เวทยุทธ์สะท้านปฐพี

การฝึกยุทธ์เริ่มขึ้น โดยซู่เซียวออกกระบวนท่าหมัดเพลงมวยเก้าทัพให้หลานสาวดูแบบช้า ๆ อานุภาพของหมัดเป็นเพียงหมัดธรรมดามิได้ใช้กำลังภายใน ซู่มินจ้องมองท่าทางการออกหมัดอย่างตั้งใจ แล้วจดจำทุกกระบวนท่าได้อย่างรวดเร็ว“มินเอ๋อร์ พอจะจำกระบวนท่าได้บ้างไหม” ซู่เซียวเอ่ยถามหลานสาว เมื่อจบการออกกระบวนท่ารอบที่สองซู่มินพยักหน้าแทนคำตอบ มือเล็กกำเป็นกำปั้นทั้งสองข้าง เริ่มทำท่าร่ายรำเพลงหมัดทั้งเก้าชุดให้ท่านตาดูซู่เซียวถึงกับตะลึงจนตาค้าง เมื่อเห็นท่าเพลงหมัดของหลานสาว แม้หมัดจะไร้พลังแต่การออกท่าทั้งเก้าชุดเกือบจะสมบูรณ์แบบ มีจุดผิดพลาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น รอยยิ้มแห่งความปลาบปลื้ม ปรากฏบนใบหน้าของชายชรา หลานทั้งสองคนเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมเหนือคนธรรมดาจริง ๆเมื่อถึงเวลาการฝึกยุทธ์รอบบ่าย หลังซู่มินออกกระบวนท่าทั้งเก้าชุดจบ เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของซู่เซียวดังก้องลานดิน ซู่หลิ่วที่กำลังนั่งเย็บชุดกางเกง เพื่อเตรียมไว้ให้หลานสาวใส่ตอนฝึกยุทธ์ทิ้งผ้าในมือ แล้ววิ่งออกมาดูสามีด้วยความตกใจ“อาหลิ่ว มินเอ๋อร์น้อยของเราช่างแสนวิเศษ นางร่ายรำท่าเพลงมวยเก้าทัพได้อย่างสมบูรณ์ ด้วยการฝึกไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หลานเราเป็นหงส์ฟ้าในหมู่มนุษย์ ฮ่า ๆ ๆ”ซู่มินที่กำลังถูกท่านตาอุ้มแกว่งไปมา ยิ้มกว้างจนเห็นฟันหลอ ท่านตาไม่เคยหัวเราะเสียงดังลั่นฟ้าแบบนี้มาก่อน เด็กน้อยรู้สึกดีใจมากที่เห็นผู้เป็นตามีความสุข“อาจารย์ ท่านพูดถูกจริง ๆ ว่าท่านตาจะดีใจจนแทบเป็นลม เมื่อเห็นข้ารำเพลงมวยได้สมบูรณ์แบบ”“รอให้ถึงวันเกิดเจ้าก่อน ข้าจะทำให้ท่านตาเจ้าเป็นลมไปจริง ๆ เพราะความดีใจที่หลานสาวมีกำลังภายในขั้นที่หนึ่งหลังเริ่มฝึกยุทธ์ได้เพียงห้าวัน”“อาจารย์....”ซู่มินแอบถอนหายใจเบา ๆ กับความคิดอยากแกล้งคนแก่ของอาจารย์มังกร การที่ตนร่ายรำเพลงมวยได้สมบูรณ์เพราะช่วงที่นอนกลางวัน อาจารย์มังกรดึงร่างจิตไปที่จุดเสินถิง แล้วร่ายเวทเสกร่างเงามาแสดงท่วงท่าการออกหมัดที่ชัดเจนและทรงพลังให้ดู เมื่อได้เห็นการสาธิตซ้ำไปมาหลายรอบอย่างละเอียดก็จดจำท่วงท่าได้แม่นยำ และลอกเลียนแบบท่าทางได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อสิ้นแสงตะวัน ซู่หลันก็เดินกลับมาถึงบ้าน เห็นว่าที่ลานดินไม่มีร่างเล็กยืนคอยเช่นทุกวันก็ประหลาดใจ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่น ในใจเริ่มรู้สึกกลัวว่าน้องสาวอาจจะล้มป่วย เด็กหนุ่มรีบวิ่งเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ประหลาดใจอีกครั้งเมื่อเห็นท่านตากำลังนั่งยิ้มกว้างอยู่ที่โต๊ะกลางห้องโถง...ยิ้มกว้าง!?