การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        จางอี๋เหนียงอดที่จะหัวเราะเย็นชาออกมาไม่ได้

        ในเมื่อต้วนชิงหมิงอยากให้นางสร้างปัญหาให้หลิวหรงนางก็ต้องช่วยทำให้สำเร็จไม่ใช่หรือ? อย่างไรเสียก็มีศัตรูคนเดียวกัน เรื่องนี้จริงๆ แล้วนางอยากทำมานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสครั้งนี้ต้วนชิงหมิงหยิบอื่นโอกาสให้ นางควรจะขอบคุณถึงจะถูก

        ชิวเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่สบายใจทำอะไรเชื่องช้าไปหมด นางเบะปากเอ่ยเสียงต่ำ “อี๋เหนียงไม่รู้ว่าไม่ได้ใช้ของพวกนี้มานานเท่าไรแล้ว ทำไมจู่ๆต้องทำให้นายท่านกับคุณชายใหญ่ด้วยล่ะเจ้าคะ?”

        คนพวกนั้นไม่ขาดแคลนของทานเล่นอี๋เหนียงต่างหากที่ขาดแคลน!

        จางอี๋เหนียงมองชิวเอ๋อร์ด้วยความเอ็นดู “เจ้านี่ไม่ฉลาดเลย ถ้าไม่ล่อลูกเสือแล้วจะได้แม่เสือหรือ?”

        ถ้าไม่ได้ความสนใจจากต้วนเจิ้งและคุณชายใหญ่แล้วจะได้ความสนใจจากต้วนชิงหมิงได้อย่างไร?

        จางอี๋เหนียงไม่ได้ออกจากเรือนมาหลายปีแล้วนางไม่เคยเจอต้วนชิงหมิงมาก่อน ทว่าวันนี้ได้พบกลับทำให้นางตกใจ คุณหนูใหญ่ราวกับรวมเอาข้อดีของต้วนเจิ้งและติงโหรวไว้ที่นาง

        ต้วนเจิ้งเป็นคนทำอะไรเด็ดขาดและมีเสน่ห์ติงโหรวแม้อ่อนโยนแต่กลับฉลาดหลักแหลมส่วนต้วนชิงหมิงเอาจุดเด่นของต้วนเจิ้งและติงโหรวที่มีทั้งความเด็ดขาดและอ่อนโยนผสมเข้าด้วยกันทั้งยังนำจุดเด่นนั้นมาใช้ได้เป็นอย่างดี

        นางจึงรู้ว่าไม่สามารถมองข้ามต้วนชิงหมิงได้

        ชิวเอ๋อร์ยังไม่เข้าใจในทันทีระหว่างที่ฟังก็เปิดแป้งหมี่ขาวออกดูพลางร้องด้วยความตกใจ

        แป้งหมี่ขาวขึ้นราส่วนน้ำตาลจับตัวเป็นก้อนแล้ว ของแบบนี้จะให้นายท่านกับคุณชายใหญ่ทานได้อย่างไร? หากกินเข้าไปกลัวว่าจะท้องเสีย

        จางอี๋เหนียงไม่ได้ให้ความสนใจกับการตกใจของชิวเอ๋อร์ นางพูดเสียงเรียบ “เจ้าคิดดูถ้าเจ้าทำให้คุณชายใหญ่ทาน อีกหน่อยจะมีที่ดีกว่านี้  รู้ไหม...”

        ลมแผ่วเบาพัดโชยเอากลิ่นเหม็นหืนลอยข้ามมาจางอี๋เหนียงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว กลั้นลมหายใจไว้ “ใช้ไม่ได้แล้ว?”

        ชิวเอ๋อร์พยักหน้าด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “ตอนนั้นที่อี๋เหนียงไม่ยอมทาน  ตอนนี้มันทานไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ...”

        จางอี๋เหนียงนั่งนิ่งไปชั่วครู่

        ทานไม่ได้แล้วทำขนมก็ไม่ได้แล้ว นางจะใช้อะไรทำให้ได้ไปอยู่ข้างกายของต้วนเจิ้งและต้วนอวี้? จะใช้สิ่งใดเพื่อทำตามที่พูดไว้กับต้วนชิงหมิง?

        นางเชื่อว่าต้วนชิงหมิงกำลังแอบจับตามองเพื่อดูว่านางคิดจะทำอะไรแต่ว่าตอนนี้โอกาสที่จะใช้สักครั้งก็ยังไม่มี...

        ชิวเอ๋อร์เห็นสภาพที่จางอี๋เหนียงเสียใจแบบนี้มาหลายปีจึงได้แต่ยืนนิ่งเงียบมองโดยไม่พูดอะไร

        คุณหนูใหญ่แม้แต่ก่อนจะอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยดีนักแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว มีเพียงอี๋เหนียงของนางที่หน้าตางดงามจิตใจดี แต่กลับไม่มีจะกินแม้กระทั่งแป้งหมี่ขาว

        คิดเช่นนี้ชิวเอ๋อร์ก็กำมือแน่นรับรู้ถึงของแข็งที่อยู่ในมือนางก้มหน้าลงมอง “อี๋เหนียงอย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะพวกเรายังมีทองแท่ง”

        ทองแท่งสามารถซื้อของได้มากมายไม่ว่าอี๋เหนียงต้องการอะไร นางจะไปซื้อให้หมด

        จางอี๋เหนียงดีใจขึ้นมาทันที “ชิวเอ๋อร์ เจ้าไปซื้อแป้งหมี่ขาวอย่างดีมาสองชั่ง น้ำตาลทรายขาวข้าจะทำขนมให้นายท่านกับคุณชายใหญ่ทาน”

        ฝีมือทำอาหารของจางอี๋เหนียงถือว่ายอดเยี่ยมตอนที่ฮูหยินยังอยู่ นางมักจะทำอาหารให้ฮูหยินและนายท่านทานบ่อยๆทั้งสองต่างชมนางไม่ขาดปาก ในที่สุดนางก็มีโอกาสทำอีกครั้ง

        ชิวเอ๋อร์กุมทองแท่งไว้แน่นพยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม จางอี๋เหนียงจึงถอนหายใจเบาๆนางเรียกชิวเอ๋อร์ที่หมุนตัวเตรียมจะวิ่งออกไปว่า “ชิงเอ๋อร์ซื้อแป้งหมี่ขาวเพิ่มอีกหน่อย ซื้อเนื้อมานิดหน่อยด้วยวันนี้เราจะทานอาหารที่มีเนื้อกับขนมเปี๊ยะอบ”

        ชิวเอ๋อร์ได้ฟังน้ำลายก็ไหลออกมาในทันทีนางกำทองแท่งในมือแน่นแล้ววิ่งออกไป

        มีแป้งหมี่ขาวกับเนื้อตั้งแต่โตมา วันนี้เป็นวันที่มีความสุขมากที่สุดวันหนึ่งสำหรับนาง

        จางอี๋เหนียงเป็นมองด้านหลังของชิวเอ๋อร์แต่ในใจนางกลับมีความรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

        นางไม่มีลูกจึงมองชิวเอ๋อร์เป็นลูกของนางและมักจะคิดเสมอๆ ว่าถ้าชิวเอ๋อร์ไปอยู่กับคนอื่นคงจะดีกว่าอยู่กับนางหลายเท่าจากนี้ไปสภาพของนางจะค่อยๆ ดีขึ้น ชิวเอ๋อร์เองก็จะต้องดีตามไปด้วย

        เมื่อคิดถึงต้วนชิงหมิงในใจจางอี๋เหนียงกลับรู้สึกขอบคุณขึ้นมา ต้วนชิงหมิงเป็นคนละเอียดลออนางรู้ว่าสภาพของตนไม่ดีจึงตั้งใจมอบทองแท่งให้เพื่อให้นางมีโอกาสเอาอกเอาใจต้วนเจิ้งและต้วนอวี้  อีกอย่างเพื่อบอกเป็นนัยว่าถ้านางมีชีวิตที่ดีจางอี๋เหนียงก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีกต่อไป !

        เมื่อคิดได้เช่นนี้ก็ถอนหายใจออกมาฟ้าดินช่างโหดร้าย! คนที่ฉลาดหลักแหลมส่วนใหญ่ไม่สามารถมีชีวิตอย่างมีความสุขได้ดูติงโหรวเป็นตัวอย่าง นางสามารถมัดใจชายที่ไม่เคยรักนางแม้แต่น้อยได้อยู่หมัดเห็นได้ชัดว่าวิธีการของติงโหรวไม่ธรรมดาตอนนี้ต้วนชิงหมิงเองก็สามารถทำได้ทั้งยังทำได้เกินหน้าติงโหรวในตอนนั้นแล้ว!

        เช่นนั้นวันข้างหน้าของคุณหนูใหญ่จะได้พบความสุขที่แท้จริงหรือไม่?

