พอหลังจากตัวแทนแต่ละเขตทั้ง 10 เขตของอำเภอกังเป่าเห็นกองข้าวโพดกลายพันธุ์กองใหญ่นี้แล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะพากันตื่นเต้น พูดคุยกันออกมาถึงความสุข และความหวัง ใน่ ณ เวลาวันสิ้นโลกแบบนี้ โลกที่ทุกๆคนไม่กล้าคิดถึงอนาคตกันอีกต่อไปด้วยน้ำเสียงอันตื่นเต้นกันว่า……….
คนจาก 10 เขต อำเภอกังเป่า
“มะมะมี…คนปปะปะปะปลุก….พะพะพะพลังพิเศษ…ได้แล้วเหรออออ…!!!???”
“ปะปะเป็นน คนในครอบครัวคุณฉือใช่ไหมที่มีคนปลุกพลังพิเศษได้แล้วจริงๆน่ะ..???!!!”
“คนในครอบครัวคุณฉือ มีคนปลุกพลังพิเศษได้แล้วจริงๆพวกเรา..!!!!”
“นี่หมายความว่าพวกเราจะรอดตายกันแล้ว ไม่อดตายกันแล้วล่ะ ถ้ามีคนปลุกพลังพิเศษได้จริงๆในกลุ่มของพวกเราน่ะ ถึงจะไม่ใช่คนในครอบครัวเราก็ตามเถอะ แต่แค่นี้ก็ถือว่าดีมากๆแล้วนะ พวกเรารอดตายกันแล้วจริงๆล่ะ!!!”
“มันคือเื่จริงนะ เื่จริงๆเลย กลุ่มของพวกเรามีคนปลุกพลังพิเศษได้แล้วจริงๆ กำลังกังวลเื่อาหารอยู่เลยว่าจะผ่านไปได้อย่างไรกัน จำนวนคนของอำเภอกังเป่าของพวกเรามีตั้ง 10 เขตไม่ใช่น้อยๆเลย แต่ดูสิตรงหน้าที่พวกเราเห็นกองข้าวโพดกลายพันธุ์…!!!!”
ในตอนแรกคนจาก 10 เขตของอำเภอกังเป่า คิดว่าตาฉือของกระดุมน้อยอาจจะเรียกประชุมว่าให้ไปรับอาหารแจกจากส่วนกลางของรัฐบาล หรือว่าจะประชุมเื่สำคัญเื่อื่น ไม่มีใครคิดเื่ที่ว่าจะมีอาหารจากการกลายพันธุ์ หรือค้นพบว่าในกลุ่มของพวกเขามีคนปลุกพลังพิเศษได้แล้ว
ถึงจะเคยมีคำพูดที่ว่า อย่าได้คิดที่จะพึ่งพาแต่คนอื่นเขา ต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้ก่อน แต่ในวันสิ้นโลกแบบนี้ กลุ่มคนที่ไม่มีสมาชิกแม้สักคนเดียวที่สามารถปลุกพลังพิเศษได้ ย่อมเสียเปรียบจริงๆ ถึงแม้จะมีเพียงแค่คนเดียวในกลุ่มคนนับหมื่นนับพันก็ยังถือว่าดีแล้วสำหรับพวกเขากัน
“เอาล่ะ เงียบๆกันก่อนนะ พวกเรารีบแบ่งงานจัดการเื่ข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้ก่อน วันนี้จะได้กินอาหารกันแบบเต็มที่ได้เสียทีหนึ่ง”ตา
“เย้…..เย้….เย้….วู้….ฮู…วู้ฮู…..”
เสียงะโโห่ร้องอย่างดีอกดีใจกันดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณไปหมด เรียกความสนใจจากกลุ่มคนอื่นๆที่กำลังพักนั่งมองแบบเหม่อลอยกัน ว่ามันเกิดอะไรขึ้นทางด้านนั้นกันนะ…????? เสียงมาจากที่ที่ทุกๆคนในพื้นที่นี้รู้ว่ามาจากกลุ่มตัวแทนของแต่ละเขตที่จะต้องติดต่อ ปรึกษาประชุมพูดคุยกัน
แต่แน่นอนว่าความสงสัย ความอยากรู้อยากเห็นก็หมดไป เมื่อมีตัวแทนพากันวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกข่าวดีล่าสุดให้กับทุกๆคนทั้ง 10 เขตจากอำเภอกังเป่าได้ฟังกัน ถึงเื่มีเสบียงอาหารกลายพันธุ์ได้กิน นั่นหมายถึงอะไรล่ะ…????? ทุกๆคนสามารถคาดเดาได้เลยว่า มีคนปลุกพลังพิเศษได้แล้วในกลุ่มของพวกเขานั่นเอง….!!!!!
