“ข้า.....ซ่งเจี๋ยขอท้าประลอง!!!”
ชายหนุ่มที่ะโขึ้นไปคือซ่งเจี๋ยนายน้อยตระกูลซ่ง!! 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่เมืองจีฉิง!!....
“ฮ่าฮ่า!ในที่สุดท่านก็มา….ข้านึกว่าท่านจะกลัวข้าจนมิกล้าท้าประลองไปเสียแล้ว!!”
หยุนเฟยกล่าวเย้ยออกมาพลางทำหน้ายิ้มเยาะ!!
“บัดซบ!!เ้าขยะอย่าคิดว่าแค่เส้นลมปราณของเ้ากลับมาได้แล้วจะเหลิงได้เชียว!!วันนี้ข้าจะทำให้เ้าได้รู้ซึ้งถึงความไร้ประโยชน์อันโง่งมของเ้าเอง!!”
เมื่อเห็นอีกฝ่ายดูถูกซ่งเจี๋ยก็พลันทำหน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันที!!...เหตุใดเ้านี่ถึงได้มั่นใจขนาดนี้กัน?คิดว่าจะชนะข้าที่อยู่ในระดับปราณจิตขั้นที่ 6 อย่างนั้นรึ!?ฝันไปเถอะ!!อย่างเ้าแค่ข้ากระดิกนิ้มทีหนึ่งก็ปลิวกรจายไปแล้วกระมัง!!...
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีน้ำโหหยุนเฟยก็พลันแสยะยิ้มเยาะออกมาอย่างปิดไว้ไม่มิด!!.....ฮ่าฮ่า!!โกรธอีกสิโกรธอีกให้ข้าได้สนุกกับงานประลองครานี้หน่อยเถอะ!!...
“พูดมากปากเหม็น!!เข้ามา!!!”
หยุนเฟยไม่หยุดเพียงแค่หยอกล้อแต่กลับทำสีหน้าดูถูกเหยียดหยามใส่ซ่งเจี๋ยอย่างเห็นได้ชัดกันท่วนหน้า!!
“เ้าหยุนเฟยนั่นช่างกล้ายิ่งนัก!!วันนี้มันคงจะไม่รอดเสียแล้วล่ะ!”
“ข้าก็เห็นด้วย!กับอีแค่เส้นลมปราณของมันโดดนรักษาแต่กลับหลงระเริงจนไม่อาจลืมหูลืมตาขึ้นมาดูโลกเหมือนชาวบ้านชาวช่อง”
“หากไม่มีท่านเ้าเมืองคอยคุ้มกะลาหัวมันอยู่...น่ากลัวว่ามันคงจะไม่รอดไปั้แ่แรกแล้วกระมัง!!”
“เหอะ!!ไอ้เ้าขยะนั่นไปเอาความมั่นใจมาจากไหนมากมายนัก!!”
เหล่าผู้เยาว์รวมทั้งชาวบ้านก็พากันก่นด่าในความอวดดีของหยุนเฟยอย่างมันปาก....
“เห็นว่าเ้าวอนนัก!ข้าจะจัดให้ตามขอ!!”
ย๊า!!....
ซ่งเจี๋ยพลันะเิพลังปราณออกมาแล้วพลันพุ่งกระโจนนเข้าโจมตีใส่หยุนเฟยอย่างเร็วรวด!!
“อ่อนหัด!!”
หยุนเฟยก็ไม่ยอมน้อยหน้ารีบขับเคลื่อนพลังลมปราณแล้วพุ่งหมัดโจมตีตอบกลับไปทันที!!!....
ปัง!!
หมัดทั้งสองเข้าปะทะกันทำให้เกิดคลื่นลมคลื่นใหญ่พัดพาอากาศโดยรอบอย่างรุนแรง!!ชาวบ้านที่อยู่รอบๆสนามประลองพลันล้มลงไปที่พื้นอย่างตื่นตะลึง!!.....
เมื่อเห็นท่าไม่ดีไป๋อี้จึงรีบกางม่านพลังปราณคลุมไปทั่วสนามเพื่อป้องกันไม่ให้ไปกระทบกับชาวบ้านอีกครั้ง
…ภายในใจของมันตอนนี้กลับตื่นเต้นเป็อย่างมาก!....นี่มันพลังอะไรกัน?ก็เห็นกันอยู่ชัดๆแล้วว่าระดับขั้นพลังมันต่างกันมากนัก...แต่กลับะเิพลังออกมาอย่างสูสีถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน?พลังระดับนี้หากเป็ศิษย์สายในในตอนที่อยู่ในระดับเดียวกันกับเ้าหนูนี่คงมิอาจเทียบได้เป็แน่!!..
