เลเวลอัพ

"เติมเต็มเสร็จสิ้น!"
หลงเฟยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา "หาสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งขึ้นมาหน่อย ของขวัญที่ได้รับจะต้องดีมากแน่นอน"
ระบบบ้าระห่ำ
ของวิเศษบ้าระห่ำ นึกถึงของเหล่านี้แล้ว ในใจของหลงเฟยก็ไม่อาจกดระงับแรงดลใจเอาไว้ เขาคันไม้คันมือจนอยากจะจัดการสัตว์ปีศาจสักตัวเสียเดี๋ยวนี้
ทว่า
เขากลับไม่ได้ทำอย่างนั้น
ด้วยประสบการณ์จากการเล่มเกมของเขาที่สั่งสมมานานหลายปี ยิ่งระดับของสัตว์ปีศาจที่ฆ่าสูงเท่าไหร่ ของวิเศษที่ได้รับมาก็จะยิ่งดีมากขึ้นเท่านั้น ครั้งนี้เขาจะต้องหาสัตว์ปีศาจระดับสองสักตัว
"ใช่ ควรจะลองสัตว์ปีศาจระดับสองดูแล้ว" หลงเฟยตั้งเป้าหมายไว้ในใจ หลังจากนั้นจึงมุ่งหน้าต่อไปอย่างระมัดระวัง
เดินไปประมาณครึ่งชั่วยาม หลงเฟยก็พลันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะว่าเขาไม่เห็นสัตว์ปีศาจบริเวณรอบ ๆ เลยแม้แต่ตัวเดียว กระทั่งสัตว์ป่าสักตัวก็ยังไม่มีให้เห็น
บรรยากาศเงียบสงัดแบบนี้ชวนขนหัวลุกเล็กน้อย
กอปรกับป่าไม้ทึบที่แสนจะวังเวง ท้องฟ้าที่มืดครึ้มยิ่งก่อให้เกิดบรรยากาศน่าหวาดกลัวมากกว่าเดิม
ทันใดนั้นเอง
พลันกลิ่นประหลาดก็พัดโชยมา หลงเฟยตั้งสติก่อนจะพูดอย่างแผ่วเบาว่า "ผลไม้วิญญาณสวรรค์?"
เขาอยู่ในเทือกเขาหั่วหลีมาเกือบสองเดือนแล้ว ทว่าไม่เคยได้กลิ่นหอมประหลาดเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้ง เขากล้าใช้ความบริสุทธิ์ของผู้ชายที่รักษามาตลอดยี่สิบปีรับประกันว่า นี่ไม่ใช่กลิ่นน้ําหอมของผู้หญิงอย่างแน่นอน
กลิ่นหอมที่พัดโชยอยู่ในเทือกเขาอันแสนอันตรายแบบนี้มีความเป็นไปได้เพียงอย่างหนึ่งเท่านั้น นั่นก็คือผลไม้วิเศษที่สวรรค์ให้กําเนิดมา
แต่กระนั้น
ผลไม้วิญญาณสวรรค์ชนิดนี้จะต้องมีสัตว์เทพปกปักษ์รักษาอยู่อย่างแน่นอน
"สัตว์เทพ!"
"ถ้าสามารถใช้ค่าพลังทําลายล้างจัดการได้ล่ะก็ นั่นจะต้อง... มีความสุขยิ่ง" หลงเฟยเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา เพียงแต่ความเสี่ยงมักจะแปรผัน ตรงกับผลตอบแทนอยู่เสมอ
ยิ่งมีผลตอบแทนมากล้น ก็จะยิ่งอันตรายมากกว่าเดิม
หลงเฟยเคลื่อนที่เข้าใกล้อย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดตรงพุ่มไม้กลางป่าพุ่มหนึ่ง เขาใช้น้ําจากใบไม้ราดลงทั่วร่างก่อนจะใช้โคลนถูใบหน้า พร้อมกับสะพายกิ่งไม้ไว้บนหลัง จากนั้นหมอบลงกับพื้นจนดูไม่ออกว่าเป็นมนุษย์คนหนึ่ง หลังจากทําทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว หลงเฟยก็หยุดนิ่ง สายตาจับจ้องไปยังถ้ำลึกในหุบเขา ซึ่งไกลออกไปจะมีแสงสีแดงส่องออกมาเป็นครั้งคราว "จะต้องเป็นสถานที่ถือกําเนิดผลไม้วิญญาณสวรรค์อย่างแน่นอน อีกทั้งคาดว่าใกล้จะสุกแล้วด้วย"
เขากําลังรอ
เพราะว่าเขาไม่เห็นสัตว์เทพอารักษ์
และอีกอย่าง
เขาเชื่อว่าการถือกําเนิดของผลไม้วิญญาณสวรรค์เช่นนี้จะต้องมีสัตว์ปีศาจอื่น ๆ มาต่อสู้แย่งชิงกันอย่างแน่นอน
เขาจะทำตัวเป็นชาวประมง
แน่นอนว่าก็เป็นได้เพียงแค่ชาวประมงเท่านั้น ด้วยระดับพลังฝีมือของเขาในตอนนี้ หากให้เข้าไปก็เป็นการรนหาที่ตาย
หนึ่งวันผ่านไป
สัตว์เทพที่คอยปกปักษ์รักษาผลไม้วิญญาณสวรรค์ยังคงไม่ปรากฏตัว
การแย่งชิงเองก็ยังไม่ได้เกิดขึ้น ซึ่งนี่ทําให้หลงเฟยเริ่มรู้สึกนั่งไม่ติดแล้ว
แสงสีแดงในถ้ำบนหุบเขาเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม แสงสีแดงวงแล้ววงเล่าสว่างไสว ทั่วทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยกลิ่นหอมประหลาด เพียงแค่สูดดมเข้าไปก็ทําให้จิตใจมนุษย์ต้องสั่นไหว
สองวันผ่านไป
ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีสัตว์เทพที่คอยปกปักษ์ปรากฏตัวขึ้นแต่อย่างใด
หลงเฟยลอบคิดในใจ "คงไม่ใช่ว่าไม่มีสัตว์เทพหรอกนะ? หรือว่าสัตว์เทพจะอยู่ในถ้ำนั่นกันแน่?"
ความคิดที่ตีกันอยู่ในหัวชวนให้สับสนเสมือนหนึ่งคนสองคนที่กําลังทะเลาะกัน สุดท้ายความฉลาดก็ได้รับชัยชนะไป เขายังคงรอคอยและหมอบอยู่ตรงที่เดิม
วันที่สาม
เมฆครึ้มบนท้องฟ้าก้อนแล้วก้อนเล่าส่งเสียงร้องของสายฟ้าออกมาไม่หยุดหย่อน เมฆสายฟ้าบนน่านฟ้าเหนือหุบเขาอยู่นิ่งไม่ไหวติง
ทันใดนั้นเอง
สายฟ้าสายหนึ่งพลันพุ่งพรวดลงมาจากชั้นเมฆ สายฟ้าสายนั้นเคลื่อนไหวอยู่กลางอากาศก่อนจะฟาดลงบนปากถ้ำ
"บัดซบ! นั่นมันเจียวหลง!" (เจียวหลง หมายถึง หนึ่งในเก้ามังกรแห่งตำนาน มังกรที่มีเกล็ดรอบกาย)
หลงเฟยมีสีหน้าตกตะลึง "นี่มันสัตว์ปีศาจระดับสุดยอด ถึงขนาดเรียกได้ว่าเป็นสัตว์เทพด้วยซ้ำ มาทีแทบจะหัวใจวายตาย"
มีสี่กรงเล็บ อีกทั้งบนศีรษะยังมีเขา ร่างกายประดุจอสรพิษ แต่ยังไม่ได้เติบโตอย่างเต็มที่ ถ้าเติบโตอีกสักหน่อยก็คือมังกรแน่แท้แล้ว!
มันจะต้องอยากได้ผลไม้วิญญาณสวรรค์ในที่แห่งนี้ เพื่อข้ามขีดจํากัดกลายร่างเป็นมังกรอย่างแน่นอน
ในพริบตาที่เจียวหลงตัวนั้นร่วงหล่นลงมา
แผ่นดินและภูเขาพลันสั่นไหว เกิดแสงสีขาวสายหนึ่งสว่างวาบออกมาจากปากถ้ำ ครั้นแสงสีขาวตกถึงพื้นก็เผยให้เห็นหมาป่าสีขาวหิมะตัวหนึ่งอยู่หน้าปากถ้ำ บนร่างของมันเปล่งแสงสว่างระยิบระยับคล้ายกับอาวุธส่องแสงในเกมอย่างไรอย่างนั้น ซึ่งต้องเข้าใจว่าอาวุธเหล่านี้ล้วนเป็นอาวุธขั้นเทพทั้งนั้น
วินาทีนี้
เจียวหลงและหมาป่าสีขาวปะทะสายตากัน
บนท้องฟ้าเปล่งเสียงคํารามของสายฟ้าออกมาไม่หยุดหย่อน คล้ายกับว่าพวกมันกําลังจิตสํานึกต่อสู้กันอยู่อย่างไรอย่างนั้น
หลงเฟยหมอบตัวให้ต่ำกว่าเดิม ในใจสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด ครั้นมองผ่านระบบออกไปก็พบว่า บนร่างของพวกมันส่องแสงสีทองสว่างไสวออกมา "BOSS!" - โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 การต่อสู้กันของเทพ (1)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 การต่อสู้กันของเทพ (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้