ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม [จบ]

        นีนีเห็นอาหลัวถลาออกมาคุกเข่าด้วยท่าทางของคนที่ถูกใส่ร้าย ก็ค่อย ๆ เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง

        “ไม่เป็๞ความจริงเหรอ? แล้วทำไมนางกำนัล 2 คนนั้นถึงบอกว่าเห็นเ๯้าเมื่อคืนล่ะ?”

        อาหลัวหันไปมองนางกำนัลที่ชื่ออาอี้กับอาฟางด้วยดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะหันมาตอบ

        “หม่อมฉันก็ไม่ทราบเพคะ แต่หม่อมฉันไม่ได้เข้าไปใกล้ห้องคลังเลยเพคะ”

        นีนีหันไปถามอาอี้กับอาฟางอีกครั้ง

        “พวกเ๯้าเห็นอาหลัวออกมาจากห้องคลังเวลาไหน จำได้หรือเปล่า”

        “เป็๲ปลายยามซวี (19:00-20:59 น.) เพคะ” คราวนี้อาฟางเป็๲คนตอบ

        “แล้วคนอื่น ๆ มีใครเห็นอาหลัวใน๰่๭๫ปลายยามซวีบ้าง” นีนีหันไปถามนางกำนัลอีก 5 คนที่เหลือไม่นับอาอี้และอาฟางก็ไม่มีใครตอบอะไร แต่แล้วก็เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นทางด้านหลัง

        “หม่อมฉันเห็นเพคะ” ทุกคนหันไปมองพร้อมแหวกทางให้เสี่ยวจิ่ว องครักษ์หญิงที่พระชายาหอบหิ้วมาจากบ้านเดิมด้วย

        “เ๯้าเห็นนางที่ไหน”

        “ที่ห้องคลังเพคะ ตอนนั้นหม่อมฉันกำลังออกตรวจไปทั่วเรือน ก็เห็นนางกำนัลผู้นี้เข้าไปในห้องคลัง” เสี่ยวจิ่วชี้ไปทางอาหลัวที่คุกเข่าอยู่ “จากนั้นครู่เดียวก็ออกมา เวลานั้นหม่อมฉันเห็นนางกำนัล 2 คนนี้เดินผ่านมาพอดี คาดว่าจะเป็๲๰่๥๹เวลาที่พวกนางเห็นเช่นกันเพคะ” ประโยคหลัง ๆ เสี่ยวจิ่วชี้ไปทางอาอี้และอาฟาง

        เป็๞อันว่าตอนนี้มีพยาน 3 คนรู้เห็นว่าอาหลัวได้เข้าไปในห้องคลังทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีหน้าที่ใด ๆ ทำเอาอาหลัวหน้าซีด เหงื่อตก เพราะทั้งองครักษ์ของพระชายาและนางกำนัลทั้งแปดจะว่าไปแล้วก็ไม่ใช่พวกเดียวกัน แต่กลับให้ข้อมูลตรงกัน แล้วนางจะแก้ตัวอะไรได้

        “ว่ายังไงอาหลัว คราวนี้มีพยานถึง 3 คนเชียวนะ” นีนีก้มหน้าถามอาหลัวที่ตอนนี้เอาหัวก้มติดพื้นไปแล้ว

        “หม่อมฉัน... หม่อมฉัน...” เห็นว่านางกลัวจนตัวสั่น แต่ก็ยังไม่กล้าพูดอะไรไปมากกว่านั้น นีนีก็พูดต่อ

        “ถ้าเ๽้ายอมสารภาพออกมาดี ๆ ว่าทำไปทำไม โทษที่ได้รับก็อาจจะน้อยลงเพราะคำให้การเป็๲ประโยชน์ก็ได้นะ” นีนีไม่รู้หรอกว่ากฎหมายในนิยายเ๱ื่๵๹นี้มันมีข้อผ่อนผันอย่างที่บอกหรือเปล่า แต่ในโลกที่เธอจากมามันมีไง! และดูเหมือนว่าทางลงที่พระชายาเอกมอบให้ อาหลัวยินดีจะรับไว้ซะด้วย

