เช้าวันนี้วดีตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในบ้านหลังหนึ่งที่จะเรียกว่าบ้านก็ไม่ใช่มองดูจากสภาพแล้วคล้ายกับกระท่อมเสียมากกว่า
เธอพยายามสำรวจบ้านหลังนี้ด้วยสายตา ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นมาและพบว่าตอนนี้แขนขาของตนเองเรียวเล็กผิดปกติ เนื่องจากวดีเป็หญิงสาวที่ค่อนข้างจะอวบอ้วน เพราะน้ำหนักที่มากถึง 70 กก. กับส่วนสูงเพียง 158 เซ็นติเมตรเท่านั้น
วดีลุกขึ้นยืนและพบว่าตอนนี้เธอสามารถมองเห็นนิ้วเท้าของตนเองแล้ว และในขณะที่วดีกำลังสำรวจร่างกายอยู่นั้น เื่ราวของใครบางคนก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ จนทำให้เธอรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาให้รู้แล้วรู้รอด
ไม่นานนักเื่ราวนั้นก็หยุดลง ตอนนี้ตนเองอยู่ในร่างของ เด็กสาวในยุคจีนโบราณซึ่งไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์ใดๆมาก่อน
เด็กสาวที่มีชื่อว่า เยี่ยหลิน อายุ 15ปี เป็เด็กกำพร้าเพราะพ่อตกหน้าผาตาย ส่วนแม่นั้นตายไปหลังคลอดนางได้ไม่นาน
ตอนนี้เนี่ยหลินอาศัยอยู่ในบ้านสกุลเยี่ย ที่เลี้ยงดูไม่ต่างจากทาสรับใช้
ทุกวันเยี่ยหลินจะต้องตื่นตั่งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อหุงหาอาหารเอาไว้ให้ทุกคนในบ้าน กว่าเธอจะได้กินก็หลังจากที่ทุกคนอิ่มและเหลือไว้เพียงข้าวก้นหม้อ กับน้ำผักต้มเท่านั้น
ด้วยความที่ร่างนี้มีใบหน้าที่สวยหวาน จึงมีชายหนุ่มในหมู่บ้านทาบทามหลายคน เป็ที่อิจฉาริษยาของญาติผู้พี่ ซึ่งเป็บุตรสาวของท่านลุง ที่ชื่อว่า เยี่ยหลาน อายุ 16 ปี
หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มที่เยี่ยหลานหมายปอง นางจึงให้มารดาของตน วางแผนกำจัดเยี่ยหลินออกไปจากบ้าน ด้วยการจับนางแต่งกับ เว่ยหยาง ชายหนุ่มที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็ใครมาจากไหน และหน้าตาของเขาแท้จริงแล้ว อัปลักษณ์ดั่งเช่นที่ทักคนเอ่ยถึงหรือไม่ แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องส่งเยี่ยหลินไปให้ชายผู้นั้นให้จงได้
สุดท้ายแล้วเมื่อเยี่ยหลินไม่ยินยอมจึงถูกท่านย่ากับป้าสะไภ้ทุบตีจนตาย แล้วส่งมาที่บ้านของเว่ยหยาง ก่อนที่วดีจะเข้ามาอยู่ในร่างของเยี่ยหลินแทน
' โห ยิ่งกว่าละครน้ำเน่าอีก หึ เอาเถอะ ในเมื่อฉันมาอยู่ที่นี่แล้ว ต่อไปก็อย่าหวังว่าใครจะรังแกฉันได้อีก วดีคนนี้ไม่มีทางยอม อ่อไม่สิ เยี่ยหลิน ต่อจากนี้ไปฉันคือเนี่ยหลิน '
หลังจากนั้นเธอก็นึกถึงเว่ยหยางขึ้นมา ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงที่อยู่ไปก็ถูกจับแต่งงานกับเธอ
" ตื่นแล้วหรอ " เว่ยหยางที่เดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับอ่างน้ำเอ่ยถามขึ้น
" เอ่อ อืม ข้าขอโทษท่านด้วยที่ทำให้ท่านต้องวุ่นวาย ข้าขอเวลาสักสามวัน รอให้ข้าหายดีข้าจะไปจากท่านเอง "
" เ้าจะไปไหนในเมื่อเ้าเป็เมียข้า แล้วอีกอย่างป้าสะไภ้ของเ้ารับเงินสินสอดจากข้าไปแล้ว แถมทั้งฝากหนังสือตัดขาดไว้ให้เ้าด้วย "
" ห๊า ... !! " เยี่ยหลินร้องขึ้นด้วยความใ
" ไม่ต้องเสียใจไปหรอก ถึงแม้ว่าพวกเขาจะตัดขาดกับเ้าแล้ว แต่เ้ายังมีข้าอยู่ ข้าจะไม่ทำให้เ้าต้องลำบาก สบายใจเถอะ "
เยี่ยหลินไม่ได้ใที่ถูกตัดขาดแต่ใที่เขายอมเสียเงินค่าสินสอดให้ต่างหากล่ะ
" ข้าไม่สนใจเื่ถูกตัดขาดหรอก ข้าแค่แปลกใจ ที่ท่านยอมเสียเงินให้พวกเขา ท่านก็รู้ว่าคนพวกนั้นตั้งใจยัดเยียดข้าให้กับท่าน แต่ท่านทำไมถึงยอมจ่ายไปง่ายๆ "
" หึ ข้าแค่คิดว่า มันเป็เื่สมควร ก็เท่านั้น เดี๋ยวข้าจะออก ไปดูกับดักที่ดักเอาไว้ แล้วจะรีบกลับมา เ้าก็หาอะไรกินรองท้องไปก่อน " ความจริงแล้วเขาเห็นทุกการกระทำของนางมาตลอดเพียงแต่ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเท่านั้น แต่ใครจะคิดว่าครอบครัวของนางจะนำนางมามอบให้เขากัน
" เ้าค่ะ " เธอเอ่ยรับคำของเขาก่อนจะมองดูเขาเดินออกจากบ้านไป พร้อมกับตระกร้าสะพายหลัง
ในตอนนี้เธอคงทำอะไรไม่ได้นอกจากอยู่กับเขาต่อไป ชาติก่อนไม่เคยมีแม้แต่แฟน แต่ชาตินี้กลับมีสามีแบบไม่ทันตั้งตัว แถมชาตินี้ยังเกิดมาหน้าตาสวยอีกด้วย สัดส่วนในร่างกายยิ่งไม่ต้องพูดถึง หน้าอกใหญ่ที่ซ่อนรูป เอวคอดกิ่ว สะโพกผายได้รูป มิน่าล่ะเยี่ยหลานถึงได้เกลียดเธอนักหนา
' แล้วนี่ใจคอพวกท่านจะไม่ให้ตัวช่วยข้าบ้างเลยหรือยังไง ข้ารู้นะว่าพวกท่านได้ยิน ถ้าท่านไม่ให้ตัวช่วยกับข้า ข้าก็จะต่อว่าพวกท่านเช่นนี้แหละ คอยดู ' เยี่ยหลินเอ่ยบ่นออกมา นางมั่นใจว่าพวกเขาเ่าั้จะต้องได้ยินและรับรู้ทุกอย่าง
ใครใช้ให้ส่งเธอมาโดยไม่บอกกล่าวกะนล่ะ พรวิเศษอะไรก็ไม่มี มิตงมิติก็ไม่ให้ สัตว์วิเศษยิ่งไม่มี เหอะ ใจจืดใจดำเสียจริง
์เบื้องบน ...
