เมื่ออรุณเบิกฟ้าหมอกน้ำค้างปรากฏ แสงสีทองััพืชพันธุ์ไม้ดอกอย่างทั่วถึงมิลำเอียง เหล่าสัตว์ตัวน้อยต่างพากันออกหากิน
“จิ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ” ทั้งสองตื่นขึ้นมาในยามเช้าตรู่ เฮนรี่อาการาเ็ยังไม่หายดีแต่ก็ทุเลาลงมาก ส่วนโคลนนั้นหลงเหลือแค่เพียงาแเล็กน้อยภายนอกเท่านั้น ทั้งสองคนจึงวางแผนเพื่อไปช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน
เฮนรี่เล่าว่าพวกโจรปล้นสมบัติเดิมทีมีกันอยู่สิบห้าคน หนึ่งคนตายระหว่างการปล้นสมบัติพ่อค้า อีกสี่คนถูกโคลนและเฮนรี่สังหารเมื่อคืน ทำให้ตอนนี้ในหมู่บ้านเหลือโจรปล้นสมบัติสิบคนเท่านั้น หากรวมชาวบ้านผู้ชายที่ร่างกายแข็งแรงสามารถจับอาวุธต่อสู้ได้กับพวกเขาสองคน เท่ากับว่าฝั่งของโคลนมีคนอยู่แปดคน หากสู้กันตรง ๆ พวกชาวบ้านต้องเป็ฝ่ายเสียเปรียบแน่
ทั้งสองงวางแผนใช้อุบายแกล้งจับตัวโคลนกลับไปที่หมู่บ้าน เฮนรี่เอาเชือกมันตัวชายหนุ่มอย่างหลวม ๆ และพาไปที่โกดังแห่งหนึ่งในหมู่บ้าน
“แกพาใครมาน่ะเฮนรี่” ยามเฝ้าประตูโกดังทั้งสองขวางทางพวกโคลนเอาไว้
“ฉันจับนักโทษกลับมาตามคำสั่งของหัวหน้า” เฮนรี่ตอบ
“งั้นเรอะ” ยามเฝ้าโกดังตอบพลางเปิดทางให้
“ตึก ๆ ตึก ๆ” หัวใจของโคลนเต้นถี่รัว พวกเขากำลังเดินผ่านยามทั้งสองไป ทั้งคู่เห็นพ้องกันว่าจะต้องไปช่วยตัวประกันที่ถูกจับไว้ก่อนเป็อย่างแรก ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อความปลอยภัยของทุกคน หากมีการต่อสู้เกิดขึ้นขณะที่พวกชาวบ้านยังถูกจับอยู่อาจจะเกิดเื่ไม่คาดฝันก็ได้
“หยุดก่อน” หนึ่งในยามเฝ้าประตูพูดขึ้น
ทั้งสองหยุดก้าวเดินและหันหน้าไปหาผู้พูด
“มีอะไร” เฮนรี่ถาม
“หัวหน้าเป็คนบอกให้แกพาเ้าเด็กนั่นมาที่นี่หรือ” ยามถามอย่างสงสัย
เป็เวลาเดียวกับที่โคลนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ เขาเหลือบไปเห็นยามทั้งสองเคลื่อนมือไปที่เอวอย่างช้า ๆ โดยที่เฮนรี่ไม่ทันสังเกต
‘พวกมันกำลังชักอาวุธ’ เขาคิด
เร็วเท่าความคิดโคลนหุบแขนทั้งสองแนบลำตัวเชือกที่รัดอยู่ก็ตกลงพื้นทันที เขาเอื้อมมือไปด้านหน้า นิ้วชี้ััภาพดาบในช่องเก็บของและกำมืออย่างรวดเร็ว พริบตาดาบสั้นที่เคยเป็ของสกินก็ปรากฏในมือชายหนุ่ม
โคลนพุ่งเข้าหายามคนที่ส่งเสียงหยุดพวกเขาไว้ ในขณะที่มันก็กำลังชักดาบออกมาต่อสู้ ร่างของชายหนุ่มก็เข้ามาประชิดตัวเสียแล้ว เฮนรี่ที่เห็นการเคลื่อนไหวของโคลนก็เลิกเสแสร้งทันที