ในขณะที่คนจากอำเภอกังเป่า ทั้ง 10 เขตกำลังตื่นเต้นพูดคุยเื่ราวเกี่ยวกับข้าวโพดกลายพันธุ์ และคนปริศนาในครอบครัวของคุณฉือหลี่เผาที่ปลุกพลังพิเศษได้แล้ว ตัวต้นเื่ที่ทุกๆคนกำลังพูดถึงนี้ ก็กำลังวางแผนเกี่ยวกับอาหารมื้อต่อไปของตัวเองทันทีเลยไม่รอช้า ก่อนฟ้าจะเย็นย่ำค่ำมืดเสียก่อน
เพราะสำหรับเ้ากระดุมน้อยแล้ว ไม่ยอมจะกินแต่ข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้อย่างเดียวหรอก จะต้องมีอย่างอื่นด้วยสิ เลยออกปากพูดออกมาด้วยอีกว่า
“ยายคะ แม่คะ ป้าสะใภ้คะ…ข้าวโพดกลายพันธุ์พวกนี้เอาไปทำอาหารอะไรกินได้บ้างคะ…????”กระดุมน้อย
“ก็ต้มกิน ย่างกิน แบบที่ไม่ต้องแปรรูป”ป้าสะใภ้
“เอาเมล็ดข้าวโพดมาแปรรูป โดยการนำไปตำ ไปบดเป็ผงแป้งข้าวโพด ที่จะสามารถเอาไปทำเป็หมั่นโถว แป้งข้าวโพดทอด ซุปข้าวโพด ซาลาเปาก็ได้เช่นกัน”แม่
“โอ้…..ซาลาเปาก็ต้องมีไส้ใส่ด้วยถึงจะอร่อยนะคะแม่ขาาาา”กระดุมน้อย
“ใช่จ้ะลูกรัก แต่ว่าตอนนี้พวกเราก็คงจะต้องใส่ซาลาเปาไส้ข้าวโพดกลายพันธุ์นี่ล่ะ เพราะไม่มีอย่างอื่นนะลูก”แม่
“ไม่ยากเลยค่ะแม่ขาาาาา เดี๋ยวกระดุมจะไปหาอย่างอื่นมาเสริมให้เองนะ นะ นะ นะ”กระดุมน้อย
“เอ่อ…….”ยาย ป้าสะใภ้
“ถ้าหนูอยากจะหาอย่างอื่นมาเพิ่มเติมก็ได้ แต่ว่ารอบนี้จะต้องมีพวกเราตามกระดุมน้อยไปด้วย ต่อจากนี้ไปหนูจะไปตามลำพังกันเองไม่ได้แล้ว อย่างน้อยๆ ต้องมี ตายาย พ่อแม่ ลุงป้าสะใภ้ คนใดคนหนึ่งติดตามพวกหนูไปด้วยแล้ว
กระดุมน้อยหนูรู้ใช่ไหมลูกรัก…???? ว่าตอนนี้หนูน่ะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว หนูไม่ใช่เด็กธรรมดาทั่วๆไปอีกแล้ว..????”แม่
“ค่ะแม่ขาาาาา”กระดุมน้อย
“พวกพี่ๆก็เข้าใจตามนี้ด้วยนะลูก ต่อจากนี้ไปถ้าจะพาน้องกระดุมน้อยไปด้วยห้ามไปโดยที่ไม่มีพวกผู้ใหญ่ติดตามไปด้วยอย่างเด็ดขาดเลย”ป้าสะใภ้
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ”พวกพี่ๆ
“ดีมากเด็กๆ”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
“ถ้าอย่างนั้นแล้วกระดุมน้อยอยากจะได้อะไรเพิ่มเติมล่ะลูก…?????”แม่
“ไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่ขาาาาาา แค่ขอออกไปสำรวจโดยรอบๆใกล้ๆแถวๆที่พักพวกเราก่อนก็ได้ค่ะแม่ขาาาาาา”กระดุมน้อย ที่ออดอ้อนเสียงอ่อนเสียงหวานเต็มที่เลย
“ปากหวานจริงๆเลยเ้าเด็กคนนี้เนี่ยนะ”ยาย
“กลัวว่าแม่ขาาาาา จะห้ามน่ะสิคะแม่”ป้าสะใภ้
“อือ……ก็ใช่นะ”ยาย
“หรือไม่ก็ ยายขาา.. แม่ขา… ป้าสะใภ้ขาาา……”กระดุมน้อย
“ขาาาาาาาา…..”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
