ความเงียบในห้องหนาแน่นไปด้วยความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที แม่นางหลินนั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ถ้วยชาในมือสั่นเทาเล็กน้อย ความร้อนจากน้ำค้างมารที่ค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้นางรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน ใบหน้าที่เคยเ็าเริ่มมีสีชมพูปรากฏขึ้นที่แก้ม การหายใจของนางเริ่มไม่สม่ำเสมอ ลึกขึ้นและช้าลง
อาหลางยืนอยู่ข้างโต๊ะ สังเกตการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างด้วยสายตาที่เฉียบคม เขาเห็นวิธีที่นางกำมือแน่นขึ้น วิธีที่ขนตายาวสั่นไหวเล็กน้อย และที่สำคัญที่สุด วิธีที่สายตาของนางเริ่มเปลี่ยนไปจากความเ็าสู่ความปรารถนาที่ซ่อนเร้น ผ่าน 'ศิลาเนตรมาร' เขาเห็นตัวเลขค่าราคะของนางเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เก้าสิบสอง... เก้าสิบสาม... เก้าสิบสี่...
"แม่นาง ท่านรู้สึกเป็อย่างไรบ้างขอรับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจ "หน้าตาท่านดูแดงขึ้นเล็กน้อย อาจเป็เพราะอากาศในห้องร้อนเกินไป"
แม่นางหลินพยายามควบคุมตัวเอง นางรู้ดีว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ความคิดของนางเริ่มมัวเมา ไม่สามารถมุ่งสมาธิได้อย่างปกติ ความร้อนในร่างกายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้นางรู้สึกอึดอัดกับชุดไหมที่สวมอยู่ ผ้าไหมที่เคยรู้สึกเย็นสบาย ตอนนี้กลับรู้สึกหยาบกร้านและรัดรึง
"ข้า... ข้ารู้สึกแปลกๆ" นางพึมพำเบาๆ น้ำเสียงที่เคยมั่นใจและเด็ดขาด ตอนนี้กลับมีความไม่แน่นอนแฝงอยู่ "ชานี้... มันมีอะไรแปลกๆ"
อาหลางเดินเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว การเคลื่อนไหวของเขาช้าและมีจุดหมาย เหมือนเสือที่กำลังเข้าใกล้เหยื่อ "ข้าน้อยเพียงแต่ใส่ความตั้งใจและความห่วงใยลงไปเท่านั้นเองขอรับ" เขาตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูซื่อๆ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ "บางทีท่านอาจเหนื่อยล้าจากการเดินทางมานาน"
นางพยายามยกถ้วยชาขึ้นดื่มอีกครั้ง หวังว่าจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้น แต่ทุกครั้งที่ชาไหลผ่านลำคอ ความร้อนในร่างกายก็เพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในส่วนลึกของร่างกายทำให้นางรู้สึกอึดอัดและปั่นป่วน
"เ้า... เ้าทำอะไรกับข้า?" นางถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นพร่า ความโกรธและความกลัวปนเปกัน แต่ที่น่าแปลกใจคือ ความรู้สึกบางอย่างที่คล้ายกับความตื่นเต้นก็เริ่มก่อตัวขึ้นด้วย
อาหลางไม่ตอบ แต่เขาเดินไปที่โต๊ะเพื่อจัดเรียงถ้วยชาให้เข้าที่ การเคลื่อนไหวของเขาดูเป็ธรรมชาติและไร้เดียงสา แต่เขาจงใจให้ชายเสื้อของเขาปัดไปโดนมือของแม่นางหลินเบาๆ อีกครั้ง การััเพียงแ่เบานั้นเหมือนประกายไฟที่จุดชนวนะเิ
มือของแม่นางหลินสั่นระริกเมื่อถูกชายเสื้อของอาหลางััเพียงแ่เบา ความร้อนที่แผ่ซ่านจากจุดนั้นลามไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้า นางสะดุ้งถอยหลังเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองเสี่ยวเอ้อตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งโกรธเคือง สับสน และบางอย่างที่นางไม่อาจเข้าใจได้
