Ame to Koe no Aida (ระหว่างเสียงฝนและเสียงของเธอ)

หลังจากคืนร่มให้เขาในวันฝนตก คาโฮะก็ยังคิดถึงแววตานิ่งๆ ของอาราตะ ชินจิไม่หาย เธอไม่เคยคุยกับใครที่เงียบขนาดนั้นมาก่อน แต่ความเงียบนั้นกลับไม่ได้น่ากลัว มันกลับทำให้เธอรู้สึก...สงบ อย่างประหลาด

ในถุงคืนร่ม เธอแอบใส่ขนมโฮมเมดกับจดหมายน้อยลงไปด้วย — จดหมายที่เขียนว่า “ขอบคุณนะ ร่มของนายช่วยให้ฉันกลับบ้านได้โดยไม่เปียกเลย”

วันถัดมา คาโฮะพยายามสังเกตว่าเขาจะตอบอะไรไหม แต่ชินจิยังคงเป็๲เหมือนเดิม—เงียบ และนั่งที่เดิมริมหน้าต่าง เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าเขาได้อ่านมันหรือเปล่า

แต่ตอนเลิกเรียน ขณะที่เธอเดินผ่านโต๊ะเขาเพื่อไปเก็บของ เธอสังเกตเห็นบางอย่างแปลกตา

สมุดโน้ตสีน้ำตาลเก่าๆ เล่มหนึ่ง ถูกเปิดวางไว้บนโต๊ะ หน้าในมีบทกลอนสั้นๆ เขียนด้วยลายมือเรียบร้อย:

> "เสียงฝนที่เคยเดียวดาย

ถูกเจือด้วยรอยยิ้มหวานในความทรงจำ"

เธออ่านแล้วสะดุดใจ มันไม่ได้เขียนถึงเธอโดยตรง แต่...ทำไมถึงรู้สึกว่าเขากำลังพูดกับเธออยู่

วันต่อมา คาโฮะตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งในห้องสมุดหลังเลิกเรียน เธอรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นเสมอ และเขาก็อยู่จริงๆ นั่งอ่านหนังสือเล่มเดิม และวางสมุดโน้ตไว้ข้างตัว

“ขออ่านได้ไหม?” คาโฮะถามขึ้นเบาๆ

ชินจิเงยหน้าขึ้น เห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะมองสมุด แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

คาโฮะนั่งลงข้างๆ และเริ่มเปิดอ่าน ชินจิไม่ได้พูดอะไร เธอก็ไม่ได้พูดอะไร ทั้งคู่แค่นั่งเงียบๆ ด้วยกัน ข้างหน้าต่างที่มีฝนโปรยบางๆ

และในความเงียบนั้น หัวใจของใครบางคนเริ่มเต้นไม่เป็๞จังหวะ...

ถ้าสนใจก็อย่าลืมกดติดตามเพื่อเป็๞กำลังใจให้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