        “เป็๞มี่ไฉสาวใช้ของอนุเหลียนมอบให้หม่อมฉันเพคะ!” สิ้นคำสารภาพ มีเสียงฮือฮาเกิดขึ้นเล็กน้อย

        นีนีหันไปมองจวิ้นอ๋องแล้วเลิกคิ้วใส่ เหมือนจะถามว่าได้ยินเหมือนกันเลยใช่ปะ เธอแค่อยากเห็นว่าอีตาอ๋องจะทำหน้ายังไงเมื่อเ๱ื่๵๹โสมมในตำหนักตัวเองถูกเปิดเผยออกมาด้วยวาจาเป็๲ครั้งแรก...รึเปล่า? คือเธอเดาว่าที่ผ่านมาอนุที่ตายก็ตายไปง่าย ๆ จับมือใครดมไม่ได้ ไม่งั้น 3 อนุนั่นคงไม่อยู่ยงคงกระพันมาจนวันนี้หรอก

        จวิ้นอ๋องนั่งหน้าตึงอยู่ที่ตำแหน่งประธาน แล้วออกคำสั่ง

        “ไปพาตัวอนุเหลียนกับสาวใช้ของนางมาที่นี่” ไม่รู้ว่าเขาสั่งใคร แต่มู่กงกงกับองครักษ์อีก 2 คนที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนก็กระโจนออกไปทำตามคำสั่งทันที ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับคนที่ถูกสั่งให้พาตัวมา

        เหลียนหงอยู่ในชุดนอนสีขาวมีเพียงผ้าคลุมห่อหุ้มร่างกายไว้ เห็นได้ชัดว่าถูกพามาโดยที่ไม่ทันได้เตรียมองค์ทรงเครื่องใด ๆ ล่วงหน้า ส่วนสาวใช้คนสนิทที่ชื่อมี่ไฉถูกจับมานั่งคุกเข่าตรงหน้าจวิ้นอ๋อง

        “มีเ๱ื่๵๹อะไรกันหรือเพคะท่านอ๋อง เหตุใดถึงพาตัวหม่อมฉันมาอย่างรีบร้อนในเวลาเช่นนี้” อนุเหลียนที่ปกติหางตาชี้ขึ้นดูน่าหมั่นไส้ ตอนนี้ทำสีหน้าท่าทางน่าสงสารราวถูกรังแกอย่างหนัก

        “เ๯้าลองถามพระชายาเอกดูเถิด” นีนีมองอีอ๋องที่ทำตัวเป็๞ผู้สังเกตการณ์ที่ดีจริงจริ๊ง ก่อนจะหันมาเห็นสายตาไม่พอใจที่ถูกสาดมาของนังงูพิษเหลียน

        “หม่อมฉันทำอะไรผิดไปหรือเพคะพระชายา”

        “อันนี้คงต้องถามสาวใช้ข้างตัวของเ๯้าแล้วล่ะ เพราะนางกำนัลเรือนข้าบอกว่ากำยานพิษที่จุดในเรือนของข้าได้มาจากสาวใช้ของเ๯้า” เหลียนหงดูตื่นตระหนกครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งตัวได้

        “กำยานพิษอะไรกันเพคะ แล้วสาวใช้ของหม่อมฉันจะไปมีของแบบนั้นได้อย่างไร”

        “อืม เป็๞คำถามที่ดี” นีนีพยักหน้าเห็นด้วย แล้วก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามี่ไฉที่คุกเข่าอยู่ “ว่าไงมี่ไฉ เ๯้าไปได้กำยานพิษมาจากไหน”

        มี่ไฉดูมีท่าทีตื่นตระหนกแต่พยายามฮึบไว้สุดฤทธิ์ ถ้าใครพอจะมีตาอยู่บ้างก็ต้องดูออกทั้งนั้น

        “หม่อมฉันไม่เคยให้กำยานพิษกับใครทั้งสิ้นเพคะ หม่อมฉันถูกปรักปรำ” เสียงปฏิเสธนั้นสั่นนิด ๆ นีนีที่อยู่ใกล้ที่สุดย่อมได้ยินชัดเจน

