การเริ่มมีรักในวัยเรียน มันก็คงเป็เื่ปกติของยุคสมัยนี้สินะ! แต่ถ้าเป็ยุคก่อนๆ เด็กที่ยังเรียนไม่จบแล้วมีคนรักคนชอบ(แฟน)ในยุคนั้นคือเด็กใจแตก ที่พ่อแม่แยกทางกัน พ่อไปทางแม่ไปทาง คนอื่น"ป้าข้างบ้านในสมัยนี้"ก็เอามานินทาว่าเด็กมันใจแตกเหมือนพ่อเหมือนแม่มัน ซึ่งในยุคนั้นคำพูดเหล่านี้คือแรงมาก"ถ้าเทียบกับสมัยนี้"นุ่น"เลยจร้า เพราะคำแบบนี้ทำเธอคิดว่ามีแฟนตอนเรียนดีแน่ๆจบไปก็หางานทำและสร้างครอบครัวกันไปเรื่อยๆแต่ทุกอย่างไม่ได้เป็แบบนั้น มันผิดพลาดไปหมด เธอต้องมาเจอปัญหาใหญ่ในครอบครัวตัวเองอีกครั้ง พ่อเธอล้มป่วยถึงขั้นผ่าตัด เจาะกระดูกไขสันหลัง เธอต้องหยุดเรียนเพื่อต้องมาดูแลพ่อนานเป็เดือนๆอยู่ที่โรงพยาบาล สลับไปเรียนบ้างในวันที่อาการพ่อไม่ทรุด พอถึงวันพ่อหายดีกลับบ้านได้เธอก็ดีใจจะได้กลับไปเรียนแบบปกติแแล้ว และเหตุการณ์แย่มันเริ่มขึ้นพร้อมกับความรัก"หลง"เธอได้กลับไปเรียนปกติ แต่ตอนเย็นเลิกเรียนเธอต้องไปเรียนเสริมทดแทนในวันที่เธอลาไปดูแลพ่อ ปกติเธอจะเลิกเรียนแล้วกลับทันรถเมล์เที่ยวสุดท้ายทุกครั้ง แต่เมื่อต้องเรียนเสริมเลยทำให้กลับไม่ทันรถเมล์ก็จะโทรให้คนที่บ้านรับที่วิทยาลัย ก็จะเกิดคำพูดขึ้นมาว่ามั่วแต่ไป......ที่ไหนมาจนตกรถเดือดร้อนคนอื่นต้องไปรับ พูดเองเออเองกันทั้งนั้นโดยที่ไม่ถามเธอสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้ใหญ่ไม่รับฟังปัญหาของเธอเลย แต่ที่น่าน้อยใจและเสียใจมากคือพ่อของเธอไม่สนใจและไม่เคยเข้าข้างเธอเลย เพราะเื่ราวที่มันเกิดขึ้นมาทั้งหมดก็เพราะเธอต้องหยุดเรียนไปดูแลพ่อ เธอในวัยนั้นจะต้องมาเจอปัญหาที่มันหนักหนาเกินวัยอะไรมากมายขนาดนี้ และไม่แปลกเลยหากใน่เวลาที่เราแคว้งขวางไม่มีใครเข้าใจเราและมีคนที่ยื่นมือมาพร้อมพาเราเดินต่อรับฟังเราบ้างก็ยินดีที่จะรับมันเอาไว้เธอก็คิดแบบนั้น ในเมื่อคนในบ้านมองไม่เคยเห็นความดีในสิ่งที่เธอทำ เธอก็ขอออกมาเองดีกว่าจะได้ไม่ต้องทำให้ใครเดือดร้อนยุ่งยากเพราะเธออีก เธอตัดสิ้นใจหนีออกจากบ้านไปอยู่หอพักกับคนที่ชอบพอกันสักพักก็ได้ขอให้เค้าช่วยส่งไปหาน้าที่อยู่กรุงเทพทั้งที่เค้าเองก็ไม่ได้มีเงินมากพอแต่เค้ายอมที่จะขายของมีค่าเพื่อเอาเงินไปส่งเราที่น้า