ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        หลินชิงเวยทำอย่างพิถีพิถัน ไม่หยุดมือ ไม่หยุดพักองครักษ์ผู้ติดตามที่เฝ้าอยู่หน้าประตูมองดูหลายครั้ง เขาคิดในใจว่าหากมิใช่เพราะหลินเจาอี๋ปฏิบัติต่อเจ้านายของเขาอย่างขาดความเคารพ เขาย่อมไม่มีความคิดนอกลู่นอกทางต่อนางมากมายเช่นนี้

        อย่างน้อยท่าทางเอาจริงเอาจังของหลินชิงเวยในเวลานี้ทำให้ผู้คนเลื่อมใส

        เซียวจิ่นได้ยินว่าเซียวเยี่ยนได้รับบาดเจ็บหลังจากเลิกประชุมเช้าแล้วจึงรีบมาที่นี่ขณะที่อาการตัวร้อนของเซียวเยี่ยนเพิ่งจะลดลงเขาจึงหลับสนิท

        หลินชิงเวยเดินออกมาจากในห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

        เซียวจิ่น “ชิงเวย เสด็จอาเป็นอย่างไรบ้าง?”

        หลินชิงเวย “ฝ่าบาทไม่ต้องวิตกเพคะ อีกไม่กี่วันก็จะดีขึ้น”

        เซียวจิ่นรู้เช่นกันว่าเรื่องเซ่อเจิ้งอ๋องได้รับบาดเจ็บไม่อาจแพร่งพรายออกไปจึงถามหลินชิงเวยว่า “เมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดเสด็จอาจึงได้รับบาดเจ็บ?”

        หลินชิงเวยมองสีหน้าร้อนใจและวิตกกังวลของเซียวจิ่นในใจคิดว่าไม่ควรปิดบังเด็กน้อยคนนี้เช่นกัน “ระหว่างทางกลับวังหลวงเมื่อคืน พบกับมือสังหารเพคะ”

        เซียวจิ่นกุมมือของหลินชิงเวยเอาไว้แล้วพิจารณานางทั่วร่าง “เช่นนั้นเจ้าเล่าเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

        ความเป็นห่วงในแววตานั้นมีมากกว่าคำพูดที่กล่าวออกมาถูกเด็กน้อยคนนี้เป็นห่วงแต่กลับทำให้นางรู้สึกได้ถึงความจริงใจ

        หลินชิงเวยทำปากบุ้ยใบ้ไปในห้อง “หากข้าได้รับบาดเจ็บเสด็จอาจะมีเรื่องอะไรได้อย่างไรกัน? เขาล้วนเป็นเพราะต้องการปกป้องข้าจึงได้รับบาดเจ็บ”

        เซียวจิ่นพรูลมหายใจโล่งอก

        เขากล่าวว่า “เรื่องพบมือสังหารต้องปกปิดเป็นความลับไว้ก่อนหากมีคนถามให้บอกว่าเสด็จอาล้มป่วย”

        หลินชิงเวยกระจ่างแจ้งหากเซ่อเจิ้งอ๋องล้มลงไม่รู้ว่าจะมีคนมากน้อยเท่าใดเกิดความคิดต่างๆ นานา

        นี่มิใช่หรือ เซียวจิ่นเพิ่งจะมาเยี่ยม เซี่ยนอ๋องเซียวอี้ก็มาทันที

        เมื่อได้เห็นหลินชิงเวยอีกครั้ง เซียวอี้เคียดแค้นเสียจนต้องขบฟันแน่นแต่ในขณะที่จิตใจเขาคิดเช่นนี้บนใบหน้ากลับปรากฏให้เห็นรอยยิ้มลำพองใจ

        หลินชิงเวยขวางเซียวอี้อยู่ด้านหน้าตำหนักบรรทมของเซียวเยี่ยน

        “เปิ่นหวางได้ยินว่า เซ่อเจิ้งอ๋องล้มป่วย วันนี้ไม่ได้เข้าร่วมประชุมเช้าในท้องพระโรงนี่เป็นเรื่องยากที่จะพบเห็นได้ในรอบพันปีทีเดียว”

        “เกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นเรื่องธรรมดา เซ่อเจิ้งอ๋องมิใช่เทพเซียนย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน”

        เซียวอี้มองหน้าแล้วผงกศีรษะกล่าวว่า “เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ใช่เทพเซียนจริงๆแต่เขากลับคิดว่าตนเองเป็นเทพเซียนมาโดยตลอดเจ้าหลีกทางให้เปิ่นหวางเข้าไปเยี่ยมดูสถานการณ์ของเซ่อเจิ้งอ๋องว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

        หลินชิงเวยก้าวออกมาขวางทางเดินของเขา “อาการตัวร้อนของเซ่อเจิ้งอ๋องเพิ่งจะลดลงและเพิ่งจะนอนหลับเซี่ยนอ๋องคงไม่ต้องการเข้าไปรบกวนในเวลานี้กระมัง”

        เซียวอี้หรี่ตาลง “เสี่ยวเวยร์ เจ้าขวัญกล้าขึ้นแล้วจริงๆไม่เพียงกล้าคิดบัญชีเปิ่นหวาง บัดนี้ยังกล้าขัดขวางเปิ่นหวาง?”