“ฉัวะ!!” ดาบสั้นในมือของโคลนกรีดผ่านลำตัวด้านซ้ายยาวไปถึงหัวไหล่ขวา
“ฉึบ!!” ขวานของเฮนรี่ซ้ำไปที่หน้าอกของโจรคนเดิม
“ฉึบ!” โคลนไม่ปล่อยให้ศัตรูได้ทันตอบโต้ แทงดาบซ้ำเข้าไปที่ลำตัว เืจำนวนมากไหลย้อมใบดาบจนมีสีแดง
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 177 หน่วย”
“LEVEL UP: 3”
“เฮนรี่แกขัดขืนพวกข้าเรอะ ชาวบ้านจะต้องถูกฆ่าตายทั้งหมด ย๊ากกก” ยามอีกคนเห็นเพื่อนล้มลงไปก็เหวี่ยงดาบไปทางเฮนรี่ทันที
“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู” เฮนรี่ใช้ขวานรับการโจมตี ทั้งสองคนผลัดกันโจมตีไปมาแต่ก็ยังไม่มีใครเป็ฝ่ายเพลี่ยงพล้ำ การโจมตีของเฮนรี่นั้นรุนแรงก็จริงแต่ก็ยังขาดความเร็ว โจรสามารถปัดป้องและหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย แต่เฮนรี่ไม่ได้แสดงออกถึงความกังวลแต่อย่างใดเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าใครที่เป็ฝ่ายได้เปรียบ
“ฉับ ๆ” เมื่อมีโอกาส โคลนที่อ้อมไปด้านข้างของโจรก็เริ่มจู่โจมทันที
“อ๊ากกก” แขนของโจรอาบย้อมไปด้วยของเหลวสีแดง แต่มันยังรับการโจมตีต่อไปของเฮนรี่ได้ทัน
“ชาวบ้านจะถูกฆ่าตายงั้นเหรอ แกกำลังพูดเื่ไร้สาระอะไร เอาเวลาที่เหลือของแกไปคิดว่าจะตายด้วยวิธีไหนไม่ดีกว่าเหรอ” พูดเสร็จโคลนก็ถอยฉากออกไปอีกครั้ง
“เคร้ง!” ด้วยอาการาเ็ประกอบกับการโจมตีที่รุนแรงของเฮนรี่ ถึงแม้โจรจะรับการโจมตีได้ แต่มือของมันก็ด้านชาเพราะแรงกระแทก
“ฉึบ” เมื่อได้โอกาสโคลนก็ลอบจู่โจมอีกครั้ง ‘แผนการให้เ้าหมีั์รับการโจมตีเป็หลัก ส่วนเราคอยหาโอกาสโจมตีเมื่ออีกฝ่ายเปิดช่องว่างนั้นได้ผล เท่านี้ฉันก็ไม่ต้องไปเสี่ยงตาย แถมได้ทำภารกิจคุ้มครองไปด้วย’ เขาคิด
“แก! แน่จริงอย่ารุมสิวะ” โจระโเดือดดาล
“ฉัวะ” โคลนไม่สนใจ เขาโจมตีอีกฝ่ายต่อเนื่อง
เมื่อถึงขีดสุดแล้วโจรเฝ้ายามโยนดาบลงพื้นและออกวิ่งอย่างรวดเร็ว
“แย่แล้วมันกำลังหนีไปขอความช่วยเหลือ” โคลนะโขึ้นอย่างร้อนรน
“ควับ ๆ ๆ ๆ ฉึบ!” ขวานหมุนคว้างกลางอากาศ ไม่นานก็ปักไปที่แผ่นหลังของโจร
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 200 หน่วย”
“เหลืออีกแปดคน” โคลนพูด
