บทที่ 22 ประตูสุนัขก็เป็ประตูเช่นกัน
เยี่ยจ้านผลักคนแคระออกแล้วเดินออกไปข้างนอก
ในที่สุดเยี่ยถวนถวนก็หาคนที่อายุใกล้เคียงกับนางมาเล่นด้วยได้ นางจะปล่อยพี่รองไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
ดังนั้นนางจึงรีบตามไปทันที
“พี่รอง เมื่อครู่ท่านล้มลงมา เจ็บก้นหรือไม่เ้าคะ?” นางยืนมองด้วยดวงตากลมโต มือเล็ก ๆ ประสานกันไว้ข้างหน้า
เยี่ยจ้านถึงกับเส้นเืปูดขึ้นมาบนหน้าผาก...
“เ้าเป็เด็กหญิง ทำไมถึงชอบสนใจก้นของคนอื่นนัก เ้าเป็แบบนี้มัน...มัน…”
เยี่ยจ้านพยายามคิดอย่างหนัก ใบหน้าแดงก่ำ แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งว่า “นี่มันไม่รักษากิริยามารยาทของสตรีเลย!!”
เยี่ยถวนถวน “???” นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน
ถวนชีชีที่ได้ยินบทสนทนานี้หัวเราะลั่นออกมาทันที [ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ อ๊ะฮ่า ไม่รักษากิริยามารยาทของสตรี ฮ่า ๆ ๆ ๆ]
เยี่ยถวนถวนยิ่งงุนงงมากขึ้น
แต่ไม่เป็ไร นางรู้สึกได้ว่าพี่รองไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อนาง
นางกำลังจะวิ่งเข้าไปหาอีกครั้ง
แต่เยี่ยจ้านไม่อยากสนใจนาง เขาเดินตรงไปข้างหน้า
“พี่รอง…”
“ห้ามเรียกข้าเช่นนั้น”
“แต่ว่า…”
เยี่ยจ้านแสดงท่าทางดุดัน “ไม่มีแต่! หยุดพูด!!”
เยี่ยถวนถวนทำท่าน้อยใจพลางขยี้มือน้อย ๆ “แต่ว่าข้างหน้าเป็ห้องส้วมหญิง… หากพี่รองเดินต่อไปอีก ท่านก็จะเข้าไปในนั้น”
เยี่ยจ้านหยุดฝีเท้าทันที เงยหน้าขึ้นมอง ก็เป็เช่นนั้นจริง ๆ
เขาคงถูกเ้าเด็แคระนี่ทำให้โมโหจนมืดฟ้ามัวดินไปแล้ว
กำลังจะหันไปด่า “ข้าบอกว่าเ้าเด็กแคระนี่มันโง่... นี่มันอะไร?”
เยี่ยจ้านเห็นขวดกระเบื้องใบเล็ก ๆ สวยงามอยู่ในมือนาง
“ถวนถวนอยากถามพี่รองว่าเจ็บหรือไม่ ถ้าเจ็บ ถวนถวนมียามาให้” นี่คือยาบนรถม้าของท่านพ่อ ใช้แล้วจะหายเจ็บในพริบตา
เยี่ยจ้านอึ้งไป ที่นางถามเขาว่าเจ็บก้นไหม ไม่ใช่เพื่อเยาะเย้ย แต่เป็เพราะอยากจะเอายาให้เขาหรือ?
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกอับอายเล็กน้อย ทั้งยังเริ่มทบทวนตัวเองว่า เมื่อครู่เขาทำตัวดุใส่นางไปหน่อยหรือเปล่า?
ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะพูดดี ๆ กับนางบ้างดีหรือไม่?! เขาก็สังเกตเห็นว่า ยานี้ไม่ใช่ยาสมานแผลชั้นเลิศที่มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่ใช้ได้หรอกหรือ?
ครั้งที่แล้วเขาร่วงลงมาจากูเา ท่านพ่อก็ไม่ได้ให้เขาทาด้วยซ้ำ
ทำไมถึงได้ปรากฏอยู่ในมือของเด็กแคระผู้นี้อย่างไม่ใส่ใจเช่นนี้
ชัดเจนเเลยว่าท่านพ่อนั้นลำเอียง!
“หึ!”
เมื่อคิดได้ดังนั้น เยี่ยจ้านก็แค่นเสียงอย่างเ็า ตั้งใจว่าจะไม่สนใจเด็กแคระผู้นี้อีกต่อไป!
เขาะโไปทางประตู “ไป๋จี!”
ไป๋จีรีบเดินเข้ามาทันที “เอ้อร์ซื่อจื่อมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ?”
“พาข้าไปพบท่านพ่อเดี๋ยวนี้”
เอ่อ... นี่มัน...
