ผมกับไอมอสหิ้วกระเป๋าและสัมภาระของไอปาล์มกับไอวินไปหาพวกมันที่หน้าห้องสภาพไอปาล์มนอนโอดโอยด้วยความหิวอยู่กับพื้นหน้าห้อง
“ลุกขึ้นมาเร็วบ็อก ๆ อาหารมาแล้ว” ผมยื่นอาหารไปที่จมูกมันก่อนจะเขย่าเรียกมันมากิน
“บ็อก ๆมาแย้วครับ” เหอะไอเด็กเวร สมบทบาทมาก มันลุกขึ้นมาคลานสี่ขาก่อนจะคลานมาหาผมเพื่อเอาขนมไปกิน
“เล่นเป็เด็กไอ้พวกเวร”
“แอ้วอะไออิวอี้ไอ๊(แล้วจะไปติวที่ไหน)”
“ไปคาเฟ่ที่แพรวาทำงานไหมละ”
“ห้ะนางไปทำงานอะไรตอนไหน”
“ก็แพรไม่ยอมรับเงินจากที่บ้านฉันน่ะสิแพรว่าแค่ให้ที่อยู่ที่กินก็มากพอแล้ว เลยจะทำงานพาร์ทไทม์หาค่าเรียนเองอะพ่อก็เลยตามเลย เพราะกลัวแพรจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว”
“แล้วทำงานอยู่ร้านไหนทำไมพวกเราไม่เคยรู้เลย” เสียงไอมอสดังขึ้นมา
“มึงจำเป็ต้องรู้ด้วยหรอเป็ไรกับยัยหนูห้ะ” ผมหันไปยืนกอดอกจ้องหน้ามันเขม็งไอเด็กเวรนี้วอนสะแล้ว บังอาจมายุ่งกับหลานกู
“กูอะไม่ได้เป็อะไรหรอกแต่มึงอะเป็อะไร หวงซะอย่างกับยัยนั่นเป็ลูกมึงซะงั้นอะ”
“ก็ป่าวกูแค่สงสัยเฉย ๆ” ผมตอบพลางยักไหล่ก่อนจะเดินลงบันไดไป
“มึงอะมีพิรุธสุดแล้วไอ้เวร!!”
“อออ้วย(รอด้วย)” เสียงไอวินกับไอปาล์มลอยตามมาจากข้างหลังไอปาล์มที่พยายามห่อถุงขนมไปวิ่งไปจนเกือบสะดุดลงบันได
“เดินดี ๆเถอะ เดี๋ยวจะไม่ได้ไปแค่อเมริกา แต่จะได้ตายก่อน”
“แล้วจะไปยังไงร้านอยู่ไหน”
“เดี๋ยวไปรถกูก็ได้ตาน้อยต้องไปส่งยัยหนูที่ร้านนั้นอยู่แล้ว”
“งั้นมึงส่งโลเคชั่นมากูขับรถไปเอง” ไอวินพูดก่อนจะเอากุญแจรถมอเตอร์ไซค์มาควงโชว์
“เหอะพอทำใบขับขี่ได้ ก็ขับแม่งทั้งวัน” ไอมอสหันไปแขวะไอวินด้วยท่าทีรำคาญ
“สนใจไปกับพี่ไหมครับน้อง”ไอวินเอาคางมาเกยไหล่ไอมอส ก่อนที่จะโดนมันศอกกลับไปที่หน้าเต็ม
“โอ๊ยยไอเวรนี่เล่นแรง” ไอวินเอามือมาจับจมูกที่ตอนนี้แดงเพราะโดนศอกไอมอสกระแทกไปเต็มๆ
“ไม่ไปกับมึงหรอกขับรถเหี้ยฉิบหาย จะตายก็ไปตายคนเดียวมึงอะ”
“อ้าวไอนี่ปากเสียเดะกูช้อนให้” ไอวินพูดเสร็จก็วิ่งไปตีไอมอสแต่ไอมอสไหวตัวทันก็วิ่งหนีก่อนที่ไอวินจะถึงตัวสรุปกลายเป็พวกมันเล่นวิ่งไล่จับกันแทน
พวกเราเดินกันมาจนถึงหน้าโรงเรียนเพื่อรอรถมารับ แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของยัยหนูออกมาจากโรงเรียนเลย
“นี่ไอวินไอปาล์มตอนอยู่หน้าห้องเห็นแพรวาออกมาบ้างไหม”
“เหอะไม่นะ!!”