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นแปลกประหลาดมาก เป็ความรู้สึกที่นางไม่เคยประสบมาก่อนในชีวิต มันเหมือนกับมีพลังงานบางอย่างไหลเวียนผ่านร่างกาย ทำให้ทุกเส้นประสาทตื่นตัว ทุกการััรู้สึกเฉียบคมและเข้มข้นขึ้น แม้แต่ลมเบาๆ ที่พัดผ่านหน้าต่างก็ทำให้นางรู้สึกถึงการััอย่างชัดเจน
"เ้า... เ้าบังอาจ!" เสียงของนางแม้จะพยายามทำให้เกรี้ยวกราด แต่กลับแฝงไว้ด้วยความสั่นเครือที่นางเองก็ไม่คาดคิด
น้ำเสียงที่ออกมานั้นไม่เหมือนเสียงของนางเลย มันมีความนุ่มนวลและเซ็กซี่ที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับมีใครกระซิบข้างหู การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้นางใกับตัวเอง นางพยายามรวบรวมพลังปราณเพื่อขับไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ แต่พลังปราณที่เคยเชื่อฟังคำสั่งกลับไม่ตอบสนอง
อาหลางยังคงก้มหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มซื่อๆ ยังคงประดับบนใบหน้า แต่แววตาที่เหลือบมองขึ้นมานั้นกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ซ่อนเร้น "ข้าน้อยขออภัยขอรับแม่นาง ด้วยความรีบร้อนจึงทำให้เสียมารยาทไปบ้าง"
เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของนาง ิัที่เคยซีดขาวตอนนี้มีสีชมพูแดงปรากฏขึ้นที่แก้มและลำคอ ริมฝีปากดูชุ่มชื้นและอิ่มเอิบขึ้น ดวงตาที่เคยเ็าตอนนี้มีประกายวาววับ ราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน การหายใจของนางเริ่มไม่สม่ำเสมอ หน้าอกขึ้นลงอย่างเร่งรีบ
เขาจงใจก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบจะัักันได้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาที่ผสมผสานกับกลิ่นกายของอาหลางที่แฝงความดิบเถื่อนบางอย่าง ทำให้ประสาทััของแม่นางหลินปั่นป่วน
กลิ่นของเขาไม่เหมือนกลิ่นของคนรับใช้ทั่วไป มันมีความซับซ้อนและน่าดึงดูด ผสมผสานระหว่างกลิ่นของไม้จันทน์ กลิ่นของใบชาที่เขาััมาทั้งวัน และกลิ่นธรรมชาติของผู้ชายที่แข็งแรง กลิ่นนั้นทำให้นางรู้สึกมึนเมาและ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดื่มด่ำกับมัน
"ถอยไป!" นางตวาดเสียงกร้าว พยายามรวบรวมพลังปราณเพื่อขับไล่ความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามา แต่ทว่าพลังปราณของนางกลับไม่สามารถขับไล่ "น้ำค้างมาร" ที่ซึมลึกเข้าไปในจิตใจได้
น้ำค้างมารไม่ใช่แค่ยาพิษธรรมดา มันเป็สารที่ถูกสกัดจากดอกไม้หายากที่ขึ้นเฉพาะในถ้ำลึกของูเาหิมะ มันทำงานโดยการกระตุ้นความปรารถนาที่ถูกกดขี่และซ่อนเร้นไว้ในจิตใต้สำนึก ยิ่งคนนั้นพยายามต่อต้าน ยิ่งทำให้ฤทธิ์ของมันแรงขึ้น