เฮนรี่เดินไปเก็บขวาน ส่วนโคลนก็เข้าไปปล้นศพทันที เขาโยนถุงเหรียญทองขนาดเล็กและอาวุธทั้งสองเล่มเข้าไปในช่องเก็บของ โดยเมินชุดผ้าและรองเท้าบูทเนื่องจากเขาไม่้ามันแล้ว
“ไม่เสียแรงที่เป็โจร อย่างน้อยก็ยังพอมีเงินติดตัวอยู่บ้าง” โคลนพูด
เมื่อเสร็จธุระโคลนก็เดินไปเปิดประตูโกดังออก ภาพที่เห็นคือเด็ก หญิงสาว และคนแก่นั่งแอบอยู่ที่มุมห้อง
“หยุดนะ! อย่าทำอะไรพี่สาวจ๋า เอาฉันไปแทน ๆ” เด็กหญิงเดินออกมาบังหญิงสาวที่มีสภาพอิดโรยเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามา
โคลนมองภาพด้านหน้าอย่างหดหู่ สภาพหญิงสาวแต่ละคนมีาแและร่องรอยการถูกซ้อมให้เห็นอย่างชัดเจน บนพื้นมีเศษอาหารเปรอะเปื้อนไปหมด บ้างก็ส่งกลิ่นเหม็นบูดชวนสะอิดสะเอียนสภาพไม่ต่างกับเล้าหมู่ โคลนได้แต่ยืนเซ่ออยู่หน้าประตู ห่างออกไปไม่ไกลมีศพของชายชรานอนอยู่สภาพไม่น่าดูเท่าไหร่ ถึงแม้โลกของเขาจะโหดร้ายมากแค่ไหนก็ตาม แต่ก็ล้วนเป็ความโหดร้ายจากธรรมชาติทั้งสิ้น เขาไม่เคยพบเจอเื่โหดร้ายทารุณแบบนี้มาก่อนในชีวิต
‘ถึงจะเป็แค่ NPC แต่ต้องทำเื่โหดร้ายขนาดนี้เลยเหรอ’ โคลนขบกัดกรามแน่น สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความโกรธแค้นสุดขีด เมื่อเด็กสาวเห็นก็เริ่มตัวสั่นแต่เธอยังคงเอาตัวบังหญิงสาวอยู่
“ทุกคนปลอยภัยดีไหม!” ไม่นานเฮนรี่ก็เดินตามเข้ามา ภาพที่เห็นทำให้เขาอดร้องไห้ไม่ได้ เฮนรี่รีบวิ่งไปหาภรรยาของตนและกอดเธอไว้แน่น เธอสวมกอดเฮนรี่กลับแต่แววตาของเธอยังคงเหม่อลอย
“ไม่เป็อะไรแล้ว ไม่เป็อะไรแล้ว ทุกคนจะต้องปลอดภัย ข้าให้สัญญา” เฮนรี่เอ่ยปลอบขวัญทุกคน เมื่อหันกลับมาอีกทีก็ไม่เห็นโคลนอีกแล้ว เฮนรี่ออกไปดูด้านนอกโกดังก็ไม่พบชายหนุ่ม เขาจึงนึกไปถึงตอนที่โคลนบอกว่าหากเจอเื่อันตรายจะจากไปทันทีจึงได้แต่ถอนหายใจ
เขาบอกให้ชาวบ้านในโกดังไปหาที่หลบซ่อนตัวก่อน จากนั้นมุ่งหน้าไปที่บ้านหลังที่พวกโจรใช้เป็ที่ซ่องสุมทันที เฮนรี่เคยพูดคุยเื่การขับไล่โจรกับผู้ชายในหมู่บ้านมาก่อนแล้ว แต่ต้องถูกพักเอาไว้ก่อนเนื่องจากความเสียเปรียบทางด้านจำนวน แต่ด้วยความร่วมมือกันของเฮนรี่และโคลนใน่ที่ผ่านมาทำให้กลุ่มโจรเหลือกำลังคนเพียงแค่แปดคน ในขณะที่ทางฝั่งของเฮนรี่มีด้วยกันเจ็ดคน ไม่รวมโคลนที่จากไปแล้ว
เมื่อเขามาถึงบ้านของโจรเฮนรี่ก็ะโเสียงดัง “หัวหน้า! เกิดเื่ใหญ่แล้ว”
กลุ่มคนในบ้านได้ยินเสียงะโเอะอะก็ทยอยเดินออกมาทีละคน รวมไปถึงชาวบ้านเจ็ดคนที่ถูกบังคับให้ร่วมมือกับพวกโจรด้วย เฮนรี่แกล้งเอามือกุมบริเวณผ้าพันแผลแล้วบอกว่า
“เกิดเื่แล้วหัวหน้า เ้าเด็กนั่นไม่ธรรมดา มันไล่สังหารพวกเราทุกคน ส่วนข้าได้รับาเ็แต่ยังหนีมาได้”
“แกผายลมอะไรอยู่วะ ไปกันตั้งห้าคนแต่แกจะบอกว่าโดนเด็กคนเดียวจัดการเนี่ยนะ” ชายหน้ายาวพูดสวน
“ข้าว่าเป็ฝีมือของมันเนี่ยแหละที่ใช้แผนสกปรกจัดการพวกสกิน” โจรคนหนึ่งพูดขึ้น
“ไม่มีทาง ภรรยาข้าถูกจับตัวอยู่ ข้าไม่กล้าทรยศเด็ดขาด” เฮนรี่ตอบหน้าตาย
“ถึงแกจะพูดความจริง แต่ข้าบอกแล้วว่าให้แกไปฆ่าเ้าเด็กนั้นเพื่อแก้ไขความผิดพลาด แต่แกที่ทำงานพลาดซ้ำสอง ยังกล้าเสนอหน้ากลับมาให้ข้าเห็น ถือว่าใจกล้าไม่เบา” ชายหน้ายาวพูดเสร็จก็พยักหน้าให้สองคนด้านข้าง
โจรผมสั้นสองคนชักดาบขึ้นมาและเดินไปหาเฮนรี่ ในจังหวะที่โจรทั้งสองห่างจากเฮนรี่เพียงแปดก้าวเขาก็ะโทันที
“ข้าช่วยทุกคนแล้ว ตอนนี้แหละพวกเราฆ่ามันให้หมด! ย๊ากกก” เฮนรี่ถือขวานวิ่งเข้าใส่ชายผมสั้นสองคนทันที หญิงสาวลูกของเฮนรี่ได้ยินดังนั้นจึงจับแขนปู่ของเธอถอยห่างจากกลุ่มโจร พวกชาวบ้านหกคนพยักหน้าให้กันแล้วชักอาวุธขึ้นมาต่อสู้ทันที
เฮนรี่สามารถรับมือกับชายผมสั้นสองคนได้โดยไม่เสียเปรียบมากนักถึงแม้เขาจะาเ็อยู่ก็ตาม แต่พวกชาวบ้านที่ต่อสู้กันหกต่อหกกับกลุ่มโจรกลับตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบ เนื่องจากชาวบ้านก็เป็เพียงแค่ชาวบ้านธรรมดา อดีตเพียงแค่ปลูกผักเลี้ยงสัตว์หาสมุนไพรเท่านั้น ไม่เคยต้องจับอาวุธเข่นฆ่าใครมาก่อนทำให้ประสบการณ์นั้นต่างกัน
“ฉัวะ” หนึ่งในชาวบ้านถูกฟันไปที่แขนโดยชายหน้ายาว
“โทษะอสูร” พริบตาที่ชายหน้ายาวพูดขึ้นร่างกายของเขาก็ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย มัดกล้ามต่าง ๆ โผล่มาให้เห็นอย่างชัดเจน
“ฉัวะ ฉัวะ” ชายหน้ายาวฟันไปที่ชาวบ้าน ทั้งสองคนกระเด็นไปไกลกว่าสองเมตร
“ฮ่า ๆ เ้าพวกหนูสกปรก กล้าต่อต้านข้าหรือ” มันหัวเราะและเดินไปหาชาวบ้านที่เหลือ
ในจังหวะนั้นเองมีเงาร่างสายหนึ่งพุ่งมาด้วยความเร็ว หากมองให้ดีจะเห็นเส้นผมสีเทาถูกรวบไว้ด้านหลังราวกับหางม้า ใบหน้าหล่อเหลานั้นถูกทาทับไว้ด้วยความโกรธแค้นถึงที่สุด เมื่อสำเร็จการลอบสังหารโจรคนแรก มันก็พุ่งไปหาคนต่อไปทันที ไม่มีคำพูดใดออกมามาจากปากชายหนุ่ม ราวกับว่ามันกำลังใช้สมาธิอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะเป็การโจมตีรูปแบบใดชายหนุ่มเพียงเอี้ยวตัวหลบอย่างฉิวเฉียดจากนั้นจึงสวนกลับด้วยความรวดเร็ว
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 371 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 363 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 371 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 375 หน่วย”
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 370 หน่วย”
“LEVEL UP : 4”
“แกเป็ตัวอะไรวะ” ชายหน้ายาวมองไปยังชายหนุ่มราวกับกำลังมองเครื่องจักรสังหาร โคลนไม่สนใจใด ๆ เขาเพียงเดินเข้าไปหาชายหน้ายาวอย่างช้า ๆ
“โทษะอสูร อ๊ากกก” ร่างของชายหน้ายาวขยายใหญ่อีกครั้ง มันวิ่งเข้าหาโคลนด้วยความเร็ว
“ควับ ควับ ควับ” โคลนเคลื่อนตัวหลบดาบจากนั้นใช้การโจมตีสวนกลับเช่นเดิม แต่เนื่องจากชายหน้ายาวใช้ทักษะบางอย่างทำให้ความเร็วและพลังโจมตีของมันสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มจึงได้แต่เน้นไปที่การหลบและป้องกันตัวโดยนาน ๆ ทีจะสวนกลับไปบ้างแต่การโจมตีนั้นก็ไร้ผล เมื่อเวลาผ่านไปเฮนรี่ที่สังหารโจรผมสั้นลงได้ด้วยการช่วยเหลือของชาวบ้านก็ตามไปสมทบกับโคลนทันที
“ไม่ต้องเข้ามา ฉันจะฆ่ามันด้วยตัวเอง” ตอนนี้โคลนรู้แล้วว่า ถึงแม้เขาจะไม่ได้มีเป้าหมายในการเข้ามาเล่นเกม แต่ตราบใดที่ยังอยู่ในโลก The World Must Survive ก็ต้องมีเลเวลติดตัวบ้าง และซึ่งการจะได้มันมาก็ต้องสังหารศัตรูตรงหน้า เขาไม่้าแบ่งค่าประสบการณ์กับคนจำนวนมากในที่แห่งนี้ และอีกสาเหตุหนึ่งก็คือเขาโกรธแค้นโจรพวกนี้แทนหญิงสาวชาวบ้าน เขา้าระบายอารมณ์กับพวกมัน
เมื่อเฮนรี่เห็นโคลนที่เคยลั่นวาจาไว้ว่าหากเขาอยู่ในอันตรายเมื่อไหร่ก็จะวิ่งหนีทันที แต่ตอนนี้กลับเอาตัวเองไปอยู่ในจุดที่เสี่ยงที่สุดซะเอง ก็ได้แต่บอกให้ชาวบ้านล้อมหัวหน้าโจรเอาไว้หากฉุกเฉินเมื่อไหร่จะได้ช่วยเหลือทัน แต่ดูเหมือนเฮนรี่จะคิดมากไป
เมื่อเวลาผ่านไประยะเวลาแสดงผลของทักษะก็หมดลง โคลนสังเกตได้จากความเร็วและขนาดร่างกายที่ลดลง เขาเปลี่ยนจากการตั้งรับมาเป็การรุกกลับทันที
“ฉึบ ฉึบ” ถึงแม้ทักษะจะหมดลงแล้วแต่ชายหน้ายาวก็ยังไม่ล้มลงไปง่าย ๆ แต่การไม่ล้มลงก็ส่วนของการไม่ล้มลง ไม่ได้หมายความว่าชายหน้ายาวจะสามารถต่อกรกับโคลนได้ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
