เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลังจากเซียงหยุนเฟยเยี่ยมชมลานเลี้ยงไก่แล้วก็ไปดูบ่อปลา เขาตั้งสติไม่ได้เล็กน้อย “ทั้งหมด… นี่ พี่สาวเจ้าเป็นคนคิดหรือ” เป็นไปไม่ได้มั้ง ผู้หญิงจะมีความสามารถระดับนี้เชียว?

        แต่การพยักหน้าของหลี่ชิงหนิงได้ทำลายจินตนาการของเขา

        “ถูกต้อง พี่ข้าเป็นคนคิดขึ้นมาเอง” หลี่ชิงหนิงตอบอย่างภาคภูมิใจ พร้อมเชิดคางขึ้นเล็กน้อย

        ตอนนี้เขาเชื่อว่าพี่สาวของนางเก่งแล้วใช่ไหม?

        เซียงหยุนเฟยหันมองหลิวจือโม่ที่กำลังคุยกับใครบางคน ในใจยังไม่เชื่ออยู่บ้าง

        หลิวจือโม่ฉลาดขนาดนั้น เขาน่าจะเป็นคนคิดแล้วปล่อยให้หลี่ชิงหลิงดูแล?

        เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวที่มีความสามารถเช่นนี้มาก่อน...

        "ทำไมหรือ?" หลิวจือโม่ที่คุยเสร็จ หันมาเห็นจึงเลิกคิ้วถาม

        "น้องชิงหลิงเป็นคนคิดลานเลี้ยงไก่และบ่อปลานี้รึ"

        หลิวจือโม่พยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา "ใช่ นางเป็นคนคิด” เขารู้ว่าคนนอกหลายคนไม่เชื่อว่านี่เป็นฝีมือหลี่ชิงหลิง "นาง... ไม่ใช่สตรีธรรมดา ถ้าไม่มีนาง อย่าว่าแต่ไปเรียนเลย แค่ใช้ชีวิตยังเป็นปัญหา”

        เขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกละอาย แต่กลับรู้สึกว่าการได้แต่งงานกับภรรยาที่มีความสามารถเช่นนี้ถือเป็นโชค

        เซียงหยุนเฟยอ้าปากกว้าง ไม่คาดหวังว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้

        สิ่งนี้... ตรงกันข้ามกับการศึกษาที่เขาได้รับตั้งแต่ยังเด็กอย่างสิ้นเชิง

        ท่านปู่และท่านพ่อของเขาปลูกฝังให้เขาคิดว่าผู้ชายเป็นเสาหลักของครอบครัว การเลี้ยงดูครอบครัวเป็นเรื่องของผู้ชาย ผู้หญิงไม่ควรต้องกังวลกับสิ่งเหล่านี้ จัดการหลังบ้านให้ดีก็พอ

        แต่… เห็นได้ชัดว่าบ้านหลิวจือโม่ไม่ใช่...

        หลังจากมาที่นี่ ด้วยความตกใจที่มากเกินไป ทำให้เขาต้องตะลึงงันครั้งแล้วครั้งเล่า

        หลิวจือโม่ชำเลืองมองเซียงหยุนเฟยพลางพูดเสียงเรียบ "ปิดปากเถอะ ยุงกำลังจะบินเข้าไปแล้ว”

        สถานการณ์ของครอบครัวเขาค่อนข้างพิเศษ ครอบครัวทั่วไปเข้าใจได้ไม่ง่ายนัก

        เซียงหยุนเฟยปิดปากเงียบๆ มองหลิวจือโม่ด้วยสายตาแปลกๆ “งั้นคู่หมั้นเป็นคนเลี้ยงดูนายสินะ”

        “ใช่ นางเลี้ยงดูข้า” หลิวจือโม่ยกมุมปากขึ้น “เจ้าไม่ต้องอิจฉาที่ข้าได้คู่หมั้นดี”

        ชาติที่แล้วเขาคงทำบุญไว้มาก ถึงได้พบนาง

        แม้ว่าเทพเบื้องบนจะทำให้เขาสูญเสียบิดามารดา แต่กลับส่งนางมาข้างกาย นับว่าดีพอ!

