หลินชานตั้งใจจะไปปรึกษาฉีฝาน เพราะยังไงเขากับฉีฝานก็เป็นเพื่อนกัน หลินชานเดินทางไปที่บริษัทของฉีฝาน เนื่องจากเป็นคนกันเอง เลขาฯ ก็เลยให้หลินชานเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานฉีฝานได้เลย
แต่พอหลินชานเปิดประตูเข้าไปนั้น แสงเลเซอร์ของปืนสไนเปอร์จ่อไปที่ศีรษะของฉีฝาน สักพักเสียงปืนสไนเปอร์ก็ดัง ยิงกระสุนเข้าที่ศีรษะของฉีฝานอย่างแม่นยำ ฉีฝานล้มทั้งยืน หลินชานตกใจอยากเข้าไปช่วยเพื่อน แต่แสงเลเซอร์กำลังเล็งมาที่เขา จึงต้องรีบออกไปจากห้องทำงานของฉีฝาน
“รีบแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจเร็วเข้า ฉีฝานถูกลอบฆ่า” หลินชานพูดอย่างตื่นตระหนก
“ค่ะๆ ดิฉันจะรีบโทรเดี๋ยวนี้” เลขาฯ กล่าว
ตำรวจและมูลนิธิรีบพากันมาที่จุดเกิดเหตุ
“สารวัตรหลินชานครับ มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉีฝานถึงถูกลอบฆ่าได้” ตำรวจลูกน้องสอบถาม
“ผมสงสัยว่าจะเป็นการชิงตำแหน่งเจ้าพ่อ ซึ่งรายต่อไปอาจจะเป็นผมก็เป็นได้ครับ” สารวัตรหลินชานกล่าว
“งั้นคุณต้องการจัดคนไปคุ้มกันคุณมั้ยครับ” ตำรวจลูกน้องเสนอ
“ไม่ต้องหรอก ผมอยากเป็นตัวล่อ ถ้าเดาไม่ผิดมันต้องเป็นฝีมือไอ้เสิ่นตั้วอย่างแน่นอน” สารวัตรหลินชานคาดเดา
**********************************************************
หลินชานโทรไปหาฟานจิ้ง เพราะเขาห่วงเมียตัวเอง ตอนนี้หลินชานสามารถเรียกปิ่นเพชรว่าเมียได้อย่างเต็มปากแล้ว
“ว่าไงไอ้ชั่ว ต้องการอะไรอีก” ฟานจิ้งยังโมโหหลินชานอยู่ เพราะยังไงปิ่นเพชรก็เป็นเพื่อนของเขา
“ฉันมีเรื่องจะขอร้องนาย” หลินชานพูดกับฟานจิ้งดีๆ
“พูดมา ฉันไม่มีเวลามากนัก” ฟานจิ้งกล่าว
“ช่วยคุ้มครองปิ่นเพชรด้วย ตอนนี้เสิ่นตั้วเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว ช่วงเช้าวันนี้ฉีฝานถูกลอบยิงเสียชีวิต คาดว่าจะน่าจะเป็นฝีมือของเสิ่นตั้ว” หลินชานเล่า
“ปิ่นเพชรเป็นพี่ภรรยาฉัน ฉันย่อมต้องคุ้มครองเธอเป็นอย่างดีอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้คนอย่างนายมาขอร้อง” ฟานจิ้งกล่าว
“งั้นก็ขอบใจ ถึงนายตั้งใจจะคุ้มครองปิ่นเพชรอยู่แล้วก็เถอะ” หลินชานกล่าว
**********************************************************
หลินชานไปทำงานที่บริษัทตัวเอง หลังเลิกงานเขากะว่าจะไปเยี่ยมปิ่นเพชรที่โรงพยาบาล แต่แล้วมีชายฉกรรจ์ยี่สิบนาย เข้ารุมทำร้ายเขา หลินชานพอรับมือได้ก็จริง แต่อยู่ดีๆ ก็มีคนยิงปืนยาสลบไปที่ขาของเขา ทำให้เขาสลบไปท้นที