ในขณะที่ไป๋จีไม่รู้จะรับมือกับเอ้อร์ซื่อจื่อจอมเผด็จการนี้อย่างไร เยี่ยถวนถวนก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่รองไม่ควรไปพบท่านพ่อจะดีกว่านะเ้าคะ”
“ทำไม! เด็กแคระอย่างเ้าไม่มีสิทธิ์พูด!”
เยี่ยถวนถวนกะพริบตาโตอันไร้เดียงสา “พี่รองลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองทำอะไรผิดไว้?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเยี่ยจ้านก็ซีดลงทันที “เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าใช้เงินที่เก็บมาได้จนหมดเกลี้ยง?”
เมื่อคำพูดนั้นหลุดออกมา บรรยากาศรอบข้างก็เงียบกริบไปชั่วขณะ
จากนั้นก็เห็นเยี่ยถวนถวนกัดกำปั้นตัวเอง “โอ๊ย…”
นางได้ยินอะไรกันแน่!!!
นางเพียงแค่เดินผ่านห้องหนังสือแล้วแอบได้ยินว่าพี่รองทำแจกันราคาแพงลิบแตกเท่านั้น... ไม่นึกเลยว่า...
ไป๋จีก็ตกตะลึงจนเบิกตากว้าง
เขารู้ว่าเอ้อร์ซื่อจื่อนั้นเกเร แต่ไม่คิดว่าจะเกเรถึงขนาดนี้
เงินที่เก็บมาจากเขาิซาน อย่างน้อยก็มีหมื่นตำลึง กลับใช้หมดเกลี้ยงไปแล้วอย่างนั้นหรือ??
ไม่น่าแปลกใจที่เอ้อร์ซื่อจื่อจะถูกหัวหน้าค่ายิหวังขังไว้บนูเา
เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสอง เยี่ยจ้านก็รู้ว่าตัวเองพลั้งปากไปแล้ว
เขาพยายามกลบเกลื่อน “ไม่ใช่... คือว่า ตอนนั้น…”
ไป๋จีรีบถอยหลังไปสองก้าว “ข้าน้อยไม่ได้ยินอะไร ข้าน้อยไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ไม่รู้อะไรเลย…”
ไป๋จีทำท่าทางราวกับจะบอกว่า ‘เอ้อร์ซื่อจื่อ ท่านไปอธิบายกับท่านอ๋องเองเถิด อย่าได้ลากข้าเข้าไปพัวพันด้วยเลย’
เมื่อเห็นว่าไป๋จียังหลบหน้าเขาขนาดนี้
เยี่ยจ้านก็รู้ว่าตัวเองไม่รอดแน่
เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยไม่สนใจภาพลักษณ์ จบแล้ว! คราวนี้ท่านพ่อต้องเอาเขาไปแขวนไว้บนต้นไม้แล้วเฆี่ยนแน่ ๆ
ตายเสียให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยซะยังดีกว่า
ในขณะที่เยี่ยจ้านกำลังคร่ำครวญอยู่นั้น สมองของเยี่ยถวนถวนก็พลันมีเสียง “ติ๊ง!” ดังขึ้น
จากนั้นก็ได้ยินถวนชีชีพูดว่า [เด็กน้อย เ้าได้เปิดภารกิจลับแล้ว ภารกิจนี้มีคะแนนถึงห้าสิบคะแนนเชียวนะ]
เยี่ยถวนถวน ‘โอ้โห! เป็ภารกิจอะไรหรือ?’
[ช่วยเยี่ยจ้านเอาเงินทองที่ถูกหลอกคืนมา หากทำภารกิจสำเร็จจะได้รับห้าสิบคะแนน หากล้มเหลวจะถูกหักสามสิบคะแนน]
ด้านล่างเนื้อหาภารกิจยังมีข้อความตัวเล็กอีกบรรทัดบันทึกไว้ว่าเยี่ยจ้านถูกหลอกอย่างไร
ถวนชีชีอ่านให้นางฟังทั้งหมด หลังจากอ่านจบก็พูดเสริมว่า
[เด็กน้อย ห้าสิบคะแนนนั้นมากมายนัก หากเจอการลักพาตัวครั้งหน้า ก็เพียงพอที่จะซื้อคาถาอัญเชิญสัตว์ได้แล้ว]
— อัญเชิญสัตว์ร้ายในรัศมีร้อยลี้มาโจมตีคนลักพาตัว
เมื่อเยี่ยถวนถวนได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที อัญเชิญสัตว์ร้ายหรือ? ช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก แทบจะเหมือนกับท่านพ่อเลยทีเดียว
ดังนั้นนางจึงรีบกดปุ่มรับภารกิจอย่างรวดเร็ว
หลังจากปิดการสนทนากับระบบแล้ว เยี่ยถวนถวนก็ย่อตัวลงตรงหน้าเยี่ยจ้าน “พี่รอง ท่านถูกหลอกเอาเงินไปหรือ?”
