มหาเทพอมตะ

ต้าเทียนเริ่มสำรวจบริเวณโดยรอบ เขาคิดว่ามันชั่งมืดและเงียบสงัดดีจริง แต่ตัวเขาเองรู้สึกเหมือนตัวแทบจะขยับไม่ได้เลยเนื่องจากสภาพที่ไม่ต่างจากคนใกล้ตายแบบนี้ พอมองดูแล้วทำให้ต้าเทียนนึกสมเพศตัวเองขึ้นเพียงเพื่อต้องการมีชีวิตอยู่รอดถึงกับยอมที่จะสูญเสียการบ่มเพาะตัวเอง
ต้าเทียนสำรวจระดับพลังปราณของตัวเอง ซึ่งการแบ่งระดับพลังปราณมีขอบเขต ดังนี้
1. ระดับรวบรวมปราณ (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น)2. ระดับก่อกำเนิด (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น)3. ระดับปฐพี (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น)4. ระดับนภา (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น ระดับนึ้ขึ้นไปผู้ฝึกตนสามารถที่จะเหาะได้)5. ระดับสวรรค์ (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น)6. ระดับครึ่งเซียน (แบ่งออกเป็น 1 - 9 ขั้น)7. ระดับเซียน8. ฯลฯ
"ร่างกายของข้าตอนนี้อยู่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นแรก แล้วข้าจะเอาชีวิตรอดออกจากป่าแห่งนี้ได้ยังไง" ถึงแม้ว่าต้าเทียนในอดีตจะเป็นถึงมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ แต่สภาพตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กรับใช้ตัดฟืนหาบน้ำในสำนักเลย
แม้ว่าช่วงที่ต้าเทียนหลับไหลและไม่สามารถนำทรัพยากรหรือสมบัติต่าง ๆ ติดตัวมาได้ แต่ความรู้และความสามารถในความทรงจำก็ไม่ได้สูญหายไป เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ต้าเทียนลองค้นหาวิชาที่พอจะทำอะไรมาแก้ประทังความหิวของเขาได้
ต้าเทียนใช้วิชาลบจิตสัมผัสของตัวเอง จากนั้นพาร่างกายอันบอบบางของตัวเองเดินออกไปตามทิศที่ตัวเองกำหนดไว้ จนถึงระแวกสัตว์ป่าระดับต่ำ เมื่อเห็นประต่ายป่าตัวหนึ่ง ต้าเทียนจึงใช้พลังอันน้อยนิดของตัวเอง แต่เสริมด้วยปราณส่งไปยังเฉพาะจุดฝ่ามือฟันลงไปยังคอของกระต่ายป่าตรงพุ่มไว้ตัวนั้นทันที กระต่ายป่าตัวนี้ดูเหมือนไม่รู้เรื่องราวว่ามีสิ่งใดเข้ามาใกล้เลย
เมื่อจัดการกระต่ายป่าเสร็จเรียบร้อย ต้าเทียนจัดการถอนขนและหาที่เหมาะ ๆ ไม่เป็นจุดสนใจของสัตว์ป่่าตัวอื่นในระแวกนี้ แล้วหาที่นั่งสุมกองไฟด้วยพลังปราณของตัวเอง ทำการย่างกระตายป่ากินเพื่อประทังความหิว
ผ่านไปสักพักกระต่ายป่าตอนนี้มีสภาพเหลือแต่โครงกระดูก ซึ่งถูกจัดการโดยต้าเทียนด้วยความหิวโหย เขารู้สึกว่าตัวเองหลังจากได้กินกระต่ายป่าไปหนึ่งตัวก็เหมือนจะมีแรงขึ้นมา แต่สภาพร่างและผิวหนังก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม
พอรู้สึกว่าร่างกายเริ่มมีพลังต้าเทียนใช้เคล็ดวิชาท่องนภา ซึ่งเป็นวิชาตัวเบาที่เขาชื่นชอบและประหยัดพลังเป็นอย่างมาก ออกจากอาณาเขตป่าทันที
หลังจากใช้พลังมาอย่างต่อเนื่องจนในที่สุดก็มองเห็นทางออกอยู่ด้านหน้าและพบว่ากลายเป็นรุ่งเช้าของอีกวันนึงแล้ว ต้าเทียนจึงนั่งพักผ่อนที่จะให้มีเรี่ยวแรงกลับมาตามเดิม แต่ในขณะนั้นดันมาเจอชายผู้หนึ่งเดินตรงมายังต้าเทียนด้วยสีหน้าบึ้งตึง
เขากล่าวกับต้าเทียนด้วยความฉุนเฉียว "ข้าใช้ให้พวกเด็กฝึกหัดอย่างเจ้ามาแอบอู้แบบนี้เหรอ ไปเก็บฟื้นกลับไปที่โรงครัวโดยเร็ว มิฉะนั้นจะถูกทำโทษอดอาหารมื้อเย็น"
ต้าเทียนที่ได้ฟังชายคนนี้พูดเขาเองก็รู้สึกงงเหมือนกัน ได้แต่ทำตามไปก่อนเพื่อดูสถานการณ์ปัจจุบันว่าเป็นยังไงหลังจากเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
"ได้ ๆ ศิษย์พี่ข้าขออภัย ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้" ต้าเทียนถึงแม้ว่าตัวเองจะเป็นตัวตนที่น่าเกรงขามในอดีต แต่สถานะการณ์ตอนนี้จะมามัวนึกถึงอดีตคงเป็นไปไม่ได้ และยิ่งมีการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับรวบรวมลมปราณขั้นแรกแล้ว ชีวิตต่อจากนี้เขาคงลำบากอีกมากอย่างแน่นอน
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ด้วยความรู้ความสามารถที่ต้าเทียนมีอีกไม่นานชื่อเสียงในอนาคตจะต้องกลับมา
ต้าเทียนรีบวิ่งไปตามกลุ่มเด็กรับใช้คนอื่น ๆ เพื่อตามไปเก็บฟืนไปที่โรงครัวของสำนักแห่งนี้ เขาพบว่าเด็กรับใช้ของที่นี่มีอยู่ด้วยกันเจ็ดคน กับหน้างานที่สมบุกสมบันอย่างมาก
เหตุผลที่ไม่มีใครจะมาใส่ใจเด็กรับใช้ด้วยการที่มีคนเข้าออกกันเป็นว่าเล่น จนจำหน้ากันแทบไม่ได้ จึงไม่ได้มีใครมาใส่ใจต้าเทียน
หลังจากผ่านเหตุการณ์ที่ต้าเทียนไปเก็บฟืนหาบน้ำเสร็จ ก็ได้เวลารอที่จะกินอาหารมื้อค่ำและพากันแยกย้ายไปนอนกระท่อมของตัวเอง ต้าเทียนทำตามกลุ่มที่เหลือ ด้วยกระท่อมที่มีอยู่ด้วยกันหลายหลังจึงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขาที่ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่นอน หลังจากที่เด็กรับใช้ต่างพากันไปที่นอนของตัวเองแล้ว ต้าเทียนก็เลือกกระท่อมว่างหลังหนึ่งเพื่อที่จะเข้าไปนอนพักเหมือนกัน
ต้าเทียนนอนคิดถึงเรื่องของวันนี้ เขาเองก็ยังจับใจความอะไรไม่ได้เลย คงต้องอยู่แบบนี้ไปสักพักก่อนแล้วเขาก็คล้อยหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 กลายเป็นเด็กรับใช้

นิยายแนะนำ

มหาเทพอมตะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 1 กลายเป็นเด็กรับใช้

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้