        "..."

        เซียงหยุนเฟยเดินไปหาหลิวจือโม่ วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ เอ่ยถามเสียงเบา คู่หมั้นมีความสามารถมากกว่า ต้องพึ่งพาให้เลี้ยงดู ไม่รู้สึกไม่สบายใจบ้างหรือ?

        หากเป็นเขา จะต้องรู้สึกละอายใจอย่างแน่นอน

        หลิวจือโม่ตอบอย่างตรงไปตรงมา "ข้าโดนนางเลี้ยงมาแต่แรก นี่คือข้อเท็จจริง ทำไมข้าต้องรู้สึกไม่สบายใจ" เขาพูดต่อด้วยใบหน้าที่จริงจัง "นางทำงานหนักมากเพื่อครอบครัวนี้ ถ้าข้ารู้สึกไม่สบายใจก็แย่กว่าหมูกว่าหมาแล้ว”

        คนนอกไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าหลี่ชิงหลิงทุ่มเทให้ครอบครัวไปเท่าไร

        เขามองเซียงหยุนเฟยที่ยังดูลังเล แล้วพูดอย่างใจเย็น "สถานการณ์ต่างกัน ไม่ต้องคิดเยอะเพียงนั้น” เซียงหยุนเฟยที่ใช้ชีวิตอย่างดีมาตั้งแต่เด็ก ย่อมไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ของครอบครัวเขาได้

        พูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์...

        “ไปตกปลากันดีหรือไม่” หลิวจือโม่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากเบี่ยงเบนความสนใจเพื่อไม่ให้เซียงหยุนเฟยกังวล

        ทันทีที่ได้ยินเกี่ยวกับตกปลา เซียงหยุนเฟยก็พับเก็บความกังวลในใจ ยิ้ม และพยักหน้า

        “หนิงหนิง ฝากด้วยนะ”

        "ตกลง..." หลี่ชิงหนิงตบหน้าอกเล็กๆ และตอบเสียงดัง "ไป ข้าจะพาพี่ไปขุดไส้เดือน"

        เด็กน้อยจับมือของเซียงหยุนเฟย และเดินกระโดดโลดเต้น

        "ไส้เดือนคืออะไร ทำไมต้องขุดไส้เดือน"

        เมื่อมาถึงชนบท เซียงหยุนเฟยกลายเป็นเด็กที่ไม่รู้อะไร และเต็มไปด้วยความสงสัย

        หลี่ชิงหนิงเม้มปาก จะให้ตอบอย่างไร ไส้เดือนก็คือไส้เดือน จะเป็นอย่างอื่นไปได้อย่างไร?

        "ไส้เดือนใช้สำหรับตกปลา" นางสะบัดมือของเซียงหยุนเฟยออก ขาสั้นๆ วิ่งไปหยิบจอบเล็ก ทะยานไปหาดินเปียกด้วยความตื่นเต้นและเริ่มขุด

        "ตรงนี้ขุดไส้เดือนได้หรือ”

        "ใช่..." หลี่ชิงหลิงขุดไม่กี่ครั้งก็ได้ไส้เดือนออกมา นางหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข "ดูสิ เจอแล้ว" นางหยิบขึ้นมาให้เซียงหยุนเฟยดู ทำเอาเขาตกใจถอยหลัง

        เขามองไส้เดือนที่ดิ้นอยู่ในมือของหลี่ชิงหนิง รู้สึกขนกำลังจะลุกชัน

        นี่... น่าขยะแขยงเกินไปไหม

        ทำไมเจ้าเด็กน้อยหลี่ชิงหนิงถึงกล้าหาญขนาดนี้?

