“ คุณหนูเ้าคะ ๆในที่สุดหมอก็มาแล้วเ้าค่ะ ” มีเสียงดังออกมาจากข้างนอกพร้อมเสียงสะอื้นเป็ระยะ
เซหยู่ที่ไปขอร้องคนในจวนด้วยการะโหน้าจวนว่าคุณหนูอยู่ดี ๆ ก็ล้มลงไป ขอให้ตามหมอด้วยจนคนในตระกูลเหยาจำใจต้องเรียกหมอมาอย่างช่วยไม่ได้
แน่นอนว่านางก็ยังโดนตบและขู่ว่าจะทำร้ายเหยาหงซีถ้านางทำแบบนี้อีก
หมอที่มองมาทางเหยาหงซีด้วยความรังเกียจเขาไม่แม้แต่จะใส่หน้ากากยิ้มให้นาง
เมื่อเห็นเหยาหงซีมองมาเขาก็รู้สึกขนลุกแปลก ๆ จึงรีบพูดขึ้น “ ก็ดูเหมือนเดิม” และ รีบเดินจากไปทันที ไม่แม้ตาตรวจอาการให้นางก่อน
“ ฮึ ๆ ”มีเสียงหัวเราะที่น่าสยดสยองไล่ตามไป
จนหมอที่มาไม่สนใจอะไรอีกต่อไปเขารีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“ ข้าจำหน้าเ้าไว้แล้ว ” เหยาหงซีพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่ช่วยขนลุก
เนื่องจากความทรงจำ และความรู้สึกของร่างเดิมค่อย ๆ เริ่มกับนางรวมมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ปรากฏบุคลิกที่นางซ่อนไว้ออกมาใช่นางชอบความตื่นเต้นแบบนี้ การแก้แค้น ‘ ดีจริงๆ ’ แค่คิดก็ทำให้นางใจเต้นเร็ว และ ยิ้มอย่างมีความสุขแล้ว
ในที่แห่งนี้ไม่มีกฎหมายเข้มงวดเหมือนที่นางจากมามันมีช่องว่างมากมายให้นางได้ปล่อยอารมณ์อย่างเต็มที่
เซหยู่ที่เห็นแบบนั้นนอกจากไม่ให้ร้ายเหยาหงซี หรือ คิดว่านางเป็บ้าแล้ว แต่ยังเป็ห่วงอีก “คุณหนูเป็อะไรมั้ยเ้าคะ เพราะข้าอ่อนแอจึงปกป้องคุณหนูไม่ได้” เซหยู่เริ่มร้องไห้ออกมา
เหยาหงซียกมือขึ้นลูบหัวเซหยู่แล้วพูดปลอบพร้อมรอยยิ้มที่เปลี่ยนไป มันเป็ร้อยยิ้มที่อ่อนโยน และ ดูเป็มิตร
ส่วนหน้าตาและผิวพรรณที่นางเป็อยู่ตอนนี้นางไม่ได้กังวลกับมันมากนัก เพราะสมองของนางคำนวณวิธีการที่จะแก้ไขมันเรียบร้อยเื่แค่นี้แพทย์อัจฉริยะอย่างนางจัดการได้อยู่แล้ว