        หลินชิงเวยกล่าวเนิบๆ “เซี่ยนอ๋องพูดอะไรกัน หม่อมฉันไหนเลยจะมีความกล้าหาญเพียงนั้นนี่มิใช่ล้วนเป็นพระบัญชาของฝ่าบาทหรือเพคะเซ่อเจิ้งอ๋องทรงตรากตรำมาเป็นระยะเวลายาวนานจนเกิดล้มป่วย ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้เขาพักผ่อนรักษาตัวให้ดีหม่อมฉันในฐานะผู้ถวายการรักษาเซ่อเจิ้งอ๋องย่อมต้องรับผิดชอบจนถึงที่สุดเพคะ”นางช้อนตาขึ้นมองเซียวอี้แล้วหัวเราะออกมา“แน่นอนว่าหากเซ่อเจิ้งอ๋องยืนกรานที่จะบุกเข้าไป หม่อมฉันจะกล้าขัดขวางได้อย่างไรเซี่ยนอ๋องไม่กลัวถูกผู้คนเข้าใจผิดว่าฉวยโอกาสลงมือในขณะที่คนตกอยู่ในอันตรายด้วยมีใจคิดเป็นอื่นหรือเพคะ?”

        “ช่างเป็นปากคอที่เราะรายยิ่งนัก” เซียวอี้ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวกดดันให้หลินชิงเวยชนกับกำแพง เขาพูดเสียงต่ำ “กล่าวเช่นนี้แสดงว่าเจ้ายืนอยู่ฝ่ายพวกเขา?”

        “ไม่ หม่อมฉันยืนอยู่ฝ่ายตนเองเพคะ” หลินชิงเวยกล่าว“อย่างไรการพึ่งพาอาศัยผู้อื่นล้วนเป็นสิ่งไม่จีรังยั่งยืนหม่อมฉันเพียงแต่พึ่งพาตนเองเพื่อให้มีชีวิตรอดปรารถนาเพียงท่านอ๋องอย่าได้ขัดขวางเส้นทางของผู้อื่น”

        เซียวอี้มองนางนิ่งๆ อึดใจหนึ่ง จากนั้นถอนหายใจเบาๆ คำรบหนึ่ง“เปิ่นหวางเสียใจภายหลังแล้วจริงๆ เมื่อแรกไฉนจึงไม่ตัดสินใจแต่งเจ้า”

        หลินชิงเวยกล่าวด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“น้องเสวี่ยหรงฉลาดเฉลียวกว่าหม่อมฉันเซี่ยนอ๋องแต่งนางมิใช่เป็นเรื่องเหมาะสมดีอยู่แล้วหรือเพคะ? บุรุษมากความสามารถสตรีงามพร้อม เป็นคู่ที่สวรรค์ส่งมาให้เป็นคู่กัน”

        “เจ้าไม่พูดถึงยังดีหน่อย บัญชีนี้เปิ่นหวางควรจะคิดกับเจ้าอย่างไรดี?เจ้าถึงกับกล้าวางยาเปิ่นหวาง?”

        หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าผู้บริสุทธิ์ “หม่อมฉันไม่ได้ทำเพคะวางยาอันใดเพคะ?”

        “เมื่อคืน เจ้ากล้าพูดว่าเจ้าไม่ได้ทำหรือ? “

        “เมื่อคืนหม่อมฉันทำอะไรเพคะ?” หลินชิงเวยมีสีหน้างงงัน “อ้อ เมื่อคืนเซี่ยนอ๋องนัดพบหม่อมฉันแต่ถูกน้องเสวี่ยหรงพบเห็นเข้าท่านอ๋องทราบดีว่าหลินเสวี่ยหรงเกลียดชังหม่อมฉันเข้ากระดูกดำมีหรือจะปล่อยให้หม่อมฉันไปพบท่านอ๋องได้?นางแย่งกระดาษที่ท่านอ๋องส่งมาให้หม่อมแล้วไปเสียเองต่อมาหม่อมฉันจึงกลับวังหลวงพร้อมกับเซ่อเจิ้งอ๋องเพคะ” พูดแล้วกล่าวอย่างครุ่นคิด“หรือเมื่อคืนยังเกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก? เซี่ยนอ๋องถูกวางยาหรือเพคะ?”

        เซียวอี้ยังคงสงสัยในตัวนางอยู่นั่นเอง “ไม่ใช่ฝีมือเจ้าจริงๆ?”

        หลินชิงเวย “ท่านอ๋องต้องการให้หม่อมฉันสาบานหรือไม่เพคะ?หากหม่อมฉันทำอันใดต่อเซี่ยนอ๋อง ไม่กลัวว่าเซี่ยนอ๋องจะมาล้างแค้นหรือเพคะ?วางยาเซี่ยนอ๋องแล้วหม่อมฉันจะได้ประโยชน์อันใด?”