อาหลางไม่ถอย เขาใช้จังหวะที่นางกำลังสับสน เอื้อมมือออกไป "จัดถ้วยชา" ที่วางอยู่บนโต๊ะให้เข้าที่ แต่ปลายนิ้วของเขากลับ "บังเอิญ" ปัดไปโดนปลายนิ้วของแม่นางหลินอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่แค่ความร้อน แต่เป็กระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านร่างของนาง ความรู้สึกที่ถูกปลุกเร้าจากภายในทำให้ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน นางรู้สึกราวกับมีไฟสุมอยู่ในอก อยากจะะเิอารมณ์ออกมา แต่กลับถูกพันธนาการไว้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจควบคุมได้
การััครั้งนี้ทำให้ร่างกายของนางสั่นเครือไปทั้งตัว ความร้อนที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วลามไปทั่วแขน ผ่านไหล่ ลงไปที่หน้าอก และกระจายไปทั่วร่างกายด้วยความเร็วที่น่าใ นางรู้สึกเหมือนเืในร่างกายเดือดพล่าน หัวใจเต้นเร็วจนแทบจะะเิ และที่แย่ที่สุดคือ ความรู้สึกนั้นไม่ได้ทำให้นางรู้สึกแย่ แต่กลับทำให้นางรู้สึก... ้ามากขึ้น
ในจิตใจของนาง ภาพของอาหลางเริ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าที่เคยดูซื่อๆ ตอนนี้กลับดูมีเสน่ห์และน่าดึงดูด ดวงตาที่เคยดูไร้เดียงสา ตอนนี้กลับดูลึกลับและเต็มไปด้วยความหมาย ร่างกายที่เคยดูผอมแห้ง ตอนนี้กลับดูแข็งแรงและมีกล้ามเนื้อที่น่าัั แม้แต่กลิ่นของเขาก็ดูจะหอมหวานและน่าหลงใหลขึ้น
"เ้า... เ้ามันต่ำช้า!" นางกัดฟันกรอด พยายามสะบัดมือออก แต่กลับถูกปลายนิ้วของอาหลาง "จับ" ไว้เพียงชั่วครู่ ราวกับจะช่วยประคองถ้วยชาไม่ให้ล้ม
การััที่ยาวนานขึ้นนั้นทำให้ความรู้สึกแปลกประหลาดในร่างกายของนางเข้มข้นขึ้นเป็ทวีคูณ นางรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่านจากปลายนิ้วของเขาเข้าสู่ร่างกายของนาง ทำให้ทุกเส้นประสาทตื่นตัวและไวต่อการัั ิัของนางรู้สึกเหมือนถูกไฟคลอกเบาๆ แต่ในทางที่ทำให้รู้สึกสุขใจ
นางพยายามดึงมือออก แต่ความแรงในร่างกายดูจะหายไปไหน ขาของนางสั่นเทาจนแทบจะยืนไม่ไหว หัวใจเต้นเร็วจนได้ยินเสียงเต้นในหู และที่แย่ที่สุดคือ ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกลงไปในร่างกายเริ่มปลุกเร้าขึ้นมา ความรู้สึกที่นางไม่เคยรู้ว่าตัวเองมี
ในเสี้ยววินาทีนั้น อาหลางใช้ "ศิลาเนตรมาร" สแกนค่าราคะของนางอีกครั้ง ตัวเลขพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าใ พร้อมกับข้อความที่ปรากฏชัดเจนยิ่งขึ้นในห้วงความคิดของเขา: 'โหยหาการถูกสยบและออกคำสั่ง'
ตัวเลขที่ปรากฏขึ้นทำให้อาหลางแทบจะยิ้มออกมา เก้าสิบหก... เก้าสิบเจ็ด... เก้าสิบแปด... และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ข้อความที่ปรากฏขึ้นยิ่งทำให้เขาเข้าใจความปรารถนาที่แท้จริงของแม่นางหลิน นางไม่ได้้าเป็ผู้นำหรือผู้ควบคุมเสมอไป ลึกๆ แล้วนาง้ามีใครสักคนที่แข็งแกร่งกว่า ที่สามารถสยบและนำทางนางได้
ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นนี้ถูกกดขี่มานานหลายปี ด้วยสถานะและหน้าที่ที่นางต้องแสดงความเข้มแข็งและเป็ผู้นำเสมอ แต่น้ำค้างมารกำลังปลดปล่อยความปรารถนาที่แท้จริงของนางออกมา ทำให้นางเริ่มปรารถนาที่จะเป็ผู้ตาม ที่จะถูกดูแลและปกป้อง ที่จะมอบการควบคุมให้กับใครสักคน
รอยยิ้มมุมปากของอาหลางปรากฏขึ้นเพียงชั่วแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็รอยยิ้มซื่อๆ เช่นเดิม เขาผละมือออกอย่างรวดเร็ว ก้มหัวขออภัยอีกครั้ง "ข้าน้อยขออภัยจริงๆ ขอรับแม่นาง คงเป็เพราะข้าน้อยซุ่มซ่ามเกินไป"