“กูก็ไม่เห็นอะตอนนั้นนอนหมดแรงอยู่ไม่ได้สังเกตุ”
“แล้วมึงอะไอมอสเห็นบ้างไหม”
“ไม่เห็นอะแล้วมึงไม่เห็นหรือไงถึงได้ไล่ถามคนอื่นอยู่ได้”
“ถามโง่ ๆถ้ากูเห็นกูจะถามพวกมึงหรอ”
“ใช่โง่ไอสัตว์” อีพวกสองตัวบาทก็ประสานเสียงพร้อมใจช่วยผมด่าไอมอสดูทรงก็คงแค้นที่มันไม่ได้มายืนหน้าห้องด้วยกัน
“โอ๊ยไอพวกน่ารำคาญ แล้วทำไมมึงไม่โทรหาละ”
“กูไม่มีเบอร์”ผมตอบก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์รายชื่อในโทรศัพท์
“เห้อน่าสงสาร จะสองเดือนแล้วนะ ที่มึงกับยัยนั่นอยู่บ้านหลังเดียวกันแค่เบอร์ยังไม่มีเลยหรอ” ไอมอสตอบผมด้วยท่าทางสมเพชผมขั้นสุด
“เหอะคุยยังไม่คุยเลย กูยังงงเลยว่านั่งรถมาโรงเรียนด้วยกันทุกวันเขาไม่คิดจะปริปากคุยกับกูหน่อยหรอ”
“แต่ตอนนั้นตอนไปบ้านไอเ้าคุณยัยนั่นก็คุยกับมึงนิ่”
“อี่อำเออะ(กี่คำเถอะ)” ไอปาล์มเงยหน้าขึ้นมาจากถุงขนมเพื่อร่วมวงสนทนาด้วย
“มึงอะไม่ต้องพูดไอปาล์มแล้วทำไมมึงไม่โทรหาพ่อมึงอะ แกน่าจะมีเบอร์มั้ง”
“ลืมคิดอะ”ผมตอบก่อนเลื่อนโทรศัพท์เพื่อโทรไปหาไอขี้เก๊ก
ตู๊ดตู๊ดด~
‘ว่าไงทำไมถึงโทรหาพ่อ’ ปลายสายรับโทรศัพท์ก่อนจะเอ่ยปากถามผมด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“พ่อมีเบอร์แพรวาไหมครับ”
‘มีอะมีแต่มีปัญหาอะไร แล้วอยู่กันยังไงทำไมถึงไม่มีเบอร์กันเลย’
“พ่อไม่ต้องสนใจเื่นั้นหรอกครับเอาเบอร์แพรวาให้ผมก็พอ”
‘ไม่ได้มีธุระอะไรบอกผ่านพ่อมา เดี๋ยวพ่อถามหนูแพรให้เอง หนูแพรยังไม่ได้อนุญาติพ่อเลยพ่อจะให้ได้ไง’
“โอ๊ยยยพ่อ งั้นโทรไป แล้วถามว่าเธออยู่ไหนให้ที แค่นี้แหละ โว๊ะ!1” ผมกดวางสายใส่มันทันที น่ารำคาญไอ้เวร
“สรุปว่าไงบ้าง” ไอมอสเป็คนหันมาถามผม
“เดี๋ยวพ่อโทรไปถามให้”
“แล้วตาน้อยอะจะมาตอนไหนรอนานแล้วนะ” ไอปาล์มบ่นงุบงิบนั่งกอดกระเป๋านักเรียนเพราะขนมที่มันมีตอนนี้ถูกกินจนเกลี้ยงแล้ว
“ไม่รู้โว้ยยอะไรกันวะสองคนนี้หายไปไหนกันทั้งคู่เลย” ผมบ่นออกไปได้สักพักนึงเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูว่าปลายสายเป็ใคร
‘หนูแพรไปทำงานแล้ว’