การประลองเมื่อครู่นั้นทำให้ผู้คนต่างตื่นตะลึงอย่างถึงที่สุดรวมทั้งซ่งเจี๋ยเช่นกัน!!ถึงแม้มันจะใช้พลังไปแค่ 7 ใน 10ส่วนก็ตามทีแต่ว่าหยุนเฟยกลับถอยร่นไปแค่ 5 ก้าวเพียงเท่านั้น!!
หยุนเฟยตอนนี้พลันแสยะยิ้มอย่างอดสูออกมาเมื่อตัวมันนั้นพึ่งตระหนักได้ว่าถึงจะมีกายพิเศษอย่างไรแต่หากระดับต่ำก็ย่อมเป็รองอยู่วันยังค่ำ!....แต่ตัวมันนั้นเป็ผู้ใด?มันเป็ถึงมหานักบุญกลับชาติมาเกิด!จะให้กลัวคนที่อยู่ในระดับแค่นี้หรอกหรือ?ไม่มีทางเป็อย่างนั้นเป็แน่!!.....
“ฮ่าฮ่า!ดีมากหยุนเฟย!!!เมื่อครู่ข้าใช้พลังไปถึง7 ใน 10 ส่วนแต่เ้ากลับถอยร่นไปแค่ 5 ก้าว!ช่างน่าชมเชยยิ่งนัก!ข้าคงมิอาจที่จะอ่อนข้อให้เ้าเสียแล้ว!!”
เมื่อกล่าวจบซ่งเจี๋ยก็พลันขับเคลื่อนพลังปราณทั้งหมดออกมาก่อนจะพุดหมัดไปที่หยุนเฟยอย่างรุนแรง!!
หยุนเฟยก็ไม่ยอมน้อยหน้ามันก็รีบขับเคลื่อนพลังลมปราณทั้งหมดอีกคราก่อนจะใช้วิชาเกร็ดมัรกรผู้ทักษ์ออกมาป้องกันแล้วปล่อยหมัดสวนออกไป!!....
ตูม!!!
หมัดที่พุ่งปะทะกันรุนแรงยิ่งกว่าคราแรกอย่างเห็นได้ชัด!!พลังของมันนั้นทำให้ผู้คนทุกผู้อยู่ในความตะลึงถึงที่สุด!มิมีผู้ใดคิดว่าการประลองรุ่นเยาว์ครานี้จะออกมาในทางนี้แม้แต่ผู้เดียว!!....
คนที่ตะลึงกว่าใครเพื่อนก็คงจะเป็ซ่งเจี๋ยที่ประหมัดกันกับหยุนเฟย!...หมัดของมันนั้นถึงแม้จะมิได้เจ็บนักแต่ก็พลันสั่นสะท้านอย่างอดไว้มิอยู่เหมือนกับด้านชาไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น!...
...อะไรกัน?หมัดของข้ากำลังสั่นไหว!!การประหมัดเมื่อครู่ราวกับว่าข้ากำลังชกเข้าไปใส่เหล็กกล้าอย่างจังก็มิปาน!!เหตุใดหมัดของเ้านั่นถึงได้รุนแรงถึงเพียงนี้ได้กัน?....
หยุนเฟยที่ถอยร่นออกไป 3ก้าวก็พลันแสยะยิ้มออกมาอย่างยินดี!....นี่คือพลังของวิชาเกร็ดัผู้พิทักษ์สินะ!ช่างน่าอัศจรรย์นัก!!ดีล่ะแบบนี้สู้ได้สบายแน่!!...
“เหอะ!ระดับปราณจิตขั้น 6 ทำได้แค่นี้งั้นหรอกรึ?”
หยุนเฟยกล่าวเยาะเย้นออกมาอย่างสะใจ
“สามหาว!!อย่าคิดว่าแค่นี้จะเหลิงได้เชียว!...”
ซ่งเจี๋ยในตอนนี้นั้นอับอายเป็อย่างมาก!ระดับของข้าอยู่ที่ปราณจิตขั้น 6แต่เ้าขยะนั่นที่อยู่ในขึ้นครึ่งก้าวสู่ปราณจิตกลับสู้กับข้าได้อย่างสูสี!!นี่มันเื่ตลกอันใดกัน!.....ไม่ๆข้าจะไม่แพ้ไอ้ขยะนี่เด็ดขาด!......
กล่าวจบซ่งเจี๋ยก็พลันขับเคลื่อนพลังลมปราณออกมาอีกคราก่อนจะพุ่งตัวเข้าหาหยุนเฟยอย่างสุดกำลัง!!
“วิชากรงเล็บพยัคฆ์!!”
ในเล็บของซ่งเจี๋ยตอนนี้พลันปรากฏแสงสีแดงขึ้นมาและเปลี่ยนรูปร่างเป็กรงเล็บก่อนมันจะตะปบไปที่อยุนเฟยอย่างสุดแรง!
ฝึบ!!