การที่เขาผละมือออกทำให้แม่นางหลินรู้สึกเหมือนสูญเสียสิ่งสำคัญไป ความร้อนที่เคยแผ่ซ่านจากการััยังคงอยู่ แต่การขาดการััทำให้นางรู้สึกว่างเปล่าและอยากได้มากขึ้น นางพยายามปกปิดความรู้สึกนี้ แต่ร่างกายของนางกลับทรยศ ใบหน้าแดงก่ำขึ้น การหายใจเร่งรีบขึ้น และดวงตาเริ่มมีประกายที่แปลกใหม่
นางมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่สายตาของนายหญิงที่มองคนรับใช้ แต่เป็สายตาของหญิงสาวที่กำลังมองชายที่เธอเริ่มปรารถนา สายตานั้นเต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และบางอย่างที่ลึกกว่านั้น บางอย่างที่นางเองก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไร
แม่นางหลินยืนนิ่ง ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและความสับสน นางไม่เคยถูกชายใดแตะต้องตัวเช่นนี้มาก่อน ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกที่เกิดขึ้นภายในใจของนางมันช่างน่ารังเกียจและน่าอับอาย
ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นขัดแย้งกับทุกสิ่งที่นางเชื่อมาตลอดชีวิต นางเป็ผู้หญิงที่เข้มแข็ง เป็อิสระ ไม่ต้องพึ่งพาใคร แต่ตอนนี้ร่างกายของนางกลับปรารถนาการััจากชายคนนี้ ปรารถนาที่จะถูกสยบและควบคุม ความรู้สึกนี้ทำให้นางรู้สึกอับอายและโกรธตัวเองมาก
นางพยายามใช้เหตุผลมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้น บอกตัวเองว่านี่คือผลจากยาพิษหรือเวทมนตร์ใดๆ ที่เขาใช้ แต่ส่วนลึกของจิตใจกลับกระซิบว่า ความรู้สึกเหล่านี้มาจากภายในตัวนางเอง มาจากความปรารถนาที่ถูกกดขี่และซ่อนเร้นมานานหลายปี
"ออกไป! ออกไปจากห้องข้าเดี๋ยวนี้!" นางตวาดลั่น ชี้มือไปที่ประตูด้วยความโมโหสุดขีด
เสียงของนางดังก้องไปทั่วห้อง แต่แม้จะพยายามทำให้ฟังดูโกรธและเด็ดขาด น้ำเสียงของนางกลับยังคงมีความสั่นเครือและความนุ่มนวลที่ไม่เคยมีมาก่อน การตวาดของนางฟังดูเหมือนการอ้อนวอนมากกว่าการสั่งการ ทำให้อาหลางยิ้มในใจ
นางพยายามรวบรวมพลังปราณเพื่อขับไล่เขาออกไป แต่พลังปราณที่เคยเชื่อฟังคำสั่งกลับไม่ตอบสนอง ราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างขัดขวาง น้ำค้างมารไม่เพียงแต่กระตุ้นความปรารถนา แต่ยังรบกวนการไหลเวียนของพลังปราณด้วย ทำให้นางไม่สามารถใช้ศิลปะการต่อสู้ได้อย่างเต็มที่
อาหลางโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินถอยหลังออกจากห้องไปอย่างช้าๆ ทิ้งให้แม่นางหลินยืนอยู่กลางห้องเพียงลำพัง ท่ามกลางความปั่นป่วนในจิตใจที่ยากจะควบคุม
การเดินของเขาช้าและมีจุดหมาย แต่ละก้าวดูเหมือนจะคำนวณมาอย่างแม่นยำ เขาไม่รีบร้อนหรือแสดงความตื่นตระหนก แต่เดินออกไปด้วยความมั่นใจของผู้ที่รู้ว่าตนได้เปรียบ ก่อนออกจากห้อง เขาหันกลับมามองแม่นางหลินครั้งสุดท้าย สายตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจและความมั่นใจ
เมื่อประตูปิดลง อาหลางก็เดินกลับไปยังห้องครัวด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นกว่าเดิม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