        หลี่ชิงหนิงมองหยุนเฟยอย่างดูถูก "พี่หยุนเฟย ขี้กลัวเกินไปแล้ว กลัวแม้กระทั่งไส้เดือน บอกมาซิ ไม่กลัวอะไรบ้าง" พูดจบก็โยนไส้เดือนลงชาม ก้มหัวขุดต่อ

        "..."

        เซียงหยุนเฟยปาดเหงื่อเย็นๆ ออกจากหน้าผาก ยิ้มขมขื่น เขาโดนดูถูกอีกแล้ว

        เขาต้องกู้ภาพลักษณ์ที่สูงส่ง และทรงพลังกลับคืนมาให้ได้

        หลี่ชิงหนิงชำเลืองมอง ยัดจอบเล็กในมือให้เซียงหยุนเฟย "ขุดเลย!"

        เซียงหยุนเฟยหัวเราะแล้วเริ่มขุด ไม่รู้ว่าโชคดีหรือไม่ดี แค่ขุดก็เจอเข้าแล้ว

        เขามองหลี่ชิงหนิง เมื่อเห็นว่านางไม่ขยับตัวก็กัดฟัน หลับตายื่นสองนิ้วออกไป หนีบไส้เดือนที่ดิ้นอยู่บนพื้นโยนมันลงในชามใบเล็กอย่างรวดเร็ว

        ไส้เดือนทั้งนิ่มหยุ่น ทำเอาขนเขาลุกชันอีกครั้ง มัน... น่าขยะแขยงจริงๆ

        “พี่หยุนเฟยเก่งจริงๆ ขุดต่อเลย ยังไม่พอตกปลาหรอก!” หลี่ชิงหนิงปรบมือชม และสั่งให้เขาทำงานต่อ

        เซียงหยุนเฟยไร้ทางเลือก ได้แต่กัดฟันขุดต่อไป

        ทว่าหลังจากจับบ่อยเข้า เขาก็ไม่กลัวอีกต่อไป

        เมื่อเห็นว่าไส้เดือนมีพอสมควรแล้ว หลี่ชิงหนิงก็กล่าว "เอาละ ไปตกปลากัน"

        ในที่สุดก็พอแล้ว

        เซียงหยุนเฟยปาดเหงื่อออกจากใบหน้า ยิ้มขำเดินตามหลี่ชิงหนิงไปพลางถามเด็กน้อยว่าจะตกปลาด้วยไส้เดือนได้อย่างไร?

        พูดขึ้นมาก็รู้สึกอายเล็กน้อย แต่นี่เป็นการตกปลาครั้งแรกของเขา

        หลังจากที่เขามาที่นี่จึงได้รู้ว่าเด็กบ้านนอกรู้จักเล่นจริงๆ

        หลี่ชิงหนิงหัวเราะ "พี่หยุนเฟย ลองดูดีๆ นะ แบบนี้…” นางฉีกไส้เดือนออก เกี่ยวไส้เดือนเข้ากับเบ็ดตกปลา "เข้าใจหรือยัง”

        เซียงหยุนเฟยรู้สึกเหมือนน้ำย่อยกำลังจะตีกลับ เขาปิดปาก ขมวดคิ้ว และพยักหน้า

        "เข้าใจก็ดี รีบลงมือเลย!"

        เซียงหยุนเฟยก้มมองไส้เดือน เขาขยับนิ้ว แต่ลงมือไม่ไหว

        เขามองหลี่ชิงหนิงราวกับขอความช่วยเหลือ "น้องชิงหนิง ช่วยได้ไหม..." เขาแพ้เด็กน้อย นี่มันน่าอายจริงๆ เลย

        หลี่ชิงหนิงกะพริบตาถามอย่างสงสัย "พี่หยุนเฟยลืมแล้วหรือ? ง่ายนิดเดียวเอง แค่ฉีกไส้เดือนออกแล้วเกี่ยวเบ็ดไง”

        อยากร้องไห้อย่างไม่มีน้ำตาเหลือเกิน...