        คิดแล้วพลันหัวเราะออกมาชีวิตของนางยังไม่รู้จะเป็นอย่างไร กลับมีเวลาว่างไปห่วงคนอื่นอยู่อีก

        เฮ้อ...จัดการชีวิตของนางให้ดีก่อนก็แล้วกัน

        คิดได้ดังนั้นจึงลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดหีบข้าวของค้นหาชุดที่ถูกเก็บไว้ใต้สุดที่นางไม่กล้าหยิบออกมาใส่ชุดนี้ฮูหยินติงโหรวมอบให้นาง จางอี๋เหนียงลูบไล้ไปที่ชุด อยู่ๆ ก็นึกถึงช่วงเวลาก่อนที่ฮูหยินจะเสียนางรับใช้อยู่ข้างกายฮูหยินจึงบอกให้นางมีชีวิตต่อไปให้ดีและฝากดูแลคุณชายคุณหนูแทนด้วย

        ในตอนนั้นจางอี๋เหนียงรับปากแต่น่าเสียดายที่นางเป็นแค่อี๋เหนียงที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมและความสามารถเพราะไม่เพียงแต่ปกป้องคุณชายคุณหนูไม่ได้แล้ว นางก็ยังปกป้องตัวเองไม่ได้เช่นกัน

        ทว่าตอนนี้คุณหนูใหญ่มีอนาคตไกลเช่นนี้ฮูหยินจะวางใจได้แล้วหรือไม่?

        น้ำตาพลันไหลทะลักอย่างอดกลั้นไม่ไหว

        ฮูหยิน…

        …...

        ตั้งแต่ออกจากเรือนจางอี๋เหนียงต้วนชิงหมิงก็เดินไปข้างหน้าไม่หยุด ผ่านไปนานเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่เดินตามหลังถึงได้เอ่ยปากถามอย่างไม่สบายใจ “คุณหนู ทำไมยื่นมือไปช่วยก็ให้ทองแท่งกับจางอี๋เหนียงเลยล่ะเจ้าคะ?”

        ทองแท่งเล็กๆนั่นเป็นเงินเก็บที่สะสมมานานของต้วนชิงหมิง ตอนนี้กลับให้จางอี๋เหนียงโดยไม่หวง

        ต้วนชิงหมิงหัวเราะออกมา “ถ้าไม่มีเงิน จางอี๋เหนียงจะสร้างปัญหาให้หลิวหรงได้ยังไง?”

        จากสภาพในเรือนดูก็รู้ว่านางไม่มีเงินแม้แต่ตำลึงเดียว ถ้าต้วนชิงหมิงไม่ช่วยนางสภาพอย่างนางจะเอาอะไรไปสู้กับหลิวหรง?

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ฟังจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาไม่น้อยแต่นางก็อดเสียดายไม่ได้เมื่อคิดไปถึงทองแท่ง ใช้เวลาเก็บสะสมมาตั้งนานเชียวนะ!

        คนทั้งสองเดินกันไปเงียบๆเพียงไม่นานเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่เป็นคนคิดมากก็ถามขึ้นอีก “คุณหนูว่าจางอี๋เหนียงจะช่วยพวกเราหรือไม่เจ้าคะ?”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์พบจางอี๋เหนียงน้อยมากเมื่อก่อนตอนที่จางอี๋เหนียงยังออกจากเรือนได้เมื่อเห็นคุณหนูของนางก็มักจะหันหลังกลับในทันที  วันนี้ต้วนชิงหมิงไปช่วยนางเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

        ต้วนชิงหมิงยิ้มบาง “ช่วยสิ ทำไมจะไม่ช่วยล่ะ? เพราะนางช่วยข้าก็เท่ากับช่วยตัวนางเอง”

        ถ้าพูดจริงจังก็คือต้วนชิงหมิงช่วยจางอี๋เหนียงก็เพราะมีผลประโยชน์ร่วมกันถ้าช่วยอีกฝ่ายก็เหมือนช่วยตัวเอง

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ฟังที่ต้วนชิงหมิงพูดไม่เข้าใจสักนิด นางคิดแล้วคิดอีกสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “จางอี๋เหนียงจะช่วยคุณหนูตลอดไปไหมเจ้าคะ?”

        ความคิดของเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์บริสุทธิ์มากนางคิดว่าคุณหนูดีกับจางอี๋เหนียง จางอี๋เหนียงก็ควรจะช่วยคุณหนูด้วยถึงจะถูก

        เด็กสาวหัวเราะพลางส่ายหัวในโลกนี้คำว่าตลอดไปเสียที่ไหน?  ตอนนี้นางกับจางอี๋เหนียงต่างฝ่ายต่างไขว่คว้าเอาในสิ่งที่ตนต้องการ