“เพราะชีวิตขาดหวานไม่ได้ ลา ลา ลา....” ฉันฮัมเพลงไปทำขนมไป วันนี้ฉันลองฝึกทำพายฟักทอง อย่างที่บอกว่าฉันชอบขนมหวานมาก เวลาที่ได้ทำอะไรที่เราชอบเราก็จะมีความสุขเป็พิเศษ
“วันนี้ลูกสาวแม่อารมณ์ดีจังเลยนะ”
“อิอิ ค่ะ”
“แล้ววันนี้ทำอะไร”
“พายฟักทองค่ะแม่”
“ดีเลยวันนี้เรามีแขกพอดี”
“แขกหรือคะ ใครกันค่ะ”
“เดี๋ยวมาลูกก็จะรู้เองแหละจ้า แม่ไม่กวนล่ะ”
แขกที่ไหนมาอีก ่นี้พ่อกับแม่รับแขกเยอะนะ ช่างเถอะ ทำขนมต่อดีกว่า
.......................................................
ผมยืนมองผู้หญิงที่ยืนทำขนมอยู่ในครัวหน้าตาท่าทางที่ดูมีความซะเหลือเกินนั้นมันคืออะไร เมื่อคืนยังร้องไห้จะเป็จะตายอยู่เลย พูดถึงเื่เมื่อคืนเอาจริง ๆ ก็แอบรู้สึกผิดนิดหน่อยนะ แต่คนอย่างผมมีหรือจะยอมรับ ยัยนี่ก็ซื่อจริง ๆ ไม่ทันคนเลยหรือไง นี่ขนาดผมมายืนอยู่หน้าประตูตั้งนานแล้วยังไม่รู้สึกตัวเลย เอาแต่อยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง
“เอ๊ะ ขาดอะไรไปนะ” พูดกับตัวเองก็ได้หรือ
“อ้อ... ต้องใส่น้ำตาลอีก” ยัยนี่ทำขนมหรือผมเกลียดที่สุดที่เป็ขนมและของหวานทุกชนิด
“อ้าว น้ำตาลหมด ไปดูที่ห้องรับแขกดีกว่า” พูดคนเดียวไม่หยุดเลย ยัยบ้าเอ๊ย
“อ่ะ คุณ” พอหันมาเจอผมทำหน้าเหมือนจะตายเลย ใอะไรขนาดนั้น
“ไง”
“คุณมาทำอะไรที่บ้านฉัน”
“แม่เธอยังไม่ได้บอกหรือ” ยัยนี่ทำหน้า งง แล้วคงจะคิดได้
“....”
“เกิดเป็ใบ้ขึ้นมาหรือไง”
“...”
หมับ ยัยนี้ไม่ตอบผมแต่กลับจะเดินหนีผมออกจากห้องครัวไป ผมเลยคว้าแขนเธอไว้
“มีอะไร” พูดได้เ็าดีนิ
“อย่าเอาเื่เมื่อคืนไปฟ้องแม่ล่ะ หรือฟ้องแล้ว จะได้จับฉันได้ง่ายๆ” ยัยนี่หันมามองผมตาเขียวปัดเลย คงจะทั้งเกลียดและทั้งแค้นผมสินะ
“ปล่อย” ผมปล่อยเธออย่างที่เธอ้า ผมไม่ใช่พวกชอบเซ้าซี้คนอยู่แล้ว ตอนนี้ยัยนี้คงรู้แล้วมั้งว่าไม่ควรมายุ่งกับผมอีก
“อ้าว น้ำหวานลูก มาสวัสดีคุณอากับคุณน้าก่อนลูก”
“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พ่อแม่ของคนเลวนั้น
“เจอพี่เขาหรือยังลูก เห็นว่าจะไปหาหนูนิ” แม่ของคนเลวนั้นถามขึ้นมา
“เจอแล้วครับ”
“น้าหวานขอตัวนะคะยังทำขนมค้างอยู่”
“เดี๋ยว มาเอานี่ไม่ใช่หรือ” คนเลวนั้นยื่นน้ำตาลให้ฉัน ฉันรีบคว้าจากมือเขาแล้วรีบออกไปทันที ทำไมต้องเป็เขา ทำไมต้องมาวันนี้ฉันยังทำใจเื่เมื่อคืนไม่ได้เลย ทำไมกัน เขาจะตามาหลอกหลอนฉันทำไม
“ว๊าว! หนูน้ำหวานทำขนมเก่งจังเลยนะจ๊ะ อร่อยมากเลย”
“ขอบคุณค่ะคุณน้า”
“ทำกับข้าวก็เป็ ทำขนมก็เก่ง แถมยังน่ารักอีกต่างหาก ใครได้ไปเป็แฟนนะโชคดีมากแน่เลย”
“แหมเธอก็ชมลูกฉันเกินไป เดี๋ยวยัยหวานก็ลอยหรอก”
“ฉันพูดจริงย่ะหลอน”
“หนูน้ำหวานมีแฟนหรือยังจ๊ะ”
“เอ่อ..คือว่า...”
“ใครจะมาจีบลูกสาวฉันกัน ซุ่มซ่ามจะตาย”
“เธอก็พูดไป จริงไหมตาแทน”
“แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบของหวาน” เขาเริ่มอีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเขาเกลียดอะไรฉันนักหนา
“ไม่ลองกินแล้วจะรู้ได้อย่างไงว่ามันอร่อย”
“ไม่ดีกว่าครับแม่”
“คุณน้าค่ะ คนที่เขาไม่ชอบของหวานเขาก็ไม่ชอบจริง ๆ ค่ะ” เขาหันมามองฉันตาขวาง แต่ฉันไม่สนใจเื่ของสิ
“ใครไม่ชอบไม่เป็ไร อาชอบมากลูก อร่อยมาก มา ๆ อากินเอง” พ่อของคนเลวเอ่ยขึ้น เลยทำให้บรรยากาศกลับมาดีเหมือนเดิม
.......................................................
1K