เสียงกรงเล็บดังสนั่นไปทั่วทั้งลานประลองทำให้ชาวบ้านต่างผวาขึ้นมา!!
“ก็แค่ของเด็กเล่น!!”
หยุนเฟยะโออกมาอย่างเสียงดังก่อนจะขับเคลื่อนลมปราณคลุมแล้วใช้วิชาเกร็ดัผู้พิทักษ์เข้าป้องกัน!!
แล้วพุ่งเท้าเตะใส่ซ่งเจี๋ยอย่างรุนแรง!!
ตูม!!
วิชาทั้งสองสายปะทะกันอย่างจังหนึ่งสายป้องกันหนึ่งสายโจมตี!!บรรยากาศโดยรอบพันกระเพื่อมเป็ลมกรรโชกแล้วหลายระรอกก่อนจะหยุดลง....
“บะ.....บ้าน่า!!”
ซ่งเจี๋ยกล่าวอย่างตะลึงเมื่อเห็นร่างกายของหยุนเฟยที่ยังปกติดีไม่มีแม้แต่รอยข่วนแม้แต่น้อย!!
และเป็อีกครั้งที่ทำให้คนทั่วทั้งเมืองพลันตะลึงขึ้นมา!!....การปะทะของสองคราก่อนนั้นรุนแรงเป็อย่างมากแล้วแต่ครานี้กลับรุนแรงขึ้นไปอีก!!และหยุนเฟยก็ยังต้านทานพลังอันมหาศาลของระดับปราณจิตขั้น 6ได้ทั้งๆที่ตัวมันยังอยู่ที่ระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตเท่านั้น!!!...
“์!นั่นมันอัจฉริยะ!!!”
ไป๋อี้กล่าวอุทานออกมาอย่างอุบไว้ไม่อยู่!!
“ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!!....อยู่ในระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตแต่กลับพอฟัดพอเหวี่ยงกับระดับปราณจิตขั้น6 ได้!นี่นับว่าเป็เื่ตลกอันใดกัน?”
เซียงจื่อก็อดมิได้ที่จะกล่าวชมเชยหยุนเฟยอย่างออกนอกหน้า!
....................................
“เข้ามาอีกสิ!!”
หยุนเฟยอดไม่ได้ที่ทำสีหน้าจะเย้ยเยาะซ่งเจี๋ยออกมา!
“บัดซบ!!เ้า!.......ตาย!!”
กล่าวจบซ่งเจี๋ยก็พลันรีดพลังปราณทั้งหมดเข้ามารวมที่หมัดทั้งสองข้างของมันแล้วจึงพุ่งกระโจนเข้าไปหาหยุนเฟยอย่างโกรธเคือง
เมื่อเห็นดังนั้นหยุนเฟยพลันแสยะยิ้มออกมาอย่างอดมิได้!
“วิชาระดับแท้จริง!กรงเล็บพยัคฆ์คำรน!!”
ตูม!!!!
เกิดเสียงปะทะที่ดั่งกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง!...ฝุ่นควัยลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ!เมื่อผ่านไปซักครู่เสียงะเิเมื่อครู่ก็พลันเงียบสนิทไป!...
ทั่วทั้งลานพลันเงียบทันทีราวกับนัดกันเอาไว้!!......วิชาระดับแท้จริง!!!เมื่อได้รับรู้ถึงระดับของวิชาเมื่อครู่ทุกผู้ทุกคนก็พลันตะลึงออกมา!!....ระดับวิชานั้นจะเรียงลำดับเหมือนกับระดับลมปราณแต่การที่จะได้วิชาที่อยู่ในระดับแท้จริงในเมืองเล็กๆเมืองนี้นั้นถือว่าหายากเป็อย่างมาก!!ถึงแม้จะเป็หยุนเสี่ยวก็ยังมีแค่หนึ่งวิชา!แถมยังเป็วิชาเคลื่อนที่เท่านั้น!!แต่นี่กับเป็วิชาที่ใช้โจมตี!แถมคนใช้ยังเป็ซ่งเจี๋ยอีกต่างหาก!!!
เมื่อฝุ่นละอองควันจางหายไป....ในสนามประลองตอนนี้พลันมีหลุมใหญ่ขึ้นมาหนึ่งหลุมลึกลงไปกว่าหนึ่งแขนในระยะเส้นผ่านศูนย์กลาง1 เมตร!!....เมื่อเห็นความรุนแรงของวิชานี้ผู้คนก็พลันอุทานออกมาเป็เชิงสงสารต่อหยุนเฟยอย่างพร้อมเพียงกัน!!....เพราะในหลุมนั้นมีเงาอยู่เงาหนึ่งกำลังนอนแน่นิ่งอยู่!ควบคู่กับอีกเงาที่ยืนดูอยู่เงาที่นอนแน่นิ่งนั้นอย่างสงบนิ่ง!!!.....