เค้าดีกับเธอทุกอย่างช่วยเหลือเธอทุกครั้ง ช่วยจนไปส่งเธอถึงมือน้าและเค้าก็กลับไปเรียนต่อ แต่เธอต้องออกจากวิทยาลัยเพียงเพราะคำพูดของคนอื่นเธอตัดสินใจที่จะอยู่กับน้ามาเป็ลูกมือน้าทำร้านเสริมสวยเล่นเป็เพื่อนลูกน้าคอยสอนการบ้านน้องช่วยน้าไปแต่น้าก็มีค่าจ้างให้ กินอยู่ฟรีสบายทุกอย่าง "ในยุคโทรศัพท์แพงมาก"ตัวเธอถึงจะอยู่ห่างกันแต่เธอนั้นก็พยามเก็บหอมรอมริบเพื่อเอาเงินไปหยดตู้โทรศัพท์เพื่อติดต่อกับแฟนเธอบ้างถึงจะนานๆครั้งแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกรักและคิดถึงลดน้อยลงไปเลย ในขณะที่เราหนีมาอยู่กับน้าที่นี้คนที่บ้านพ่อยังคิดว่าเธอหนีตามผู้ชายไปเลย แต่เธอเริ่มตัดใจไม่สนใจพ่ออีกต่อไปแล้ว ในเมื่อพ่อเองก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอเลยแม้ในวันที่เธอหนีออกจากบ้านมาพ่อยังไม่ออกตามหาเธอเลย เธอตัดสินใจเป็มั่นเป็เหมาะว่าจะหางานทำอยู่บ้านน้าเพราะเธอไม่ชอบทำเสริมสวยอีกอย่างไม่อยากรบกวนน้าด้วยเกรงใจเขา แต่ก็ยังอาสาที่จะหาฝากงานให้แต่ด้วยวุฒที่มีมานั้นหางานยากทำได้ก็แค่เข้าโรงงาน แต่เธอก็ตกลงที่จะทำดีกว่ากลับไปให้คนอื่นด่าว่าซ้ำเติมทุกวัน สู้อยู่ที่นี้ตายเอาดาบหน้า แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์เดิมขึ้นอีกพ่อป่วยทรุดหนักเข้าโรงพยาบาลอีกเธอเองก็พยายามที่จะไม่สนใจ แต่ด้วยเธอเองก็มีน้องสาวที่กำลังเรียนมัธยมต้นอยู่กับพ่อก็เลยยังมีการแอบติดต่อคุยกันบ้างเพราะห่วงน้องเลยได้รู้ว่าพ่อป่วยอีกเธอเองก็ได้แต่บอกน้องว่าไม่ต้องพ่อหรอกพี่น้องพ่อเขาเยอะเดียวเขาก็ดูแลกันเอง น้องเธอตอบกลับมาว่าพี่น้องที่ไหนมาดูไม่มีสักคนหนูต้องเป็คนมาเฝ้าดูแลเองเธอ:เลยถามน้องว่าแล้วไม่ไปโรงเรียนหรือไง
น้อง:จะไปได้ไงพอไปคนที่บ้านก็ถามว่าแล้วใครจะดูแลพ่อเอง
เธอ:จะ"บ้า"หรือไงให้เด็กหยุดเรียนไปเฝ้าไข้พี่น้องเขาไปแทนกันไม่ได้เลยหรือไง
น้อง:จะให้ทำไงได้พี่ก็ไม่อยู่แล้วเหลือหนูคนเดียวก็ต้องทำ