        เซียงหยุนเฟยจะร้องไห้เพราะหลี่ชิงหนิงแล้ว

        "หนิงหนิงอย่ารังแกพี่เขาสิ" หลิวจือโม่ซึ่งกลับมาจากการดูรอบๆ สระน้ำ ได้ยินเข้าก็รู้ว่านางกำลังรังแกเซียงหยุนเฟยอย่างซุกซนอีกครั้ง

        เมื่อพี่ใหญ่ดุ หลี่ชิงหนิงก็ถอนหายใจเล็กน้อย ลางตอบว่า ก็ได้!

        นางรีบช่วยเซียงหยุนเฟย "ไว้ตกปลาได้แล้วเอามาย่างกินกัน แล้วก็ไปจับไก่ที่ลานเลี้ยงไก่มาย่างด้วย” เมื่อคิดถึงปลา และไก่ย่างแสนอร่อย นางก็กลืนน้ำลาย "พี่หยุนเฟย จะได้กินปลาย่างหรือไก่ย่างอร่อยๆ ไหม ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของพี่แล้วนะ!"

        เซียงหยุนเฟยเป็นนักกิน ได้ยินแล้วก็รู้สึกน้ำลายสอ

        เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น สายตาจับจ้องที่คันเบ็ดกลัวว่าจะพลาดปลาที่ติดเบ็ด

        แต่ลูกตาแทบหลุดออกมาแล้ว ก็ยังไม่ติดสักตัว

        เขามองปลาสองตัวที่หลี่ชิงหนิงตกได้แล้วรู้สึกหดหู่ใจมาก เขาแพ้เด็กจริงๆ ด้วย…

        "ฮ่าๆๆ อีกตัว..." หลี่ชิงหนิงหัวเราะเสียงดัง และโยนปลาลงถัง "พี่หยุนเฟย ไปย่างปลากันเถอะ..."

        “...” เขาไม่มีอารมณ์แล้ว...

        หลี่ชิงหนิงเห็นหยุนเฟยก้มหัวดูเศร้าสร้อยจึงวิ่งไปตบไหล่เขา "พี่หยุนเฟย ครั้งแรกที่ข้าตกปลา ข้าก็ไม่ได้ปลาเลย คราวหน้าต้องตกได้แน่นอน ไม่ต้องเศร้า!"

        แต่เด็กน้อยไม่ได้บอกเขาว่า นางตกปลาครั้งแรกตอนอายุสามขวบ...

        หลังจากได้รับการปลอบโยน เซียงหยุนเฟยก็รู้สึกดีขึ้นมาก

        เขาสะบัดคันเบ็ด เอามือพาดไหล่หลี่ชิงหนิงไปย่างปลาเหมือนเพื่อนรักกัน

        หลิวจือโม่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ขอให้คนไปที่ลานเลี้ยงไก่เพื่อจับไก่กลับมาสองตัว

        เมื่อเห็นหลี่ชิงหนิงชำแหละปลาอย่างชำนาญ เซียงหยุนเฟยก็กล่าวด้วยความชื่นชม "หนิงหนิง เก่งจริงๆ" รู้วิธีฆ่าปลาด้วย

        หลี่ชิงหนิงดีใจ “แน่นอนสิ ได้ชิมฝีมือข้าแล้วจะอยากกินอีกแน่นอน” นางเรียนรู้สูตรมาจากพี่สาว ไม่ธรรมดาแน่นอน

        “อืมๆ งั้นข้าจะรอนะ”

        หลี่ชิงหนิงเงยหน้ามอง ชี้ไปที่ป่าเบื้องหน้า "พี่หยุนเฟย ช่วยไปเก็บฟืนหน่อยได้ไหม? ใช้ย่างปลา”

        หลังเซียงหยุนเฟยบอกว่าได้ก็วิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว