อสูรเทพฟ้า หลงเซียน

เช้าวันต่อมา...

อาจารย์สาวเตียวฮง หรือที่ใครๆเรียกว่า เตียวอี้ชิง ก็ไม่อยู่กับหลงเซียนแล้วแต่กลับปรากฏ แม่ของหลงเซียนมานอนอยู่ข้างๆ แทนซึ่งแม่ของหลงเซียนนั้นเป็นซาคิวบัส แม้ว่าหน้าตาเธอจะเหมือนเอลฟ์ ก็ตาม
" ม..แม่มาอยู่นี่ได้ไง แล้วอาจารย์ เตียวอี้ชิง ล่ะครับ " หลงเซียนพูดตะกุกตะกัก ต่อหน้าแม่บังเกิดเกล้า
" อาจารย์ อี้ชิง เธอได้ออกพเนจรต่อแล้ว หลังจากที่ลูกได้ทำตามสัญญากับเธอ ตอนที่ลูกกำลังนอนหลับอยู่ เธอก็จุดพลุสัญญาณ บอกแม่ " หลงชิงอวี่(ฝนเบา)กล่าว แล้วกล่าวต่อ
" เอาล่ะในเมื่อลูกตื่นแล้ว เราก็ไปฝึกวิชากัน "
" ม่ายยยยยยยยยนะ " หลงเซียนร้องลั่น เพราะต้องทนเจอกับการฝึกหนักของแม่ ก่อนอาหารเช้า
ณ วัดร้าง บริเวณใกล้เมืองเรน่า...
ย้ากกกกกกกกกกกกก ตูมมมม! หลงเซียนกำลังบุกจู่โจมหลงชิงอวี่ อย่างดุเดือด แต่ผู้เป็นแม่ กลับรับได้อย่างสบาย แทบไม่มีริ้วรอยขีดข่วน
" วรยุทธดี แต่อ่อนประสบการณ์ " หลงชิงอวี่กล่าว ก่อนเตะตัดขา หลงเซียน ให้เขาล้มลง
หลงเซียน ตอนนี้อยู่ในกระบวนท่าที่ถอยไม่ได้ เขาเลยกลายเป็นท่าดีทีเหลว และถูกแม่ถีบเข้าให้
ตุบ ตุบ ตุบ
หลงเซียน กลิ้งโค่โล่ ไปชนกับ พระพุทธรูป หลงชิงอวี่จึงพนมมือ และกล่าวขออภัย
" ได้โปรดให้อภัยให้ลูกด้วย " หลงชิงอวี่กล่าว ก่อนวางเครื่องเซ่น ไว้หน้าพระพุทธรูป และบริจาคเงินประมาณ 20 ตำลึง วางไว้หน้าวัด
และแล้วการฝึกอย่างทรหดในวันนี้ก็จบลง หลงเซียน จึงได้กินข้าว และไปอาบน้ำ ทว่า...
หลงชิงอวี่ กลับตามเข้าไปอาบน้ำกับ หลงเซียนด้วย รูปร่างและทรวดทรงองค์เอวของเธอ นั้นงดงามมาก จนหลงเซียนแทบอดใจไม่ได้
...เธอเป็นแม่ของเรา เธอเป็นแม่ของเรานะ หลงเซียนพึมพำอย่างนั้น ในขณะที่ หลงชิงอวี่ ค่อยๆถูสบู่ไปตามส่วนลับ ของเขา เธออยู่ในระยะใกล้มาก จนรู้สึกได้ถึงไออุ่นในร่างกาย และนมที่มากระทบหลัง หลงเซียนไม่อาจทนทานการจู่โจมนี้ได้ แม้จะเคยอาบน้ำกับแม่มาตั้งแต่เด็ก ในที่สุดเขาก็เป็นลมล้มพับไป และแล้วเวลาก็ผ่านไป หลงเซียนได้ตื่นขึ้นมาบนเตียงที่หลงชิงอวี่นอนอยู่ 
ยิ่งคิด ยิ่งเข้าใกล้แม่ ที่เป็นซาคิวบัส ก็ยิ่งทำให้หลงเซียนหลงรักแม่มากขึ้น จนแทบห้ามใจไม่ได้ เขาจึงบอกความในใจนี้กับแม่ หลงชิงอวี่ จึงหัวเราะเสียงดัง และเล่าเรื่องอดีตให้ฟังเพื่อไม่ให้ หลงเซียนรู้สึกผิด
ในอดีต นานแสนนาน นานน๊านนาน จนแทบจำไม่ได้ ตอนนั้น หลงชิงอวี่ เป็นจอมยุทธสาวที่ออกล่าผู้ชายหล่อๆ มาดูดซับพลังหยาง จนวันหนึ่ง เธอก็มาพบรถม้าที่ถูกโปปุ กริซลี่ โจมตี และทุกคนบนรถตายหมด ยกเว้น เด็กทารกเพียงคนเดียว ที่รอดชีวิต เด็กทารกคนนั้น ก็คือหลงเซียน นั่นเอง ยามนั้น หลงชิงอวี่หลงรักเด็กน้อยคนนี้ตั้งแต่แรกพบ ณ วินาทีแรกที่ หลงเซียน อ้อนขอกินนม หลงชิงอวี่ ก็ตั้งชื่อ หลงเซียน ว่าหลงเซียนแล้ว และตกลงกับ หลงเหลียน ผู้สามีว่าจะเลี้ยงเด็กน้อยคนนี้จนโต และตอนนี้ หลงเซียน ก็มีน้องสาวแล้วด้วย ชื่อ หลงอวี้เซียง หลงชิงอวี่ เล่าเหตุการณ์ เป็นฉากๆให้ หลงเซียนเข้าใจ และเข้ากอดลูกรัก
คืนนี้ช่างแสนยาวนาน ซาคิวบัสสาว ได้โอบกอดหลงเซียน แบบแม่กับลูกกอดกัน กลิ่นหอมของกายาของแม่ ที่หอมอ่อนๆ สร้างความสุขให้หลงเซียน เป็นอย่างมาก จนหลงเซียนหลับปุ๋ยไป
และเช้าวันต่อมา... หลงชิงอวี่ก็จากไป เธอเพียงทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งเอาไว้ เพราะไม่อยากเป็นภาระของหลงเซียน และที่ต้องจากหลงเซียนไป ก็เพราะตอนนี้ เธอหลงทางกับหลงเหลียน และ หลงอวี้เซียง เธอจึงได้ออกตามหา และจะกลับมาพบกับ หลงเซียน ภายใน 10ปี
หลงเซียนลุกขึ้นจากเตียงในวัดร้าง และร้องไห้ออกมา ก่อนจะกับไปที่บ้าน ของตระกูลต๊กโกว ด้วยใจคะนึงหา 
.
.
เมื่อหลงเซียนกลับมา ก็พบ เยว่อิ๋งอิ๋ง กำลังทำกับข้าว รอเขาอยู่ เขาจึงเข้าไปโผกอดเธอ อย่างลืมตัว และด้วยอารมณ์ที่ค้างคาอยู่ หลงเซียน จึงมีอะไรกับเยว่อิ๋งอิ๋ง โดยไม่รู้ว่า เธอได้เสียตัวให้ เจ้าโจรราคะ ฮาคุเรไปแล้ว
เยว่อิ๋งอิ๋ง ดีใจที่ตัวเองได้เป็นประโยชน์ กับหลงเซียน ผู้สามี แค่หลงเซียน มีความสุข เธอก็มีความสุขมากแล้ว และคิดว่านี่ จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะพบกับหลงเซียน ก่อนจะไปบวชเป็นชี
4ก้านธูปต่อมา... เมื่อหลงเซียนเสร็จกิจกับเยว่อิ๋งอิ๋ง แล้ว เขาก็นอนหลับด้วยความเหนื่อยล้า และเป็นจังหวะ ให้เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าวคำอำลา
" ลาก่อนที่รัก ถ้ามีโอกาสได้เกิดชาติหน้าแล้วได้เจอกันอีก ข้าน้อยขอเกิดเป็นวัวควาย ปรนนิบัติท่านจนวันตาย " เยว่อิ๋งอิ๋ง กล่าวทั้งน้ำตา แล้วเดินจากบ้านตระกูลต๊กโกว โดยทิ้งจดหมายหลอกหลงเซียน เอาไว้ว่า เธอจะออกไปร่ำเรียนวิชาปรุงยา จากสำนักชื่อดัง ซึ่งต้องใช้เวลาหลายปีในการฝึก เพื่อไม่ให้หลงเซียน สงสัย และตกใจกับการจากไปของเธอ
.
.
2 ชั่วยามต่อมา...
เมื่อหลงเซียนตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบ เยว่อิ๋งอิ๋ง และพบจดหมายของเยว่อิ๋งอิ๋ง ที่เขียนด้วยหนังสือตัวบรรจง เขาก็รู้ว่าเธอ เกิดเรื่องแล้ว เขาจึงรีบไปตามหาเธอ
... อิ๋งอิ๋ง ไม่เคยเป็นแบบนี้ แสดงว่าที่เธอจากไป ย่อมมีเรื่องในใจที่บอกข้าไม่ได้ หลงเซียนคิด
เข้ารีบวิ่งตามหา เยว่อิ๋งอิ๋ง โดยไม่บอกใครแม้ซักคน ทำให้บรรดาเมียๆ โดยเฉพาะเสวี่ยอู่เป็นห่วงเขามาก
ฟ้าววววว ด้วยวิชาตัวเบาอันร้ายกาจของหลงเซียน เขาจึงตามรอย เยว่อิ๋งอิ๋งไป โดยไม่รู้ว่ามียอดฝีมืออีกคนตามหลังเขามา
" เก่ย หว่อชูไหล ชูไหลอา ( ออกมาซะ ) " เมื่อเหาะเหินไปได้ซักพักหลงเซียนก็แกล้ง พูดขึ้นที่กลางทาง เผื่อว่าจะมีคนตามเขามา และแล้วความกังวลก็เป็นจริง เมื่อ มารประจิม โหยวหยานฮา ปรากฏตัว
" ไม่เจอกันนานนะสหาย " มารประจิมกล่าวทักทาย
" แกตามชั้นมาทำไม " หลงเซียนถามอย่างหัวเสีย และเตรียมลงไม้ลงมือกับโหยวหยานฮา แต่โหยวหยานฮา ก็บอกให้หลงเซียนใจเย็นๆก่อน ที่เขามาทางนี้ เพราะมีคนเข้าไปขโมย ธงประจำกองทัพออโดนอสมา และหนีมาทางเดียวกับที่หลงเซียน ติดตามเยว่อิ๋งอิ๋งมา
" ทำไมเราไม่มาร่วมมือกันละ ในเมื่อต้องร่วมทางเดียวกันแล้ว " มารประจิมโหยวหยานฮากล่าว ทำให้หลงเซียน ต้องพาเขาไปด้วย ทั้งๆที่ไม่ชอบใจ
ไม่ช้า หลงเซียน และโหยวหยานฮา ก็บรรลุถึงเขาน้ำตกแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีทางลับ ที่จะเข้าไปในหุบเขาได้ หลงเซียน และโหยวหยานฮา ไม่ทันได้คิดอะไร ก็มีคนแบกธงประจำกองทัพออโดนอส เข้าไปในหุบเขา พวกเขาจึงตามไป
ปรากฏว่า ข้างในหุบเขานั้นสลับซับซ้อนยิ่งนัก และมีกลุ่มสาวใช้ ของประมุขเขาเดียวดาย มาจับกุมพวกเขา ซึ่งหลงเซียน และโหยวหยานฮา ก็ยอมให้จับกุมแต่โดยดี เพื่อ หลักเลี่ยงการปะทะ และในไม่กี่วินาทีต่อมา พวกสาวใช้ก็ใช้เวทย์วาร์ปพวกเขาไปหยั่งตำหนักใหญ่
ที่นั่น มีประมุขเขาเดียวดาย ชื่อ หลางจู่ (บรรพบุรุษหมาป่า ) นั่งอยู่บนบัลลังค์ และกำลังกอดเยว่อิ๋งอิ๋งอยู่
" ยินดีต้อนรับ แขกเกรื่อทั้งหลาย ข้ากำลังจะจัดงานแต่งงานอยู่พอดี พวกเจ้ามาได้ถูกเวลาจริงๆ "
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป