“หึ ก็แค่นี้เอง มันจะซวยอะไรได้มากกว่านี้อีก!” เคธี่ะโ
ซ่า ซ่า ฝนตกลงมาทันทีที่เคธี่พูดจบ
______________________________________________________________________________________
แกร๊ก สเตซี่เปิดประตูห้อง เคธี่คาดว่าเธอคงโดนเดอร์ซี่พี่สาวใช้เธอมา
“โห เธออยู่เข้าไปได้ไงเนี่ย” สเตซี่มองสภาพห้องใต้หลังคาที่มีแต่ฝุ่นสกปรก หลังคาที่มีแต่รอยพรุน แถมยังมีน้ำเจิ่งนองบนพื้นบางจุดด้วย
เคธี่ไม่อยากตอบอะไร เพราะตอนนี้เธอแทบจะไม่มีแรง เคธี่อยู่บนนี้มาเกินหนึ่งวัน ซึ่งทำให้เคธี่หิวจนหายหิวไปแล้วหลายรอบ เธอพยายามควบคุมไม่ให้ขาสั่นระหว่างที่เดินลงบันได แต่เธอก็สะดุดบันไดขั้นสุดท้ายอยู่ดี โชคดีที่สเตซี่มารับไว้ทัน
“จะไหวไหมเนี่ย” สเตซี่พูดอยู่ข้างหูเคธี่ เพราะตอนนี้สเตซี่กอดเธอไว้ไม่ให้เธอหน้าทิ่ม
“ฉันเดินเองได้น่ะ” เคธี่กัดฟันพูด
“เอาให้ถึงห้องอาหารก่อนแล้วกัน” สเตซี่ประคองเคธี่ให้เดินต่อ
เมื่อถึงห้องอาหาร ลิซซี่กับเดอร์ซี่กำลังกินข้าวกันอยู่แล้ว สเตซี่พาเคธี่ไปนั่งเก้าอี้ประจำที่ และก็กลับไปนั่งข้างเดอร์ซี่
“ฉันขอโทษนะเคธี่ ฉันลืมเธอไปเลย เมื่อวานพวกเราออกไปซื้อของกันนานไปหน่อย” เดอร์ซี่พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด เดอร์ซี่ยกมือขึ้นเสยผมข้างหูเพื่อโชว์แหวนและต่างหูคู่ใหม่ ส่วนลิซซี่อมยิ้ม และกำลังหั่นเนื้ออย่างสบายใจ
“ไม่เป็ไรค่ะ เธอคงคิดแต่เื่ผลาญสมบัติ เพราะไม่เคยมีเงินมาก่อน สมองก็เลยหลงๆ ลืมๆ ไปบ้าง อันนี้ฉันเข้าใจ” เคธี่หยิบมีดมาหั่นเนื้อบ้าง เดอร์ซี่หน้าเจื่อน
“เธอคงยังไม่ได้อาบน้ำสินะเคธี่ ขอโทษทีนะจ๊ะ กลิ่นมันแรง ช่วยไปทานในครัวได้ไหม” ลิซซี่เอามือปิดจมูก “หรือว่าไม่ต้องทานดี”
เคธี่หิวจนไม่อยากพลาดอาหารจานนี้ เธอจึงได้แต่ทำตาขวาง กำหมัด แต่ก็ยอมยกจานไปทานในครัวอยู่ดี
ข้อดีของการมากินข้าวในครัว นั่นคือทำให้เธอได้หนีจากลิซซี่ และเดอร์ซี่ ซึ่งนั่นทำให้อาหารอร่อยขึ้นเยอะ เคธี่หั่นเนื้อเข้าปากและเขียนจดหมายฝากฝังคนงานในบ้านทั้งหมดให้กับเหล่าตระกูลที่เธอเคยส่งขายตั๋วทองในงานประมูล เคธี่มั่นใจว่านี่จะช่วยพวกเขาไม่ให้ตกงานได้ เมื่อเคธี่กินเสร็จเธอก็รู้สึกว่าได้พลังกลับมา เธอคิดว่าเธอพร้อมสู้แล้วไม่ว่าแม่เลี้ยงลิซซี่จะแกล้งเธออย่างไรก็ตาม แต่ทันใดนั้นเคธี่ก็เหลือบไปเห็นหนูวิ่งที่พื้น
“กรี๊ด!” เคธี่ร้องลั่น รีบยกขาขึ้นมา เธอกลัวหนูเป็ที่สุด ก่อนหน้านี้เคธี่ไม่เคยระวังมาก่อน เพราะมีสาวใช้ทำความสะอาดเต็มคฤหาสน์ไปหมด
“มีอะไรหรือเปล่า” สเตซี่เดินมาพร้อมกับถือจานที่ใช้แล้วมาหลายใบ
“ไม่มีอะไรหรอก”
“ฉันไม่เคยเห็นเธอใขนาดนี้”
“ฉันเจอหนูน่ะ”
“หนู อยู่ไหน” สเตซี่มองไปทั่วห้องแต่ไม่เจออะไร เธอรีบวางจานทั้งหมดไว้ที่กะละมัง “ฉันว่าฉันไปก่อนดีกว่า ฉันฝากเธอล้างจานด้วยนะ” สเตซี่รีบวิ่งออกจากห้องครัว
เคธี่คิดว่าไม่ใช่เธอคนเดียวที่กลัวหนู
______________________________________________________________________________________
เคธี่รอโอกาสที่ทุกคนเผลอ แล้วก็แอบย่องเข้าห้องของเดอร์ซี่ เพื่อไปหาเพชรสีน้ำเงินที่เธอซ่อนไว้หลังตู้
“เฟย์ เฟย์” เคธี่ร้องใส่สร้อยอย่างร้อนรน ไม่นานแสงสีรุ้งก็พวยพุ่งออกมาพร้อมร่างของเฟย์
“ไงเคธี่ ทำไมเธอดูมอมแมมจัง”
“ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ”
“ยี้” เฟย์บินถอยห่างจากเคธี่
“ตอนนี้เธอเป็นางฟ้าแม่ทูนหัวฉันนะ เธอต้องช่วยฉันสิ ไม่ใช่มารังเกียจกัน” เคธี่ตัดพ้อ
“มีอะไรก็ว่ามา” เฟย์ยอมบินกลับมาหาเคธี่ แต่ไม่ลืมที่จะโบกไม้กายสิทธิ์ของเธอไปมาที่ตัวเคธี่ และทำให้เธอสะอาดขึ้น เคธี่อยากจะห้ามไว้แต่ไม่ทัน เธอไม่อยากให้เฟย์เสียพลังเวทไปกับเื่เล็กๆ น้อยๆ
“ช่วยเร่งเวลาให้ฉันได้เจอกับเ้าชายเร็วๆ ได้ไหม” เคธี่บอก
“นี่เธออยากเจอผู้ขนาดนั้นเลย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น ก็จดหมายของเธอนั่นล่ะที่ทำให้ฉันต้องมาลำบากแบบนี้”
“ฉันก็แค่อยากให้เธอเดินเื่ต่อเท่านั้นเอง”
“งั้นแค่ช่วยเร่งเวลาให้หน่อยได้ไหม ฉันไม่อยากมานั่งติดแหง็กกับแม่สามซี่นี่หรอกนะ”
“สามซี่… ลิซซี่ เดอร์ซี่ สเตซี่ โอ้ สามซี่จริงๆ ด้วย” เฟย์ทำท่าคิดได้
“นี่ใช่ประเด็นไหมเนี่ย”
“ฉันทำแบบนั้นไม่ไหวหรอกเคธี่ การเร่งเวลาต้องใช้พลังเวทปริมาณมาก ซึ่งถ้าฉันทำแบบนั้น ตอนจบเื่ฉันคงฟื้นพลังไม่ทันส่งเธอกลับโลกมนุษย์พอดี และถ้าเป็แบบนั้นเธอก็ต้องติดอยู่ในโลกนี้ต่อไปนะ”
“อะไรนะ เธอไม่เคยพูดเื่ที่ฉันจะติดอยู่ในโลกนี้เลย”
“เพราะฉันไม่เคยคิดว่ามันเป็ปัญหานี่ ถ้าคนนิยมหนังสือเหมือนเดิม ฉันก็มีพลังที่จะส่งเธอกลับอยู่แล้ว ฉันว่าตอนนี้เธอควรตั้งใจทำความสะอาดบ้านไปดีกว่านะ”
“แต่ว่าฉัน…” เคธี่ยังพูดไม่จบ แม่ลูกสามซี่ก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง
“นี่เธอเข้ามาขโมยของเหรอเคธี่” เดอร์ซี่โวยวายแล้วเข้ามากระชากสร้อยเพชรไป แต่เมื่อเดอร์ซี่เห็นสร้อยเพชรสวยเธอก็เปลี่ยนจากอารมณ์โมโหเป็ตื่นเต้น และชูไปให้ลิซซี่ดู “นี่มันสร้อยเพชรสีน้ำเงินที่คุณแม่อยากได้นี่คะ”
ลิซซี่รับสร้อยมาดูใกล้ๆ เธอมีสีหน้าพึงพอใจ
“ฉันจะช่วยจัดการมรดกชิ้นนี้ต่อให้นะจ๊ะ” ลิซซี่พูดเสียงหวาน
“เอาคืนมานะ” เคธี่ยื่นมือจะแย่งสร้อยกลับมา แต่ลิซซี่ไหวตัวเร็วกว่า
“เดี๋ยวฉันดูแลให้เอง เธอไม่ต้องห่วงหรอก” ลิซซี่ส่องกระจก และสวมสร้อยบนคอ สีหน้าเธอพึงพอใจ
เคธี่เห็นแสงสีรุ้งของเฟย์เริ่มกะพริบหรี่ลง
“ลิซซี่ คุณจะเอามรดกไปซื้อสร้อยกี่เส้นก็ได้เลยนะ ฉันไม่ว่า แต่ฉันขอแค่สร้อยเส้นนี้” เคธี่พยายามดิ้นให้หลุดจากเดอร์ซี่ที่จับตัวเธอเอาไว้ไม่ให้พุ่งเข้าไปหาลิซซี่ได้
“แต่ฉันอยากได้แค่เส้นนี้” ลิซซี่เดินมาหาและใช้นิ้วเชยคางเคธี่ “อีกอย่างหนึ่ง ในเมื่อเธอไม่เคยจะเรียกฉันว่าแม่ ก็เรียกว่านายหญิงสิ”
“ไม่มีทาง”
เพียะ ลิซซี่ตบหน้าเคธี่อย่างแรง
“เรียกสิ” ลิซซี่สั่ง
“ไม่!”