“อ้าวแล้วไปยังไงล่ะครับ”
‘ก็ไปกับตาน้อยไงทำไมมีอะไร’
“อ้าวแล้วอย่างงี้ผมจะกลับยังไงอะครับ ตาน้อยไม่มารับผมหรอ”
‘หนูแพรบอกว่าเอ็งจะอยู่ติวหนังสือนิ่ตอนแรกแกว่าจะวนกลับมารับอยู่ พ่อก็เลยบอกให้ตาน้อยกลับไปเลย’
“อ้าวช่างเถอะครับ เดี๋ยวผมกลับเอง”
ผมตัดสายก่อนจะหันมาบอกเื่ราวให้พวกมันฟังพวกเราเลยตัดสินใจนั่งแท็กซี่ไปกัน ส่วนไอวินก็ขับบิ๊กไบค์ไปเหมือนเดิม
แท็กซี่ขับมาจอดที่หน้าคาเฟ่
“เท่าไหร่ครับลุง”
“86 บาท”คำตอบที่ได้จากคนขับร่างใหญ่ ด้วยน้ำเสียงค่อนข้างที่จะไม่สบอารมณ์
“พวกมึงมีใครมีเงินสดไหมกูมีแค่20บาท” ผมเอ่ยปากถามพวกมันเพื่อรวมเงินจ่ายค่ารถ
“กูมีแค่15บาท”
“กูเหลือ5บาทเองอะ ซื้อขนมหมดแล้ว” พวกมันหยิบเงินเอามาจากกระเป๋าก่อนจะพร้อมใจยื่นเศษเงินมาให้ผม
“ลุงรับโอนไหมครับ”ผมหันไปถามแก เพราะเงินสดที่รวบรวมได้ตอนนี้มีไม่พอ
“ไม่รับแล้วพวกน้องจะเอายังไงเนี่ยไม่มีตังแล้วเรียกรถทำไม” น้ำเสียงของลุงคนขับเริ่มแสดงอาการไม่พอใจออกมาให้เห็นได้ชัด
ผมหันไปเห็นไอวินที่กำลังเดินมาจากที่จอดรถจึงลดกระจกลงเพื่อของเงินมัน
“มี20บาทเองอะ” มันพูดก่อนจะเปิดกระเป๋าเงินเพื่อให้ดูว่าเหลืองแค่แบงค์เขียวๆ ใบเดียว
“ยังไงเนี่ยน้องพี่ไม่ได้ว่างมารอน้องอะไรขนาดนี้นะ”
พวกเราหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่กพยายามมองหาตู้ATMแถวนี้ก็ไม่มีไอวินมันหันไปเห็นยัยหนูกำลังออกมาเสริฟเครื่องดื่มให้ลูกค้า จึงวิ่งไปไถตังค์เธอ
“เห้ยแพรเอาเงินมาดิ” เธอหันมาทำหน้าสงสัย ที่อยู่ ๆไอ้วินเข้ามาหาแล้วก็แบมือขอเงินเธอเหมือนพวกแกงค์รีดไถ ผมต้องรีบลดกระจกลง เพื่ออธิบายให้เธอเข้าใจ
“ยัยหนูยืมเงินหน่อยพอดีเงินพวกเราไม่พอ แล้วพี่เขาไม่รับเงินโอนอะ ขอยืมหน่อย”
“เร็ว ๆดิน้องมันเสียเวลาพี่นะเนี่ย!!”
“แพร๊เร๊วๆ พี่เขาดุเราแล้ว” ไอปาล์มลดกระจกลงเพื่อช่วยเรียกคะแนนความสงสาร
“พี่ก็ให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะครับ พวกผมนั่งรอในรถไม่ถึงห้านาที แล้วสมัยนี้สังคมไร้เงินสดกันแล้วแต่พี่กลับไม่ปรับตัวแล้วมาใส่อารมณ์..”