        เช่นนั้นหรือเป็นหลินเสวี่ยหรงจริงๆ? หากพูดถึงเรื่องผลประโยชน์แม้เรื่องนี้จะทำให้หลินเสวี่ยหรงเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่นางรู้ว่าตนรู้เรื่องเหล่านั้นของนางแล้ว นางกลัวว่าตนจะไม่ยินดีแต่งนางเข้ามาจึงได้แสดงละครฉากนี้?เพื่อให้ตนรับผิดชอบนางอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม?

        เมื่อคิดเช่นนี้ก็มิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

        ที่จริงแล้วเซียวอี้เพียงแต่หยั่งเชิงหลินชิงเวยแต่กลับไม่ได้อะไรคืบหน้า

        เซียวอี้สังเกตสีหน้าผู้บริสุทธิ์ไร้พิษสงที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของหลินชิงเวยสามครั้งสามคราจึงก้าวถอยหลังและกล่าวว่า “ช่างเถิด ครั้งนี้เปิ่นหวางจะเชื่อเจ้า”

        หลินชิงเวยไม่ใช่คนไร้เหตุผลไม่ว่าเซียวอี้จะมาเยี่ยมเซียวเยี่ยนด้วยจุดประสงค์ใดอย่างไรเขาต้องการพบหน้าเซียวเยี่ยนให้ได้ หาไม่แล้วเขาย่อมไม่ยอมเลิกราซ้ำยังจะสร้างเรื่องวุ่นวายเพิ่มขึ้นหลินชิงเวยจึงเปิดประตูห้องให้เซียวอี้มองเห็นเซียวเยี่ยนเอนกายนอนอยู่บนเตียงอย่างชัดเจน

        นางไม่มีทางเชื่อว่าเซียวอี้มาเพราะเป็นห่วงเซียวเยี่ยน

        เซียวเยี่ยนเมียงมองสำรวจอยู่ชั่วครู่แล้วเดินออกไป

        หลินชิงเวยมองเงาร่างของเขาที่เดินจากไปองครักษ์ผู้ติดตามเดินเข้ามายืนข้างกายโดยไร้สุ้มเสียงและกล่าวกับนางว่า“เซี่ยนอ๋องเป็นคนจิตใจไม่ดี มีใจปรารถนาตำแหน่งฮ่องเต้ เซ่อเจิ้งอ๋องพบมือสังหารจะต้องเกี่ยวข้องกับเขาแน่นอน ข้าน้อยดูท่าทางเขาแล้วน่าจะมาดูให้แน่ใจว่าเซ่อเจิ้งอ๋องปลอดภัยดีหรือไม่กระมัง”

        หลินชิงเวยมองเขาด้วยหางตาและกล่าวว่า “เจ้ามีหลักฐานอะไร?”

        องครักษ์ผู้ติดตามตอบเสียงแข็ง “ไม่มีขอรับ”

        “ไม่มีหลักฐานแล้วเจ้าจะมาพูดสุ่มสี่สุ่มห้าอะไรกัน?”หลินชิงเวยเขย่งปลายเท้ายกมือขึ้นดีดหน้าผากเขาครั้งหนึ่งท่าทางและการกระทำในชั่วพริบตานั้นดูเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยแต่คำพูดที่กล่าวออกมากลับเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว องครักษ์ถึงกับตกตะลึงได้ยินนางพูดว่า “เจ้านายของเจ้าไม่เคยบอกกับเจ้าหรือไรว่าภัยนั้นออกมาจากปาก?เรื่องที่ไม่มีหลักฐานอยู่ในมือเจ้าหุบปากจะดีที่สุด”

        จากนั้นหลินชิงเวยก็หันกายเดินกลับเข้าไปในห้อง

        องครักษ์เข้ามาหลังจากนั้นไม่นานสีหน้านั้นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทว่าปนเปไปด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายและรังเกียจเขามองหลินชิงเวยและรายงานว่า “เจาอี๋เหนียงเหนียง ไทเฮาเสด็จแล้ว”

        หลินชิงเวยลุกขึ้นสะบัดชายกระโปรงอย่างสงบนางมองเซียวเยี่ยนที่อยู่บนเตียงพร้อมกับเอ่ยขึ้นอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกว่า“คิดไม่ถึงว่าท่านจะเป็นที่คิดถึงของผู้อื่นถึงเพียงนี้ มีคนต้องการให้ท่านตายมีคนต้องการให้ท่านมีชีวิตอยู่”

        พูดแล้วนางเดินออกไปรับเสด็จพร้อมกับองครักษ์ผู้ติดตามเมื่อเดินออกไปถึงลานเรือนเงยหน้าขึ้นก็พบกับสตรีผู้สูงศักดิ์รูปโฉมงดงามถูกห้อมล้อมด้วยนางกำนัลทั้งหลายมุ่งหน้าเข้ามาขันทีข้างกายร้องขานเสียงสูง “ไทเฮาเหนียงเหนียงเสด็จ--”

        องครักษ์ผู้ติดตามคุกเข่าลงทันที แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงดูไปแล้วมีความกล้าหาญองอาจอยู่สองส่วน