" เพ้ย ...! นี่พวกท่านทำสิ่งใดกันโดยไม่บอกข้า เห็นรึไม่นางก่นด่าพวกเราไม่หยุด พวกท่านไม่รู้รึยังไงว่านางเป็ใคร หากเทพารู้เข้าว่าพวกท่านส่งบุุตรของเขาไปที่นั่น พวกท่านจะแก้ตัวยังไง ยังไม่รีบจัดการอีกรึ "
" โธ่ เทพอุดร ข้าเองก็นั่งแทบไม่ติดแล้ว แต่ว่าข้าไม่ใช่คนส่งนางไปเสียหน่อย "
" เช่นนั้นใครกันที่ส่งนางไป "
" จะใครล่ะก็เทพดวงชะตานะสิ ไม่รู้ว่าไปทำท่าไหน ถึงได้ดึงดวงจิตของนางมาจากที่นั่นแล้วยังส่งไปอีกมิติโดยไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว คงต้องรอให้เขากลับมาเสียก่อน "
" เช่นนั้นข้าจะไปจัดการกับนางก่อน เื่อื่นค่อยแก้ไขภายหลัง "
เมื่อเทพอุดรลงมายังโลกมนุษย์เขาก็ไปหาเธอที่บ้านหลังนั้นทันทีก่อนที่เธอจะต่อว่าพวกเขาจนถึงหูบิดาของเธอ
" หยุดต่อว่าพวกข้าได้แล้ว ข้ามาแล้ว "
" อะ ท่าน เอ่อ ท่านคือใครเ้าคะ "
" ข้าคือเทพอุดร แต่ไม่ใช่คนที่ส่งเ้ามาหรอกนะ เขายังยุ่งอยู่ข้าจึงมาแทน "
" อ๋อ แล้วท่านเทพจะทำยังไต่อเ้าคะ ในเมื่อท่านบอกว่าท่านไม่เกี่ยว "
" เ้า้าสิ่งใดก็บอกข้ามา หากข้าให้เ้าได้ ข้าก็จะให้ "
" จริงนะเ้าคะ "
" ข้ามิใช่มนุษย์เช่นพวกเ้าถึงจะพูดปดได้นะนังหนู "
" ดีเลยเ้าค่ะ งั้นอย่างแรกข้าอยากได้มิติเ้าค่ะเอาแบบว่าเก็บของได้ไม่จำกัด ไม่เน่าเสีย มีน้ำทิพย์ มีสมุนไพรหายากๆ มีของกินด้วยนะเ้าคะ แล้วก็... "
" เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน ข้าให้เ้าได้แค่ข้อเดียว ที่เหลือเ้าค่อยเรียกร้องจากพวกเขาภายหลัง "
" อ้าว !! "
" อึม รับไป มิติที่เ้า้า แล้วก็อย่าลืมนำน้ำทิพย์ในสระนั้นไปให้สามีของเ้าดื่มเพื่อล้างพิษในกายด้วยล่ะ ข้าไปละ "
" อะอ้าวเดี๋ยวสิเ้าคะท่านเทพ เฮ้อ... !!ไปซะละ แล้วใช้ยังไงล่ะเนี่ย แต่เดี๋ยวนะ สามีข้าโดนพิษงั้นหรอ ช่างมันเถอะ หาทางไปสำรวจมิติก่อนดีกว่า " เยี่ยหลินมองปานบนฝ่ามือของตนเองก่อนจะลองลูบปานนั้นดู นางของอยู่หลายวิธีจนสามารถเข้าไปในมิติได้ เพียงแค่นึกว่าอยากจะเข้าหรือออกเท่านั้นเอง ในมิติก็ตรงตามที่เธอขอทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น้ำทิพย์ที่มีมากมายใช้ทั้งชาติก็คงไม่หมด สวนสมุนไพรก็มีขนาดใหญ่ แต่ว่าไหนล่ะของกิน ไม่มีสักชิ้นนอกจาก ผลไม้
' กินผลไม้ก็ได้ ชิ '
534