“ช่วยบอกกระดุมน้อยหน่อยว่าบริเวณแถวๆนี้ พอจะรู้จักพื้นที่แถวนี้มาก่อนด้วยไหมคะ..???”กระดุมน้อย
“รู้จักสิจ้ะลูกสาว / หลานสาว”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
“งั้นก็ดีเลยค่ะ ช่วยบอกกระดุมหน่อยสิคะว่าแถวๆนี้แต่ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์อุกกาบาดหล่นใส่ มีอะไรบ้างและเป็แบบไหนบ้างน่ะค่ะ…????”กระดุมน้อย
“ได้เลยจ้ะ”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
กระดุมน้อยกับพวกพี่ๆ พากันตั้งใจฟังกัน เพราะบางสถานที่พวกเด็กๆเองก็จดจำได้บ้างก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์วันสิ้นโลกแบบนี้
“บริเวณแถวนี้ส่วนมากจะเป็พื้นที่ตึกอาคารเสียส่วนใหญ่นะลูกรัก เป็หมู่บ้านฯของคนที่มีฐานะระดับหนึ่งเลย ส่วนมากปลูกเป็ตึกเป็อาคารแบบนี้ และบางส่วนก็เปิดกิจการค้าขายเล็กๆน้อยๆด้วย”ป้าสะใภ้
“อือ……หงึก….หงึก….”พวกเด็กๆ
“ที่นี่ห่างจากเขต 1 ของบ้านเราประมาณ 20 กิโลฯได้น่ะเด็กๆ จำกันได้ไหมเวลานั่งรถผ่านเพื่อที่จะไปบ้านตากับยายน่ะลูก…....???”ยาย
“อือ……..”เด็กๆ ทำท่าครุ่นคิดกัน
“พอจะจำได้ครับ / ค่ะ”พวกเด็กๆ
“แบบนี้แสดงว่าหลังจากเขตบริเวณแถวๆนี้แล้ว พอจะไปถึงเขต 1 อำเภอกังเป่าของพวกเราคือผืนป่าหมดเลยใช่ไหมคะแม่ขา..??? ยาขา…ป้าสะใภ้ขา…????”กระดุมน้อย
“ใช่แล้วจ้ะ”ยาย แม่ป้าสะใภ้
“และนี่ก็เป็สาเหตุที่พวกเราถึงมาเลือกที่นี่เป็ที่พักกัน เพราะห่างจากผืนป่า ูเา แม่น้ำ ที่่ ณ เวลาอุกกาบาดตกลงมายังโลกใบนี้ ทำให้พืชพันธุ์ สัตว์ป่าเปลี่ยนแปลงไปด้วยใช่ไหมคะ…????? เพราะที่นี่ส่วนมากมีแต่ตึกอาคาร ย่อมไม่มีสิ่งกลายพันธุ์มากนัก”กระดุมน้อย
“ใช่แล้วจ้ะกระดุมน้อย”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
“ถึงบริเวณที่พักแถวๆนี้จะมีบ้างที่มีต้นไม้กลายพันธุ์ แต่ก็น้อยที่สุดแล้ว ผืนป่า ูเา แม่น้ำ มีทั้งสัตว์กลายเป็พันธุ์ ต้นไม้กลายพันธุ์ที่เป็พิษเป็ภัยกับมนุษย์เยอะมากที่สุด”แม่
“ที่นี่ขนาดว่าไม่ได้อยู่ใกล้ผืนป่ามากนักยังมีต้นไม้กลายพันธุ์เช่นกัน เพียงแต่ว่ามันไม่ได้ทำร้ายมนุษย์อย่างพวกเราใช่ไหมครับ……??????”พี่ทีซี่
“ใช่แล้วจ้ะลูก”แม่ ตอบลูกชายคนโต
“ขนาดที่นี่ไม่ใช่ผืนป่านะคะ ยังมีต้นไม้กลายพันธุ์มาขึ้นทีนี่หนาตาเหมือนกัน ทั้งๆที่ไม่ใช่พื้นที่ที่เป็แบบนั้นมาก่อนเลย มีเพียงแค่ตึกอาคารเท่านั้นเอง การกลายพันธุ์นี่มันลุกลามไปมากจริงๆค่ะ”กระดุมน้อย
“ใช่จ้ะเ้าตัวเล็กของแม่ฉลาดจังเลยนะเราน่ะ”แม่
“แน่นอนค่ะ กระดุมย่อมฉลาดเหมือน ยายขาาาา ..แม่ขาาา…และป้าสะใภ้ขาาาา….ค่าาาา”กระดุมน้อย