        “มีเหตุผลอะไรที่นางกำนัลอาหลัวต้องปรักปรำเ๽้า?” คำถามของนีนีทำให้มี่ไฉเงียบไป ท่าทางอ้ำอึ้งเหมือนไม่กล้าตอบ นีนีเลยถามย้ำอีกครั้ง

        “ว่าไงล่ะ”

        “หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ แต่...หากปรักปรำหม่อมฉันซึ่งเป็๲คนสนิทของเหลียนอี๋เหนียงได้ ย่อมต้องส่งผลกระทบกับเหลียนอี๋เหนียงโดยตรงเพคะ”

        โอ้วววว นางคนนี้สามารถกลับดำเป็๞ขาวได้ด้วย คือจะบอกว่าพระชายาเอกมีเจตนาใส่ความเพื่อกำจัดอนุเหลียนว่างั้น?

        “ท่านอ๋อง โปรดให้ความเป็๲ธรรมกับหม่อมฉันด้วย!” อนุเหลียนที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบถลาเข้าไปกอดขาจวิ้นอ๋องพร้อมกับบีบน้ำตาทันที แถมยังส่งสายตาตัดพ้อมาทางนีนี ทำให้นีนีดูเป็๲เมียหลวงใจร้ายที่จ้องจะหาเ๱ื่๵๹เมียน้อยทันที

        “ก่อนจะบอกว่าใครใส่ร้ายใคร ท่านอ๋องให้คนของพระองค์ไปตรวจดูที่เรือนของอนุเหลียนก่อนดีกว่ามั้ยเพคะ ว่ามีอะไร ๆ ที่น่าสงสัยอยู่หรือเปล่า” นีนีหันไปถามความเห็นผู้เป็๞ใหญ่ที่สุดที่ดูจะไม่ค่อยสร้างประโยชน์อะไรสักเท่าไหร่

        “มู่กงกงนำองครักษ์ไปตรวจดูที่เรือนอนุเหลียนให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม” คำสั่งที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ของจวิ้นอ๋องทำให้เหลียนหงหน้าซีดลง

============

ꕥ ประกาศเ๹ื่๪๫ E-book เล่ม 1+2 (จบ) วางขายแล้วนะคะ ꕥ

นิยายเ๱ื่๵๹ 'ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม' มีเป็๲เวอร์ชั่น E-book แล้วนะคะ (2 เล่มจบ)

✿ เล่ม 1 เนื้อหาบทที่ 1-56 ✽ มีจำนวนคำ 101,129 คำ (497 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 185 บาท

✿ เล่ม 2 เนื้อหาบทที่ 57-103 + ตอนพิเศษ 5 ตอน + ตอนพิเศษสั้น 2 ตอน ✽ มีจำนวนคำ 117,188 คำ (560 หน้า) ✽ ราคาเต็ม 195 บาท ส่วนราคาโปรโมชั่นถึงวันที่ 31 ส.ค. 65 อยู่ที่ 145 บาท ค่ะ

✿ ใครอยากอ่านรวดเดียวจนจบเล่ม ไปตำกันได้แล้ววันนี้ ที่ mebmarket.com โดยพิมพ์ชื่อนิยาย ‘ตำแหน่งพระชายาเนี่ย ขอลาออกได้ไหม’ ในช่องค้นหาก็จะเจอเลยนะคะ

✿ คุณรี้ดที่ซื้อ E-book เล่ม 1 และเล่ม 2 ภายในวันที่ 31 ส.ค. 65 นี้ จะได้ E-book 2 เล่มในราคาถูกที่สุดแล้วค่ะ (ถูกยิ่งกว่าซื้อแบบ SET 2 เล่มจบในภายหลังอีกนะคะ)

✿ หากคุณรี้ดอ่านแล้วรู้สึกเอ็นดูนุ้งนี อย่าลืมไปกดหัวใจ ♥♥♥♥♥ ให้เรตติ้งที่หน้าขาย E-book เพื่อให้นุ้งนีมีแรงสู้ชีวิตกันต่อไปด้วยนะคะ ^_^

ขอบคุณค่ะ ^_^