พีทเริ่มรับรู้ถึงความรุนแรงของโรคที่เขาต้องเผชิญหน้าเพิ่มมากขึ้นเมื่อเขาเข้าสู่วัยรุ่น พีทจะอยากจะอยู่เงียบๆ และหลีกเลี่ยงความสัมพันธ์กับผู้คนอื่น ว่าการพบเจอผู้คนและสร้างความสัมพันธ์ก็อาจเป็สิ่งที่เขาเ็ปเขาจำเป็ต้องทำในการไม่คบกับใครเลย และตัวคนเดียวจนเขาจากไป จนเขาขึ้นม.ปลาย
มีนักเรียนหน้าตาดูเหมือนเป็ต่างชาติย้ายมาใหม่ แนะนำตัวว่าชื่อ ลูเซีย หน้าตาที่ยิ้มแย้มสดใสของลูเซียพูดภาษาอังกฤษชัดมากเลยล่ะ พีทนึกว่าเธอเป็นักเรียนแลกเปลี่ยน แต่เธอแนะนำตัวว่าเธอเกิดที่ไทยเธอเป็ลูกครึ่ง พ่อเธอเป็คนอังกฤษ แม่เป็คนไทย และบังเอิญว่าที่นั่งข้างพีทมันว่างอยู่เพราะไม่มีใครนั่งเธอจึงได้มานั่งข้างๆ เธอทักทายพีทครั้งแรกว่า
“สวัสดีค่ะ! ฉันชื่อลูเซียนะคะ”
“อืมสวัสดี ฉันชื่อพีท และฉันไม่อยากมีเพื่อนด้วยลาก่อน”
“เอ๋! ทำไมตอบฉันแบบนั้นล่ะคะ”
“.................”พีท เงียบไม่ตอบ
“ก็ได้ งั้นเวลาว่างนายชอบทำอะไรหรอ”ลูเซียยิ้มด้วยความสดใส
“หนวกหูน่า เงียบซักทีเถอะ” พีทพยายามจะตัดบทของลูเซีย
“ไม่น่ารักเหมือนหน้าตาเลยนะคะ พีท”ลูเซียพูดด้วยหน้าตาฉุนเฉียว
“ขอโทษนะผมไม่ค่อยชอบเข้าสังคมน่ะ”
“นายต้องปิดบังอะไรอยู่แน่ๆ มันคงยากที่จะเล่าสินะ” ลูเซียพูดไปโดยไม่หวังคำตอบ
พอคาบแรกผ่านไป คนในห้องต่างก็พากันมารุมล้อมลูเซียที่เป็เพื่อนใหม่ ลูเซียดูสนุกสนานมากเลยที่เจอเพื่อนใหม่ที่ต้อนรับเธอ
“ไปนั่งกับไอ่คนแบบนั้นจะไม่เป็ไรหรอ ลูเซีย” ขิงเอ่ยขึ้นมาถึงพีท พีทได้ยินดังนั้นพีทก็ลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้อง
“ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะคะ” ลูเซียมองไปที่หน้าคนว่าพีท
“ก็ฉันเคยทักไอ่บ้านั่น แล้วมันหยิ่งไม่ตอบฉันน่ะสิ เชอะ หน้าตาดีซะเปล่า” ขิงแก้ตัวให้ตัวเองดูดี
“นั่นก็แปลว่าเขามีเหตุผลอะไรบางอย่างน่ะสิ” ลูเซียพูดแล้วก็รีบวิ่งไปตามพีท
“พีท หยุดก่อน”ลูเซียพูดด้วยเสียงหอบ และหยิบเครื่องพ่นละอองยา มาพ่นเข้าไปในปาก
พีทเห็นดังนั้นจึงหยุดเดินและกลับมาดูอาการของลูเซีย
“นี่เธอเป็หอบเหรอ แล้วเธอจะวิ่งตามฉันมาทำไม”พีทดูเป็ห่วงลูเซีย
“ฉันแค่กลัวนายจะเสียใจน่ะ”
“แค่นี้ฉันไม่เป็ไรหรอก ฉันชินกับคำพูดพวกนี้แล้ว”
“งั้นเหรอน่าสงสารจังนะ”
“อย่ามาสงสารฉัน ฉันรู้ตัวเองน่า”
“นั่นไงฉันว่าแล้ว คุณต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่แน่ๆ”
“ก็ได้ฉันเป็โรคหัวใจ พอใจเธอรึยังล่ะ” ลูเซียอึ้งไปซักพัก
พีทหันหลังจะเดินต่ออีกครั้ง หลังลูเซียอาการดูดีขึ้นแล้ว
“แล้วคุณจะหนีแบบนี้ต่อไปหรอคะ”
“ฉันไม่ได้หนี แค่ฉันยอมรับความจริง”
“ยอมรับควมจริงอะไรกัน นี่มันหนีความจริงต่างหากล่ะ”
“ไม่ต้องมายุ่งเลย ลูเซีย” พอพูดจบพีทก็เดินหนีลูเซียไปบนชั้นดาดฟ้าคนเดียว
“ก็จำชื่อฉันได้นี่ไหนว่าไม่อยากมีเพื่อนไง” ลูเซียพูดหลังจากพีทจากไป
11K