เธอเองอึงกับคำพูดน้องไปพักหนึ่งเลยหันไปปรึกษากับน้าเธอว่าจะให้น้องมาเป็แบบเธออีกไม่ได้ เธอจะขอกลับไปดูแลพ่อเองแทนน้อง เพื่อที่จะให้น้องได้ไปโรงเรียน เย็นก่อนวันที่จะเดินทางกลับเธอได้โทรหาแฟนเพื่อที่จะบอกว่าจะกลับบ้านเพื่อไปดูแลพ่อที่โรงพยาบาล เขาได้ถามเธอว่าคิดดีแล้วเหรอกลับมาต้องมาเจอกับคำพูดอีกมากมาย เธอบอกตัดสินใจดีแล้วไหนๆชีวิตก็พังหมดแล้วก็ขอให้พังแค่คนเดียวคิดซะว่าทำเพื่อบุพการีและน้อง แฟนเธอเลยบอกว่างั้นเราจะไปเผชิญเื่แย่ๆแบบนี้กับเธอเอง พอในวันที่เธอเดินทางกลับบ้านที่ต่างจังหวัดแฟนเธอก็มารอรับที่ท่ารถเมล์และรับเราไปหาพ่อที่โรงพยาบาล(แฟนโดนเรียนมา)เขาอยู่กับเธอจนเย็น จนพ่อเอยถามว่าแฟนจะกลับยังไงเธอเลยตอบไปว่าเขาอยู่หอพักข้างวิทยาลัยเดียวเพื่อนเขามารับ พอวันรุ่งขึ้นแฟนเธอก็มาหาใน่บ่ายเขากลัวเราไม่มีอะไรกินเลยซื้อของกินมาไว้ให้แล้วเค้าก็กลับไปเรียนต่อ พอตกเย็นแฟนเธอก็มาอีกแต่ครั้งนี้ดูเหมือนมีกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วยเธอเลยถามว่าเอาเสื้อผ้ามาจะกลับบ้านเหรอเพราะแฟนเธอจะกลับบ้านทุกวันศุกร์แต่ครั้งนี้เค้าบอกว่าไม่ได้กลับบ้านแต่จะมาเฝ้าพ่อเป็เพื่อนเค้าเห็นเธออดหลับอดนอนมาหลายคืนแล้วไม่มีใครเปลี่ยนเลยจะมาเปลี่ยนช่วยเธอบอกกับแฟนไปว่าไม่เป็ไรเกรงใจเธอแค่นี้ก็รบกวนเธอมากแล้ว เขายื่นมือมาที่จะช่วยเราและดูแลพ่อดูแลพ่อเราทั้งๆที่ไม่ใช่เื่ของเขาเลย มันยิ่งทำให้เธอรู้สึกมั่นใจในตัวแฟนเขามากขึ้น เพราะในวันที่เธอลำบากผู้ชายคนนี้ยังอยู่เคียงข้างเธอตลอด เธอและแฟนอยู่ช่วยกันดูแลพ่อจนหายดีเป็ปกติและกลับบ้านได้ "แฟนเธอได้ขออนุญาติพ่อเราว่าขอกลับไปอยู่ด้วยที่บ้านด้วยได้ไหมครับ" พ่อก็ไม่ได้ขัดข้องงอะไร ไปอยู่ด้วยกันก็ช่วยกันทำมาหากินกันไป พอเธอและแฟนกลับไปอยู่บ้านด้วนกันวันแรกๆก็ปกติดีทุกอย่างเหมือนจะราบรื่น แต่มันพลิกล็อกตอนที่ย่าของเธอเดินมาบอกแฟนเธอว่า "หากรักกันชอบกันก็มาให้ถูกต้อง ไม่ใช่มาอยู่กันแบบนี้" แฟนของเธอถามย่ากลับไปว่าผมต้องทำยังไงบ้างครับ ย่าบอกว่าย่าไม่เรียกอะไรหรอกขอ "ปลาทูแข่งเดียว" และให้ผู้ใหญ่เข้ามาพูดคุยกัน