“มอสใจเย็นๆก่อน”ไอปาล์มมันเขย่าแขนไอมอสเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันปะทะคารมกับคนขับมากไปกว่านี้
“เหอะเด็กสมัยนี้ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แต่เถียงผู้ใหญ่ฉอด ๆ ผิดแล้วไม่ยอมรับผิดอีก”
“ก็เพราะสันดานพวกพี่มันเป็แบบนี้ไงครับคนเขาถึงไม่อยากจะนั่งแท็กซี่กันแล้วสุดท้ายก็มาเรียกร้องหาว่าคนนู้นคนนี้เอาเปรียบตัวเอง ทุเรศฉิบหาย”
“แพรว๊าาาาเอาเงินมาหรือยัง มอสหยุดก่อนเถอะนะ ๆ” ไอปาล์มร้องเสียงหลงหลังจากที่เห็นสภาพท่าว่าเพื่อนกับคนขับดูท่าจะไม่ดีแล้วผมเองก็ต้องหันไปช่วยไอปาล์มห้ามไอมอสอีกแรง
“ไอเด็กเวรนี่กูไม่ใช่เพื่อนเล่นมึงนะ”
“พี่ครับใจเย็นก่อนครับไอมอสมึงก็หยุดได้แล้ว”
“เหอะแล้วยัยนั่นเอาเงินมาหรือยังเนี่ย”
“กำลังวิ่งมาแล้วครับคุณเพื่อนใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ” ไอปาล์มลูบไปที่แขนไอมอสเบา ๆเพื่อช่วยให้ไอมอสใจเย็นลง
แพรวามาถึงก็ยื่นแบงค์ร้อยมาให้ผม
“ไม่ต้องทอนครับขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เสียเวลา” ผมยื่นเงินให้เขาก่อนจะรีบเปิดประตูออกมาไอปาล์มพอเห็นผมจ่ายเงินก็รีบพาไอมอสลงรถออกมาเพราะว่ากลัวจะเกิดเื่ใหญ่ไปมากกว่านี้
“เหอะไอเด็กเวร อย่าพลาดมาเจอกูข้างนอกนะกูไม่สนหรอกจะเด็กหรือผู้ใหญ่ปากหมาๆแบบนี้กูจะตบให้ฟันร่วง” ไอเวรแท็กซี่ะโด่าไล่หลังจากที่พวกผมลงจากรถมา แล้วมันก็รีบขับรถออกไปเลยพอผมได้ยินก็เืขึ้นหน้ากำลังจะวิ่งตามรถแต่ก็ไม่ทันไอมอสมันวิ่งไปแล้วก็ขว้างขวดน้ำใส่รถแท็กซี่คันนั้นโดนกระโปรงหลังเข้าจัง ๆ
“ปากดีจังไอสัตว์ต่อหน้ามึงไม่พูดงี้แต่แรกวะ กูจะเตะปากให้พูดไม่ได้อีกเลย ไอแก่” ไอมอสะโด่าไล่หลัง จนแท็กซี่คันนั้นลับสายตาออกไป
“พอแล้วพี่คร้าบผมอยากติวหนังสือคร้าบพี่ อย่ามีเื่เลยคร้าบ” ไอปาล์มดึงไอมอสให้กลับเข้าไปนั่งในคาเฟ่อีกครั้งเพื่อที่จะได้ติวหนังสือสักที
พวกเราสี่คนแบกร่างที่ใหญ่โตมโหฬารเข้ามาในคาเฟ่อันน่ารักจุ๊บจิ๊บที่ไม่เหมาะกับสภาพพวกเราเลยสักนิด
“ไอทีมย้ายร้านไหมกูว่ามันแปลก ๆ ยังไงไม่รู้” ไอมอสเดินเข้ามาในร้านกวาดสายตามองไปรอบ ๆคาเฟ่สีชมพูดสดใสซึ่งไม่เหมาะกับใบหน้าของแก๊งค์เราเลยแม้แต่นิดเดียว
“เออนั่งไปเถอะ ใครจะกินอะไรก็สั่งเลยนะ”
หลังจากที่เราหาที่นั่งกันเรียบร้อยยัยหนูก็เดินเข้ามารับออเดอร์ พวกเรามองหน้ากันตาปริบ ๆหลังจากที่เห็นรายการอาหารในร้าน