แต่เมื่อฝุ่นควันที่ตลบอบอวนในลานประลองหายไปจนสิ้น....ชาวบ้านทุกผู้ทุกคนก็พลันตะลึงลานออกมาอย่างอดมิได้!!เพราะเงาที่ยืนอยู่นั้นมิใช่ซ่งเจี๋ยแต่กลับเป็หยุนเฟย!!...
“ปะ....เป็ไปได้อย่างไรกัน?เ้านั่นมันยังเป็คนอยู่หรอกหรือ?”
“นี่มันเื่ตลกอันใดกัน?ระดับครึ่งก้าวสู่ปราณจิตล้มระดับปราณจิตขั้นหกได้!!แถมยังมิมีรอยขีดข่วนเลยด้วยซ้ำ!!!”
“ที่เ้านั่นพูดไว้ก่อนจะเริ่มงานประลองนั้น!!มันเป็เื่จริง!!!”
“ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจากขยะของเมืองกลับกลายเป็ดั่งเทพเซียนในตอนนี้ไปได้!!!”
เหล่าชาวบ้านคุยกันเกี่ยวกับหยุนเฟยอย่างสนุกปากและฉายาของหยุนเฟยในเมืองก็พลันเปลี่ยนไปจากขยะก็ได้กลายเป็ท่านเทพบุตรบ้างเทพาบ้างหรือแม้กระทั่งเสือสาวประจำเมืองก็ไม่เว้น!!ในใจของทุกผู้ทุกคนในตอนนี้คำว่าขยะในตัวของนายน้อยหยุนได้พลันหายไปจนสิ้นเสียแล้วเหลือเพียงแค่อัจฉริยะของเมือง!!!...
คนที่ใยิ่งกว่าชาวบ้านก็คงจะเป็เหล่าผู้าุโต่างๆที่ระดับเกินระดับภูผา!!พวกมันนั้นทำหน้าราวกับตัวโง่งมที่กำลังได้เห็นมายากลครั้งแรกในชีวิต!!...
“รวดเร็วมาก!!นั่นมันวิชาอะไรกัน!!?”
“ไม่เพียงแค่นั้น!!เ้าหนูนั่นยังใช้ในตอนที่หมัดทั้งคู่ของเ้าหนูอีกคนเข้าใกล้เบ้าหน้าของมันเพียงเสี้ยววิ!!”
“ความใจเย็นนี้นับว่าหายากยิ่งนัก!!...เราควรรับมันมาเป็ศิษย์สำนักเราโดยมิต้องสงสัย!!”
“ข้าตัดสินใจแล้ว!!”
ไป๋อี้กล่าวตัดบทสนทนาของเหล่าผู้าุโ!!แล้วพลันเดินไปยังลานประลองที่ยังคงมีชายหนุ่มรุ่นเยาว์ผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างสมเกียรติก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเสียงดังว่า!
“ข้าไป๋อี้ผู้าุโของสำนักอาชา์สาขาหลัก!!”
ฮือฮา!!!
เมื่อชาวบ้านได้รู้ว่าผู้าุโที่มากับสำนักอาชา์สาขารองนั้นมีผู้าุโสาขาหลักมาด้วยก็พลันหยุดปากมิได้พากันกล่าวถึงผู้าุโผู้นี้อย่างไม่หยุดปาก!!!
ไป๋อี้ไม่สนใจเสียงซุบซิบของชาวบ้านแม้แต่น้อยมันเดินเข้าไปหาหยุนเฟยอย่างสง่างามก่อนจะพูดออกมาอย่างกึกก้องอีกคราหนึ่งว่า!!!
“ขอรับเ้าหนุ่ม!!.....เป็ศิษย์สายในของสำนักอาชา์สาขาหลัก!!!!”
เมื่อกล่าวจบชาวบ้านที่กำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ก็พลันเงียบทันที...พร้อมกับตะลึงในคำพูดของไป๋อี้อย่างสุดขีด!
“เอ๊ะ!!?...”
หยุนเฟยที่ได้ยินดังนั้นก็พลันอุทานออกมาอย่างอดไว้ไม่อยู่
To be continue……
****************************
แหะๆไม่รู้ว่าเพราะอะไรเเต่ผมผู้เขียนรู้สึกว่าเื่มันดำเนินไปไวมากๆเลยง่ะ(--)ใครรู้วิธีทำให้เื่มันดำเนินไปอย่างช้าๆช่วยบอกทริคที!!รู้สึกได้ว่าอีกแค่ไม่ถึง 30 ตอนจะจบภาคเเรกซะละ(TAT)
ปล.พอจบภาคเเรกเเล้วจะหายไป่หนึ่งเพราะ้าดองไว้หลายๆตอนก่อนแล้วค่อยลง(อิอิ)