“ปากหวานจริงๆเลย ฮ่า…..ฮ่า…..ฮ่า…..”ยาย แม่ ป้าสะใภ้
“ถ้าอย่างนั้นกระดุมว่าเดินสำรวจแค่ที่อยู่อาศัยแถวๆนี้ ก็น่าจะพอแล้วล่ะค่ะไม่ต้องไปไกลนัก บริเวณแถวๆนี้น่าจะมีอะไรให้เก็บเกี่ยวได้เยอะก็ได้นะคะ”กระดุมน้อย
“ได้จ้ะ”แม่
“งั้นไปกันเลยค่ะแม่ขาาาา………”พี่สาวโส่วผ้า
“พวกผมก็ไปด้วยคร้าบบบบ…!!!”พวกพี่ๆ
“ไปกับเด็กๆ เถอะทางนี้แม่จะอยู่กับพวกพ่อ ลูกเขย และพี่ชายของลูกเอง”ยาย
“ได้ค่ะแม่”ป้าสะใภ้ แม่
“แต่เดี๋ยวนะคะ แล้วพวกเราจะบอกคนอื่นๆอย่างไรดีคะถ้าเผื่อว่าแม่ กับป้าสะใภ้ไม่อยู่น่ะค่ะ..????”กระดุมน้อย
“เดี๋ยวยายจะบอกเหตุผลว่าไปช่วยงานอื่นเอง คนมากมายขนาดนี้อาจจะไม่มีใครสังเกตกันหรอกว่า แม่ กับป้าสะใภ้ของพวกหนูหายไปไหนกัน พวกเขาก็ต้องคิดว่าอยู่กับอีกกลุ่มหนึ่งน่ะเด็กๆ”ยาย
“ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ
เ้ากระดุมน้อยเองก็ถือว่าฉลาดจริงๆ ที่ยังนึกถึงรายละเอียดเล็กๆน้อยๆกัน
พวกเด็กๆ ป้าสะใภ้ และแม่ พาพวกเด็กๆ ออกสำรวจพื้นที่บริเวณที่พักกันอย่างจริงจัง เพราะที่แล้วๆมาเพียงแค่หาบริเวณที่มีต้นไม้กลายพันธุ์ที่น้อยที่สุด เพื่อทำเป็ที่อยู่อาศัยชั่วคราวสำหรับคนอำเภอกังเป่า ทั้ง 10 เขตเท่านั้นเอง ตรงไหนที่มีต้นไม้กลายพันธุ์มากมายขึ้นก็พยายามหลีกเลี่ยง ไม่มีใครกล้าที่จะเข้าไปพิสูจน์กันมากนัก เพราะภายในกลุ่มของพวกเราไม่มีผู้ที่สามารถปลุกพลังพิเศษกันได้
ส่วนทางด้านที่พัก ผู้คนทั้ง 10 เขตต่างก็มัวตื่นเต้นกับเสบียงอาหารกลายพันธุ์ที่แม้มีเพียงแค่ข้าวโพดกลายพันธุ์อย่างเดียวก็ดูพึงพอใจกันมากมายแล้วจริงๆ
พวกผู้ชายมีหน้าที่ขนย้าย และแกะเมล็ดข้าวโพดกลายพันธุ์กัน และนำซังข้าวโพดไปใช้เป็เชื้อเพลิงต่อ ส่วนทางด้านของพวกผู้หญิงต่างช่วยกันนำข้าวโพดกลายพันธุ์ที่แกะเมล็ดข้าวโพดออกมา ทำอาหาร และแปรรูปกันเลย
เพื่อให้ส่วนหนึ่งนำมาทำอาหารทานในมื้อต่อไปกันได้เลยทันที และแน่นอนว่าการทานอาหารมื้อต่อไปกินกันแบบเต็มที่เต็มท้องไม่มีจำกัดปริมาณกันอีกแล้ว และนั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ทุกๆคนจากเมืองกังเป่าทั้ง 10 เขตได้ยินนับจากวันที่อุกกาบาดตกลงมาโลกใบนี้ วันสิ้นโลกที่พวกเขาแทบมองไม่เห็นอนาคต และความหวังกันอีกต่อไป อยู่กันด้วยความกลัว ความหวาดระแวงกันไปหมดเลย
*****************
กระดุมน้อย แม่ ป้าสะใภ้ และพวกพี่ๆ จะได้อะไรไปเพิ่มเติมกันบ้างนะ สิ่งที่กลายพันธุ์เนี่ย…?????
2K
![[จบ]1-1 ย้อนเวลามากับระบบใส่เดี่ยว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1673325293_70330971.webp)