หลินชานถูกมัดติดกับเสาอย่างแน่นหนา เขาค่อยๆ ฟื้น ลืมตาขึ้นมามองก็เห็นเป็นเสิ่นตั้ว
“นายต้องการอะไร เสิ่นตั้ว” หลินชานรีบถาม
“นายยอมเป็นลูกน้องฉันมั้ย ถ้านายยอม ฉันจะให้นายเป็นถึงมือขวาของฉันเลยนะ” เสิ่นตั้วเจรจา
“นายฆ่าฉีฝานเพื่อชิงตำแหน่งเจ้าพ่อ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเป็นฝีมือนาย” หลินชานกล่าว
“ก็ไอ้ฉีฝานมันหวังตำแหน่งนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถึงขั้นไปฉุดปิ่นพลอย จนปิ่นพลอยต้องโดดสะพานหนีมัน แล้วคิดหรอ มันจะยอมยกตำแหน่งนี้ให้ฉัน" เสิ่นตั้วเผยตัว
“แล้วทำไมไม่คุยตกลงกันดีๆ ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกันนะ” หลินชานกล่าว
“นายก็รู้ว่า โลกนี้ไม่มีมิตรหรือศัตรูที่แน่นอน โลกของเราอยู่ร่วมกันด้วยผลประโยชน์กันทั้งนั้นแหละ” เสิ่นตั้วกล่าว
“งั้นนายใช่มั้ย ที่ฆ่าพ่อฉันตาย แล้วโยนความผิดให้เจ้าพ่อซานกุ้ย” หลินชานกล่าว
“ในที่สุดนายก็รู้แล้วสินะ ฉันหลงคิดว่านายเป็นคนฉลาดมาโดยตลอด แต่มีเรื่องนี้นี่แหละที่นายโง่มาก ฉันบอกนายให้เอาบุญ ฉัน เฉินกว้าน และฉีฝานรวมหัวกันหลอกนาย เพื่อหวังให้นายร่วมมือกับพวกเราด้วย ฉันก็ไม่นึกว่านายจะหลอกง่ายปานนี้” เสิ่นตั้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“ไอ้บ้า เสินตั้ว แก” หลินชานโมโหจนยั้งไม่อยู่
“เสียใจด้วยนะ หลินชาน นายรู้ตัวเมื่อสายเสมอนั่นแหละ ฉันสืบได้ว่านายเป็นตำรวจ นายคิดวางแผนจะจับกุมฉันอยู่แล้วไม่ใช่หรอ ข้อหาค้าอาวุธเถื่อนข้ามชาติ ฉันเลยต้องรีบจับนายและฆ่านายที่นี่” เสิ่นตั้วกล่าว
“แล้วทำไมนายถึงไม่ส่งคนไปยิงฉันเหมือนฉีฝานล่ะ” หลินชานกล่าว
“555 ฉันกะโยนความผิดให้นายฆ่าฉีฝาน ทุกคนในพรรคจะได้ยอมรับในตัวฉันไง” เสิ่นตั้วกล่าว
“นายมันเลวจริงๆ ไอ้เสิ่นตั้วยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ตำแหน่งเจ้าพ่อ” หลินชานกล่าว
“ในเมื่อนายรู้ความลับฉันทุกอย่างแล้ว นายก็ตายซะเถอะ” เสิ่นตั้วเล็งปืนไปที่หลินชาน กำลังจะง้างไกปืน แต่แล้ว
เสียงปืนยิงมาที่เสิ่นตั้วอย่างรัวๆ หลินชานมองไป ก็เห็นเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาจับกุมตัวพรรคพวกของเสิ่นตั้ว สำหรับเสิ่นตั้วได้รับบาดเจ็บที่แขนและขา ทำให้เขาล้มไปกองกับพื้น ตำรวจกุมตัวเสิ่นตั้วไปรักษาที่โรงพยาบาล แล้วหลังจากนั้นก็รีบพาตัวไปดำเนินคดี ฐานฆ่าฉีฝานและฆ่าพ่อของหลินชานเสียชีวิต
อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยปรากฏตัวพร้อมกับเป็นคนแก้มัดเชือกให้หลินชาน