“ฉับ...ฉูด!!” บ่อน้ำพุมนุษย์ถูกสร้างขึ้นกลางหมู่บ้าน ลำคอถูกตัดออกจากลำตัว
“คุณได้รับค่าประสบการณ์ 450 หน่วย”
“โจรปล้นสมบัติถูกกำจัด ภารกิจเสร็จสิ้น”
“คุณได้รับกล่องรางวัลภารกิจระดับ D”
“เฮ้! ไชโย ๆ ๆ” ชาวบ้านต่างพากันส่งเสียงร้องยินดี คนเจ็บถูกนำตัวไปรักษาาแอย่างรวดเร็ว เฮนรี่และชายชราหัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาขอบคุณโคลนทันที
“ท่านผู้มีบุญคุณ โปรดบอกนามของท่านแก่พวกข้า ตาแก่อย่างข้าจะจดจำนามนั้นไปจนวันตาย” ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านกล่าวออกมาอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกครับคุณปู่ ผมชื่อ…โคลน (Clone)” ชายหนุ่มคิดสักพักจึงบอกชื่อตัวละครที่เขาตั้งขึ้นมาก่อนจะเข้าเกม
“โคลน...โคลนเหรอ ทุกคนฟัง...” ชายชราะโเสียงดัง ชาวบ้านทุกคนต่างเงียบเสียงฟังอย่างตั้งใจ
“จงจดจำนามนี้ไว้ในฐานะของชายผู้มีบุญคุณแก่หมู่บ้านของพวกเรา! จงบัญญัตินามนี้ลงบันทึกร้อยคำของหมู่บ้าน! ลูกหลานรุ่นต่อไปจะต้องจดจำนามนี้ไปตลอดกาล นามนั้นคือ...โคลนผู้ปลดปล่อย!” ชายชราะโเสียงก้อง
“โคลนผู้ปลดปล่อย! โคลนผู้ปลดปล่อย! โคลนผู้ปลดปล่อย!” ชาวบ้านทั้งหมดะโอย่างพร้อมเพรียง
“ยินดีด้วย! คุณได้รับฉายาระดับ D โคลนผู้ปลดปล่อย”
ในขณะที่ชาวบ้านะโชื่อเขาอยู่นั้น โคลนก็กำลังงงกับเสียงสังเคราะห์ที่ดังขึ้น เขาเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมาตรวจสอบ
เมื่อเห็นแต้มโบนัสที่เหลือจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเขาเลเวลอัพอีกครั้ง ไม่รอช้าชายหนุ่มจิ้มไปที่ค่า VIT โดยไม่ลังเล ซึ่งก่อนหน้านี้ที่เขาออกมาจากโกดังก็ได้ใช้แต้มโบนัสทั้งหมดไปกับ VIT เช่นกัน
‘ทุกครั้งที่เราเห็น MAX HP เพิ่มขึ้น มันทำให้เรารู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก อร๊างงง’ โคลนเลือกที่จะใช้แต้มทีละหนึ่งครั้ง เพื่อดู MAX HP ที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้น แทนที่จะใช้รวดเดียวทั้งหมด
“HP 230/624”
“HP 230/655”
“HP 230/688”
“HP 230/722”
“เอื้อออ ฟินอะไรอย่างนี้...” โคลนสติหลุดไปแล้ว เขาลืมสาเหตุจริง ๆ ว่าทำไมถึงเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นมา
19K