เยี่ยจ้านผู้มีหัวใจเ็ปราวกับถูกมีดกรีดอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำว่า ‘ถูกหลอก’ เขาก็ยิ่งรู้สึกเ็ปในใจมากขึ้น
ดูเถิด! แม้แต่เ้าเด็กแคระก็ยังมองออกว่าเขาถูกหลอก
อ๊ากกก! ช่างน่าโมโห น่าโมโหจริง ๆ
“ไม่เป็ไรนะ ถวนถวนสามารถช่วยพี่รองเอากลับคืนมาได้”
เยี่ยจ้านชะงักไป “จริงหรือ?”
เยี่ยจ้านเพิ่งเอ่ยคำนี้ออกไปก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง นางเป็เพียงเด็กแคระ จะช่วยอะไรได้
เยี่ยจ้านจึงกลอกตาและไม่สนใจนาง
เยี่ยถวนถวนเข้าไปกระซิบข้างหูของเยี่ยจ้านเบา ๆ ว่า “ถวนถวนรู้ว่าพี่รองถูกบ่อนการพนันแห่งหนึ่งหลอกเอาแล้ว”
เยี่ยจ้าน “!!!”
นางรู้ได้อย่างไร! หรือว่าท่านพ่อก็รู้แล้วด้วย?
เป็ไปไม่ได้ หากท่านพ่อรู้ ก้นของเขาคงถูกตีจนพังไปแล้ว
ถ้าเช่นนั้น... คงเป็องครักษ์เงาที่เผยความลับออกไปแน่
“พี่รองพาถวนถวนไปด้วยสิ ถวนถวนเป็ดาวนำโชค แน่นอนว่าต้องชนะแล้วเอาเงินกลับมาได้แน่นอน”
เยี่ยจ้านมองท่าทางเ้าเล่ห์ของนาง คิดในใจว่าลองเสี่ยงดูก็ได้ เผื่อจะได้ผล
แม้ว่าจะแพ้อีกครั้ง แต่ยังสามารถลากเ้าเด็กแคระนี่ไปรับโทษด้วยกันได้ เมื่อถึงเวลานั้น ท่านพ่อคงจะลงโทษเบาลงแน่นอน
เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว เยี่ยจ้านก็ลุกขึ้นจากพื้น “ดีละ ถ้าเช่นนั้นข้าจะพาเ้าไป”
เยี่ยถวนถวนจัดเสื้อผ้าอย่างร่าเริง เตรียมตัวไปขึ้นรถม้าที่ประตูค่ายกับพี่รอง
ทว่าพี่รองกลับพานางเดินวนไปวนมา สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ช่องลอดของสุนัข
เยี่ยถวนถวนเกาแก้มอย่างงุนงง “หืม?”
สีหน้าของเยี่ยจ้านดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ฝืนพูดว่า “หืมอะไรกัน ออกไปได้ก็พอแล้ว” ไม่ต้องสนใจว่ามันเป็ประตูอะไร
ประตูสุนัขก็เป็ประตูเช่นกัน
ดังนั้นเยี่ยถวนถวนจึงคลานออกไป
เมื่อออกไปข้างนอก พลันมีเสียงดังฉึบฉับหลายครั้งจากในป่า องครักษ์เงาปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
พวกเขาประสานมือคำนับ “เอ้อร์ซื่อจื่อและจวิ้นจู่น้อย”
คนเหล่านี้คือองครักษ์เงาที่ท่านอ๋องเก้าส่งมาให้เยี่ยจ้าน พวกเขามีหน้าที่คุ้มครองความปลอดภัยของเยี่ยจ้าน
แม้ว่าองครักษ์เงาเหล่านี้จะยังไม่เคยพบจวิ้นจู่น้อย แต่ในกองบัญชาการองครักษ์เงานั้น ข่าวของจวิ้นจู่น้อยเป็ข่าวหน้าหนึ่งทุกวัน
[วันนี้จวิ้นจู่น้อยได้ทำลายรังมดในจวนอ๋องไปแล้วสามสิบสองรัง]
[ข่าวเด็ด! จวิ้นจู่น้อยแอบให้อาหารม้าของท่านอ๋องอย่างลับ ๆ ม้าตัวนั้นถ่ายท้องมาสามครั้งแล้วในวันนี้! ไม่รู้ว่าต่อไปทิงเฟิงจะเป็เช่นนี้ด้วยหรือไม่ พวกเ้าทั้งหลาย จงระวังตัวให้ดี!]
[ตะลึง! ข่าวด่วนล่าสุด จวิ้นจู่น้อยจุดไฟเผาศาลเ้าร้างเพื่อส่งสัญญาณ! ข่าวที่ต้องอ่านประจำวันนี้!]
1K
