_คฤหาสน์ฟู่โยวเฉิน_
… 3ปีก่อน…
เปรี๊ยะ!!…… เ้ากล้าดีอย่างไร
มามองอาตงของข้า ห่ะ!!
นีเออร์ ตบมันอีกครั้ง เร็วๆเข้า!!
สาวใช้( นีเออร์) : เ้าค่ะ เ้าค่ะ
ซูลี่ : เ้าจำใส่กระโหลกเอาไว้เลยนะ ถ้าเ้ายังกล้าอีกละก็
เ้าไม่โดนแค่นี้แน่ !
เอาตัวนางออกไป !
สิ้นเสียงหญิงสาว
ชายวัยกลางคนและ หญิงวัยกลางคนก็เดินเข้ามา ในเรือน
เฉิน (บิดา) : ซูลี่!!!!… เอาอีกแล้วหรือ!!!!
เ้านี้ มันสอนไม่รู้จักจำ
ครั้งนี้ ข้าเห็นกับตาเห็นที่จะปล่อยไป มิได้แล้ว
มานี้ มาใกล้ๆข้า !!!
ซูลี่ : ท่านพ่อ ลูกผิดไปแล้วเ้าค่ะ
คราวหน้าลูกจะไม่ทำอีกเ้าค่ะ
ฮวาจี (มารดา) :มันจะไม่มีคราวหน้าแล้วละ
แม่ทนเ้ามานานแล้ว ครั้งนี้แม่จะส่ง
ตงหยางไปทำงานต่างเมือง
เ้าจะได้เลิกก่อเื่ซักที!!
ซู่ลี่ : ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกรักอาตง จริงๆเ้าค่ะ ิ^ ิ
ได้โปรด! อย่าย้าย เขา ไปต่างเมืองเลยนะเ้าคะ
มารดา : มิได้ อย่างไรก็มิได้เด็ดขาด !!
ซูลี่ เ้าดูสิ มันเป็เพียงเด็กที่เฝ้าโรงทอผ้า
เ้ามีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว อย่าได้ลดตัว ไปใกล้ชิดกับบ่าวไพร่เลย
ซูลี่ : ลูกไม่ตกลงเื่หมั้นหมายกับใครทั้งนั้น ลูก้าเพียง อาตง เท่านั้น
ถ้าท่านพ่อ ท่านแม่ ย้ายเขาไป ลูกก็จะหนีตามเขาไป เ้าค่ะ
บิดา : เอาเถอะๆ !!! พ่อจะยังไม่ย้าย มันไปก็ได้
แต่เ้า ต้องไม่ไป ทะเลาะ ตบตีผู้ใด อีก
มันชักจะ บ่อยเกินไปแล้ว ถ้าเ้าทำนิสัยเช่นนี้
ต่อไป เ้าจะไม่มีบ่าวไพร่ที่ จงรักภักดี กับเ้าแม้แต่ผู้เดียว
ถ้าพ่อได้ยินว่าเ้า ทะเลาะกับผู้อื่นเพื่อ แย่งเ้าหมอนั้นอีก
พ่อจะสั่ง ฆ่ามันซะ
บิดากล่าวขู่ตักเตือนบุตรสาวคนโตของตน
เพราะนางหาเื่สาวใช้ และคนงานในโรงทออยู่บ่อยครั้ง
จนคนงานต่างพากันขอลาออกกัน มากมาย
จึงทำให้ผู้เป็บิดาและมารดา ต่างเอือมระอากับพฤติกรรม
ของบุตรสาวตน
ซูลี่ : เ้าค่ะ เ้าค่ะ >