“ท่านทำไมถึงอยู่ที่นี่ล่ะครับ ท่านไม่ได้อยู่ที่ราชบุรีงั้นหรอ” หลินชานแปลกใจ
“อารู้อยู่แล้วว่าต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ อาเลยแอบช่วยหลานอย่างลับๆ แต่ไม่นึกเลยว่าหลานจะทำกับลูกสาวของอาถึงขนาดนี้ งั้นสิ่งที่อาทำไปก็ถือซะว่าอาชดเชยเรื่องของพ่อหลาน ที่อาไม่สามารถปกป้องพ่อหลานได้ แต่เรื่องที่หลานทำกับปิ่นเพชร อาไม่มีวันให้อภัยหลานเด็ดขาด” อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยกล่าว
หลินชานคุกเข่าขอโทษท่านซานกุ้ย “ผมขอโทษครับ ผมสำนึกผิดแล้ว และที่ปิ่นเพชรเป็นอย่างนี้ก็เพราะผม ได้โปรดอนุญาตให้ปิ่นเพชรแต่งงานกับผมเถอะครับ ผมยินดีดูแลเธอไปตลอดชีวิต”
“มันสายเกินไปแล้วหลินชาน ปิ่นเพชรแสดงละครว่าเธอเป็นเจ้าหญิงนิทรา เพื่อหนีจากนายให้ได้ และตอนนี้เธอก็ไปแล้ว” อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยกล่าว
“ปิ่นเพชรไปไหนหรอครับ ได้โปรดบอกผมเถอะ ผมรักเธอมาก รักตั้งแต่ครั้งที่เธอความจำเสื่อมและใช้ชื่อว่าลูน่าแล้ว” หลินชานกล่าว
“ปิ่นเพชรบอกว่าไม่มีวันให้อภัยนาย นายตัดใจเสียเถอะ เพราะฉันเองก็ไม่รู้ว่าปิ่นเพชรอยู่ที่ไหน เธอบอกเพียงว่าจะเป็นฝ่ายติดต่อหาฉันเอง แต่ไม่ยอมบอกที่อยู่” อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยกล่าว
หลินชานรู้สึกปวดใจที่ตัวเองสูญเสียหญิงที่รักไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ
“ต้องโทษที่หลานไม่สืบให้ดีๆ ว่าใครเป็นคนฆ่าพ่อหลาน ทั้งๆ ที่หลานก็เป็นตำรวจ แต่ในเวลานี้ หลานจะต้องรับผิดชอบทุกคนในพรรคในฐานะเจ้าพ่อคนใหม่” อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยกล่าว
“แต่ผมไม่อยากเป็นเจ้าพ่อ” หลินชานกล่าว
“มันช่วยไม่ได้ผู้มีสิทธิ์รับเลือกเป็นเจ้าพ่อมีหลานคนเดียว และอาอยากบอกให้รู้ นอกจากปิ่นเพชรจะเกลียดคนทรยศและเกลียดคนรังแกผู้หญิงแล้ว เธอยังเกลียดคนไม่รับผิดชอบต่อหน้าที่ด้วย แค่นี้ปิ่นเพชรก็เกลียดหลานมากพออยู่แล้ว อย่าให้ปิ่นเพชรต้องเกลียดหลานมากขึ้นไปอีกเลย” อดีตเจ้าพ่อซานกุ้ยกล่าว
หลินชานอยากออกตามหาปิ่นเพชรอย่างบ้าคลั่ง แต่เขาต้องรับผิดชอบรับตำแหน่งเป็นเจ้าพ่อคนต่อไป โดยมีนายฟานจิ้งเป็นผู้ช่วย
ตั้งแต่นั้นมา เจ้าพ่อหลินชานมุ่งทำแต่งาน เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหน คอยจ้างนักสืบออกตามหาปิ่นเพชรแทบจะทั่วประเทศไทย ก็ยังหาไม่พบ จน 5 ปีผ่านไป
42K