เพียะ!!
“เรียก!!!” น้ำลายลิซซี่กระเด็นออกมา
“คุณแม่คะ ดูนี่สิคะ มีสาส์นที่เปื้อนเืด้วยค่ะ” สเตซี่หยิบสาส์นที่อยู่ในถุงเดียวกับกล่องที่เก็บสร้อย มันเป็สาส์นที่เอลลี่เคยเขียนเตือนเื่ป่ามิสทรีให้ทางวังไว้ก่อนตาย ลิซซี่ถอนตัวจากเคธี่มาอ่านสาส์น
“เธอไม่ได้ส่งสาส์นเพื่อเก็บไว้เป็ของต่างหน้าอีกชิ้นงั้นเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า” ลิซซี่หัวเราะชั่วร้าย ก่อนจะเดินไปหยิบเชิงเทียนมา ลิซซี่จ่อไฟจากเทียนกับสาส์น “ฉันจะเผามันทิ้งดีไหมนะ”
เคธี่มองไปที่ลายมือและเืของเอลลี่ เธอไม่อยากให้หลักฐานการมีชีวิตอยู่ของเอลลี่ถูกทำลาย ส่วนเฟย์ตั้งท่าเหมือนจะร่ายเวทออกมา ทั้งๆ ที่ตอนนี้แสงสีรุ้งรอบตัวเธอหายไปหมดแล้ว แถมเธอยังเริ่มตัวโปร่งแสงจากอาการเวทหมดอีกด้วย
“อย่าเลยค่ะ… นายหญิง” เคธี่หลบตา
“ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันก็เป็คนใจดีซะด้วยสิ เธอเก็บเอาไว้ก็ได้” ลิซซี่ยื่นสาส์นมาให้เคธี่ และพยักหน้าให้เดอร์ซี่เพื่อให้เธอปล่อยเคธี่ แต่เมื่อเคธี่ยื่นมือจะมาเอาสาส์น ลิซซี่ก็ปล่อยสาส์นทิ้งลงกับพื้น “ยังไงก็ช่วยเก็บกวาดห้องหน่อยละกันเคธี่ ยังไงเธอก็เข้ามาทำให้ห้องนี้รก”
“ไม่ได้รกอะไรนี่คะ” เคธี่เถียง
ลิซซี่ยิ้มเหยียด เดอร์ซี่เริ่มโยนผ้าห่มลงบนพื้น ถกผ้าปูที่นอนออกมา และปัดแจกันดอกไม้ตกแตก
“สรุปเธอจะช่วยทำความสะอาดห้องนี้ให้ไหมจ๊ะ” ลิซซี่ถาม
“ค่ะ… นายหญิง” เคธี่ตอบอย่างจำนน
“ทำให้สะอาดนะ อย่าคิดที่จะขโมยอะไรด้วยล่ะ แล้ววันหลังก็อย่ามารื้อของที่ห้องฉันอีกนะ” เดอร์ซี่ก้มตัวลงมามองหน้าเคธี่ และเดินสะบัดก้นออกจากห้องตามลิซซี่ออกไป “ตามมาเร็วสเตซี่” เสียงเดอร์ซี่ะโลอยมา และทำให้สเตซี่รีบวิ่งออกจากห้องไป
“ฉันจะติดต่อเธอเองนะ” เสียงเฟย์บางเบา และร่างโปร่งแสงก็เลือนหายไปทันที
______________________________________________________________________________________
699
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