“แพรวาอาหารพวกนี้มันกินได้จริง ๆ หรอ” ไอมอสหันไปถามยัยหนูหลังจากที่เห็นว่าเมนูในรายการอาหารมันมีสีชมพู ดูฟรุ้งฟริ้งเกินไปเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของร้าน แต่ไม่น่าจะกินเข้าไปได้
“จะกินไรก็สั่ง มันกินได้หมดทุกอย่างแหละ” เธอพูดก่อนที่จะหยิบสมุดปากกามาเพื่อเตรียมจดออเดอร์
“เอ่องั้นเอาอะไรมาก็ได้สี่แก้ว”
“เมนูอะไรก็ได้ไม่มีค่ะคุณลูกค้า”เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบผมพึ่งจะรู้ว่าลูกสาวของเพื่อนผมจะกวนส้นตีนได้ถึงขนาดนี้
“งั้นเอาชาเขียวสี่แก้ว”
“เอาเค้กเรดเวลเวตด้วยครับแล้วก็ชูครีมรูปหมีอันนี้ด้วย” ไอปาล์มชูป้ายเมนูขึ้นก่อนจะชี้นิ้วสั่งของหวานที่โปรดปราน
“โอเคเรียบร้อยนะ จะได้ติวกันสักที” ผมพูดหลังจากที่ทุกคนสั่งของกินกันเรียบร้อยแล้ว
พวกเราก็เริ่มติวกันไปเรื่อยๆ ไอวินก็ดูตั้งใจที่จะเรียนเป็พิเศษ จากสภาพคงไม่อยากที่จะย้ายไปอเมริกาจริง ๆถึงจะติวไปกินไปก็เถอะ พวกเราติวกันประมาณสองสามวิชาฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้วยัยหนูเดินมาบอกว่าอีกสิบห้านาทีร้านจะปิดแล้วพวกเราก็เลยเตรียมตัวเก็บของเพื่อเตรียมกลับ ก่อนจะลุกไปจ่ายเงิน
“นี่ยัยหนูเดี๋ยวเรารอกลับพร้อมกันนะ”ผมคุยกับเธอที่ยืนคิดเงินอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์
“ไม่ต้องอะกลับเองได้” เธอตอบผมด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
“ดึกแล้วเดี๋ยวกลับพร้อมกันนี่แหละ ให้ไอพวกนี้มันรอด้วยกันนี่แหละ เดะนั่งรออยู่หน้าร้าน”
“ตามใจ”ผมจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกไปหน้าร้านเพื่อรอกลับบ้านพร้อมกับยัยหนูและสามตัวที่เหลือก็พร้อมที่อยู่รอด้วยเหมือนกัน
“ตากูกระตุกแปลกๆ ว่ะ” ไอมอสพูดขึ้นหลังจากที่ออกมานอกร้าน
“กระตุกข้างไหนอะซ้ายหรือขวา ถ้าข้างขวามึงระวังไว้เลย เดี๋ยวมึงโดนไอแท็กซี่นั่นดักต่อยแน่”ไอปาล์มเป็คนเอ่ยปากแซวเพื่อน
“อย่าปากดีมึงอะจะโดนกูต่อยก่อน”
“แล้วสรุปกระตุกข้างไหน”
“ขวาว่ะแต่ไม่มีอะไรหรอก”
“พวกมึงไปเซเว่นกันไหมกูอยากกินขนมอะ”
“โอ๊ยย!!!ไอเวรนี่ก็เอาแต่แดก!!” เสียงไอวินด่าไอปาล์มแต่สุดท้ายก็ยอมไปกับมันพวกเราสามคนเลยพาไอปาล์มไปหาของกินที่เซเว่นเพราะยังเหลือเวลาอีกประมาณสิบนาทีก่อนที่ร้านจะปิด
816
