ท่านนักเวทจึงได้ร่างสัญญาเวทมนตร์ขึ้นมาเพื่อให้เราได้สาบาน หากมีคนที่รักต้องสาบานว่าชีวิตที่เหลืออยู่จะทำการส่งมอบให้กับอีกฝ่าย อีกฝ่ายเองก็ต้องสาบานเช่นกัน เราเรียกการกระทำแบบนั้นว่าการผูกชีวิต และเกรเทลด้วยความเมานางจึงเผลอไปผูกชีวิตกับแวร์บีสต์ที่นางไม่ได้คิดจริงจังอะไร..แต่อีกฝ่ายดันจริงจังและแอบชอบนางมานาน เกรเทลมองว่ามันเป็แผนการและนาง..มีความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีกับอับบาลสักเท่าไหร่เพราะเื่นี้”
เซียร่าพยักหน้า มีเื่ราวของแวร์บีสต์ที่มันซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจได้สินะ แต่เธอไม่ได้เป็แวร์บีส
ต์เพราะฉะนั้นคำสาบานหรือว่าการผูกชีวิตอะไรพวกนั้นน่าจะไม่สำคัญกับเธอสักเท่าไหร่