แฟนเธอก็"งง"มาถามเธอว่าหมายถึงอะไรเธอก็บอกไม่รู้ เธอกับแฟนก็ได้ปรึกษาว่าจะเอายังไงดี เพราะที่บ้านแฟนยังไม่รู้เลยว่าคบอยู่กับเธอ จนแฟนเธอตัดสินใจว่าจะกลับไปบอกที่บ้านเขา ว่าจะให้แม่มาขอเธอ แฟนเธอก็ได้กลับบ้านไป วันแรกที่ไปก็ยังติดต่อกันปกติ"โทรศัพท์พ่อ"วันที่2เธอเริ่มถามแฟนว่าได้คุยกับที่บ้านหรือยัง แฟนก็ได้แต่ตอบว่ากำลังหาจังหวะอยู่ เธอก็เลยถามย้ำกลับไปว่าจะไม่ทิ้งกันใช่ไหม "คำถามที่ไม่ได้คำตอบ" เข้าวันที่3เเขาเริ่มขาดการติดต่อโทรไปไม่รับ หรือถ้ารับก็บอกไม่ว่างคุย ตัวเธอเองเริ่มถอดใจและหมดหวังว่าเขาจะกลับมารับผิดชอบ พอเวลาผ่านไป5-6วัน เขาติดต่อกลับมา บอกเธอว่า "วันพรุ่งนี้แม่เราจะเข้าไปขอเธอ" เธอดีใจมากจนร้องไห้ เธอไปบบอกพ่อว่าพรุ่งนี้แฟนจะพาที่บ้านมาคุยและมาขอให้ถูกต้อง พอถึงวันที่แฟนบอกว่าจะมาเธอเองก็ตั้งหน้าตั้งตารอ เกือบ11โมงเขาก็ยังไม่มา จนคนทางญาติพ่อเริ่มพูดแล้วว่าเขาหรอกแล้วปานนี้ยังไม่มาอีก ลองโทรหาดูสิ เธอลองไปโทรเขาก็ไม่รับสาย "ใจเริ่มเสีย"นั่งเครียดอยู่นอกบ้านคนเดียว พอสักพักก็มีรถกระบะคันหนึ่งวิ่งเข้ามาในซอยที่บ้านแล้วจอดหน้าบ้านย่าของเธอ คนแรกที่เดินลงมาคือแฟนของเธอ เธอเริ่มยิ้มออกและปริ่มอกปริ่มใจที่แฟนของเธอไม่ได้ทิ้งหรือเข้ามาหรอกเหมือนกับที่คนโตๆเขาพูดกัน พอทุกฝ่ายมาพร้อมกันหมดแล้วทุกคนก็มารวมกันที่บ้านย่าหรือ"บ้านใหญ่" ก็ตกลงคุยกันแม่ของแฟนเธอมาพร้อมกับญาติเขา2-3คน และเงินสดจำนวนหนึ่ง ซึ่งก็เป็ไปตามที่ย่าเธอขอเอาไว้ "ขอแค่มาให้ถูกต้องเข้าตามตรอกออกทางประตูก็พอแล้ว เดี๋ยวมันอยากได้อยากมีมันก็ช่วยกันหากันสร้างเอง" เหมือนการพบปะญาติพี่น้องกันผูกข้อไม้ข้อมือเสร็จรับไหว้เสร็จกินข้าวด้วยกันก็เป็การจบเื่ เธอกับแฟนก็ได้อยู่ด้วยกันตามที่ตั้งใจเอาไว้แต่ต้องแลกกับการออกจากวิทยาลัยทั้งคู่ เพื่อมาทำงานหาเลี้ยงกันแฟนของเธอได้ไปทำงานก่อสร้างกับพ่อทุกวันและตัวเธอเองก็ได้เย็บผ้าอยู่บ้านทำงานบ้านเพื่อรอพ่อกับแฟนกลับมาจากทำงาน พวกเธออยู่กันอย่างมีความสุขดีดั่งที่คิดเอาไว้ "ได้อยู่กันเป็ครอบครัวไม่ต้องแยกจากกัน"
179