เขาเดินผ่านทางเดินที่เงียบสงบ ฝีเท้าของเขาเบาและมั่นใจ ไม่มีร่องรอยของความกังวลหรือความรีบร้อน เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขาปลูกฝังไว้ในจิตใจของแม่นางหลินจะเติบโตและแผ่ขยายเองตามธรรมชาติ ไม่จำเป็ต้องเร่งรีบหรือบังคับ
ระหว่างทางกลับ เขาผ่านห้องพักของแขกคนอื่นๆ ได้ยินเสียงสนทนาและเสียงหัวเราะที่ลอยออกมา ชีวิตในโรงเตี๊ยมยังคงดำเนินไปตามปกติ ไม่มีใครรู้ว่าเกมที่ซับซ้อนและอันตรายกำลังเล่นอยู่ในห้องชั้นบน
"หิมะพันปี... กำลังจะละลายแล้ว" เขารำพึงเบาๆ พลางลูบไล้ "ศิลาเนตรมาร" ที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อเบาๆ
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง "หิมะพันปี" หมายถึงความเ็าและการปิดกั้นตัวเองของแม่นางหลิน ที่สั่งสมมานานหลายปีจนกลายเป็กำแพงที่แข็งแกร่งและหนาแน่น แต่ตอนนี้กำแพงนั้นเริ่มมีรอยร้าว เริ่มละลาย และในไม่ช้าก็จะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
เขาคิดถึงสายตาของนางใน่สุดท้าย สายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และที่สำคัญที่สุด ความปรารถนาที่เริ่มปรากฏขึ้น นางพยายามปกปิดและต่อต้าน แต่ร่างกายและจิตใจของนางเริ่มทรยศ เริ่มเปิดเผยความ้าที่แท้จริง
เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และอาหลางก็รู้ดีว่าชัยชนะที่แท้จริงนั้นไม่ได้มาจากการบังคับ แต่มาจากการทำให้เหยื่อ "ปรารถนา" ที่จะถูกสยบเอง
เขาเข้าใจดีว่าการพิชิตผู้หญิงอย่างแม่นางหลินไม่ใช่เื่ง่าย ไม่สามารถใช้กำลังหรือการบังคับได้ ต้องใช้ความอดทน ความเข้าใจ และที่สำคัญที่สุดคือ ต้องทำให้นางเองปรารถนาที่จะยอมแพ้ ต้องทำให้นางรู้สึกว่าการถูกสยบนั้นเป็สิ่งที่นาง้าจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่ถูกบังคับ
ในห้องครัว เขานั่งลงที่โต๊ะไม้เก่า ดื่มน้ำชาเย็นๆ ที่เหลือจากการชงให้แขก ความพึงพอใจแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เขารู้ว่าคืนนี้แม่นางหลินจะไม่สามารถหลับได้ นางจะนอนกลิ้งเกลือกบนเตียง ต่อสู้กับความรู้สึกใหม่ที่เกิดขึ้นในร่างกาย และยิ่งนางต่อสู้มากเท่าไหร่ ความรู้สึกนั้นก็จะแรงขึ้นเท่านั้น
พรุ่งนี้เขาจะต้องวางแผนขั้นต่อไป อาจจะเป็การ "บังเอิญ" พบกันในสวน หรือการนำอาหารไปส่งที่ห้องอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาจะต้องระมัดระวังมากขึ้น เพราะแม่นางหลินจะเริ่มสงสัยและระแวดระวัง
แต่นั่นก็ทำให้เกมสนุกขึ้น เขาชอบความท้าทาย ชอบการต้องใช้สมองและความอดทน การพิชิตผู้หญิงที่เข้มแข็งและฉลาดอย่างแม่นางหลินจะให้ความพึงพอใจที่ยิ่งใหญ่กว่าการพิชิตผู้หญิงธรรมดาทั่วไป
เขาปิดตาลง จินตนาการถึงวันที่แม่นางหลินจะยอมจำนนต่อเขาอย่างสมบูรณ์ วันที่นางจะมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและการยอมจำนน วันที่นางจะขอร้องให้เขาสยบและนาง
วันนั้นจะมาถึงแน่นอน เขามั่นใจในความสามารถของตัวเอง มั่นใจในแผนการที่วางไว้ และที่สำคัญที่สุด มั่นใจในความปรารถนาที่ซ่อนเร้นของแม่นางหลินที่เขาเพิ่งค้นพบ
เกมแห่งการพิชิตเพิ่งจะเริ่มต้น และอาหลางพร้อมที่จะเล่นให้ถึงที่สุด
2K