“หลันเอ๋อร์ กลับมาแล้วรึ มา ๆ รีบมานั่งลง ตามีเรื่องน่ายินดีจะเล่าให้ฟัง”เด็กหนุ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาไม่เคยเห็นผู้เป็นตามีท่าทีตื่นเต้นจนเสียการควบคุมตัวเองเช่นนี้มาก่อน ซู่เซียวเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดวันให้หลานชายฟัง เมื่อเล่าจบก็หัวเราะเสียงดังลั่นบ้านอีกครั้ง เพราะใบหน้าของหลานชายที่ตกตะลึงจนปากอ้าตาค้างดูตลกยิ่งนัก“ข้าใช้เวลาฝึกเป็นเดือน กว่าจะออกท่าทั้งเก้าชุดได้สมบูรณ์แบบ แต่มินมินใช้เวลาฝึกเพียงแค่หนึ่งชั่วยาม”ซู่หลันบ่นพึมพำกับตัวเอง เขาทั้งดีใจและน้อยใจในเวลาเดียวกัน เรื่องที่น้องสาวสุดที่รักมีพรสวรรค์แสนวิเศษ และมีความจำดีเป็นเลิศ ทำให้เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็อดน้อยใจกับความไม่ยุติธรรมของสวรรค์ไม่ได้ “ทำไมเส้นทางการฝึกยุทธ์ของข้าไม่ง่ายดายเช่นน้องสาวบ้าง หรือสวรรค์เห็นข้ามีร่างกายแข็งแรงดุจวัวทึก จึงได้ลำเอียงกับข้าเช่นนี้...เฮ้อ...” ในขณะที่พี่ชายกำลังนึกน้อยใจสวรรค์ ซู่มินที่ถูกท่านยายพาเข้านอนแต่หัวค่ำ ได้ถอดร่างจิตเข้าไปฝึกเวทอักขระกับมังกรขาวเสวี่ยหยางแล้วซู่มินนับว่าโชคดีที่ได้เป็นร่างสถิตของเสวี่ยหยาง เพราะร่างกายได้ซึมซับพลังปราณฟ้าดินทุกวัน พลังยุทธ์จึงค่อย ๆ เพิ่มพูนขึ้นโดยไม่ต้องฝึกหนักเช่นซู่หลัน แต่การฝึกจิตของจอมเวทมิใช่เรื่องง่าย เพราะการควบคุมจิตเป็นสิ่งที่กระทำได้ยากยิ่ง “ผู้มีพลังจิตที่สามารถฝึกตนจนสำเร็จเป็นจอมเวทได้ อาจมีเพียงแค่หนึ่งในพันคน จิตใจที่แข็งแกร่งเป็นคุณสมบัติสำคัญของจอมเวท เมื่อจดจำภาพเวทอักขระได้แล้ว ต้องฝึกการใช้พลังจิตวาดเป็นภาพวงเวทซึ่งมิใช่เรื่องง่าย การตั้งสมาธิให้มั่นเป็นการฝึกจิตรูปแบบหนึ่ง เวลาเจ้านั่งสมาธิฝึกจิตต้องตัดสิ่งรบกวนกายใจออกให้หมด เมื่อจิตมั่นสัมผัสแห่งวิญญาณจะเกิดพลังตระหนักรู้”“ทราบแล้วเจ้าค่ะอาจารย์” ร่างเล็กตอบรับคำสอน แล้วนั่งหลับตาเข้าสมาธิอย่างมุ่งมั่นเสวี่ยหยางชื่นชมในความพยายามของเด็กน้อยเป็นอย่างมาก โดยปกติผู้มีพลังจิตจะเริ่มเข้าสู่การฝึกฝนเป็นจอมเวทฝึกหัดตอนอายุราวแปดถึงสิบปี แต่ซู่มินอายุเพียงหกปี ทั้งยังสามารถจดจำภาพเวทอักขระที่ซับซ้อนได้ในเวลาอันสั้น นับว่าเป็นหงส์ฟ้าในหมู่มนุษย์ดังคำชมของซู่เซียว“ขอบคุณสวรรค์ที่ท่านยังเหลือความเมตตาให้แก่ข้า ข้าจะฝึกสองพี่น้องตระกูลซู่ให้เก่งกาจเหนือใคร และข้าจะขอให้พวกเขาช่วยทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของข้าคืนมา”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 สวรรค์ลำเอียง (100%)

นิยายแนะนำ

เวทยุทธ์สะท้านปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 8 สวรรค์ลำเอียง (100%)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้