ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

   อี้เฉินที่พูดคุยกับผู้เฒ่าชราอยู่ภายในห้องส่วนตัวของผู้เฒ่าชรา อยู่นานสองนาน เหมือนในยามนี้ชายชราที่เลี้ยงดูเขามา จะแก่ชราลงไปมาก หากปล่อยไว้เช่นนี้ต่อไป เกรงว่าอายุขัยของชายชราคงจบสิ้นอีกในไม่กี่ปีเป็นแน่ เขาจึงคิดที่จะหาสมุนไพรเพิ่มอายุขัยมาให้ชายชรา แต่ก็คงยื้อเวลาได้ไม่นาน ทำให้เขามีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก
 
เมื่อผู้เฒ่าชรา เห็นใบหน้าของหลานชายของเขา มีท่าทีกังวล มันก็ทำให้เขาถอนหายใจ "เจ้าอย่าได้กังวล ปู่รู้เจ้ากังวลเรื่องอะไร ไม่มีใครสามารถรอดพ้นความตายไปได้หรอก ปู่ใช้ชีวิตมาคุ้มค่าแล้ว อย่างน้อยๆ ก็ได้เห็นเจ้าเติบโตขึ้นมา"

"ท่านอย่าพูดเช่นนี้ท่านปู่ ข้าจะรองหาวิธีเพิ่มอายุขัยของท่านดู" ก่อนที่อี้เฉินจะใช้ดวงตาตรวจดูสภาพร่างกายของชายชรา ในยามนี้เหมือนชายชราจะอ่อนแอเป็นอย่างมาก แถมจุดตันเถียนที่ตีบตัน ในวัยหนุ่มของชายชรา ก็บาดเจ็บเสียหายอย่างหนักไม่สามารถ ฝึกปราณพลังในยามนี้ได้ หากชายชรา กลับไปฝึกฝนปราณพลัง เป็นไปได้ที่เขาจะมีอายุขัยเพิ่มขึ้นมากกว่าที่เป็นอยู่

 
อี้เฉินจึงไต่ถามไปที่เมี่ยนจือภายในทะเลความรู้ "เมี่ยนจือเจ้ามีวิธีทะลวงจุดตันเถียนที่เสียหายหรือไม่ เจ้าเป็นจอมยุทธสายรักษา น่าจะพอรู้วิธีรักษาจุดตันเถียน อยู่บ้างนะ"

"ข้าจะบอกวิธีนั้นให้กับเจ้า แต่เจ้าต้องยกหัวใจห้วงปราณจิต อีกส่วนหนึ่งของเจ้ามาให้ข้าดูดซับ"

อี้เฉินที่ได้ยินคำพูดของนางที่ส่งมามันก็ทำให้เขาถึงกับหน้ามืดทะมึน ส่วนของเขาอีกครึ่งหนึ่งที่ยังไม่ได้ดูดซับ ไม่คิดเมี่ยนจือจะเล็ง หัวใจห้วงปราณจิตไว้ "ได้ๆ แต่ข้าให้เจ้าดูดซับหัวใจห้วงปราณจิต อีกแค่ส่วนเดียวเท่านั้น"

   ทันทีที่พวกเขาสองคนตกลงกันเสร็จ เมี่ยนจือนางก็เข้ามาควบคุมร่างกายของอี้เฉินในทันที จนร่างของอี้เฉินแปรเปลี่ยนเป็นหญิงสาว ใบหน้างดงามแต่แฝงไปด้วยแววตาขี้เล่นหยอกเย้า นางที่ยังอยู่ด้านหลังของชายชรา ก็ส่งปราณจิตสีดำทมิฬเข้าไป รักษาจุดตันเถียนให้ชายชราทีละน้อย ปราณพลังสีดำที่เอ่อล้นจากการรักษาของนาง ทำให้รอบๆ ที่พักของชายชราสั่นไหวน้อยๆ ขึ้นมาในทันที

 
จนเหล่าชาวบ้านที่มาเฝ้ารอพูดคุยกับอี้เฉิน ต่างพากันตกใจเมื่อสัมผัสได้ว่า ภายในที่พักของผู้เฒ่าชรามีบางอย่างที่ผิดปกติ กายาของพวกเขาสั่นเทิ้มขึ้นมาน้อยๆ เหมือนโดนแรงกดดันบางอย่างเข้าไป แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

   แต่เมื่อผู้เฒ่าชรา สัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายได้ มันก็ทำให้เขาประหลาดใจ เขาค่อยๆ กลับมาแข็งแรงขึ้นอีกครั้งทีละน้อยๆ จุดตันเทียนที่เคยบาดเจ็บจากการต่อสู้ในอดีตค่อยๆ ถูกแก้ไขทีละน้อย ตัวเขาไม่เคยคิดว่าจะมีคนรักษาจุดตันเถียน ที่เสียหายของเขาได้ เขาที่ได้รับบาดเจ็บในวัยหนุ่มกลับกลายเป็นชาวบ้านธรรมดา มาร่วม40ปีไม่คิดในยามนี้ จุดตันเถียน ของเขาจะถูกรักษาอีกครั้ง มันช่างเหมือนกับความฝันเสียยิ่งกว่าอะไร

แต่เมื่อผู้เฒ่าชรา สัมผัสได้ถึงนิ้วมือที่เรียวยาวของหญิงสาวที่มาแตะที่หลังของเขาได้ มันก็ทำให้ผู้เฒ่าชราประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "เจ้าเป็นใครกันแน่ แล้วเหตุใดหลานชายของข้าหายไป"

หญิงสาวเพียงนำนิ้วชี้มาไว้ที่ริมฝีปาก เหมือนเอ่ยเตือนไม่ให้ชายชราเอ่ยพูดคำใดออกมาก่อน เมี่ยนจือนางจะเอ่ยพึมพำออกมา "ช่างเป็นหมู่บ้านที่ไม่เลวจริงๆ ...ข้าไม่คิดในยามนี้ ข้าสามารถเปลี่ยนแปลงร่างกาย กลับมาเป็นตัวของข้าเองได้ในยามนี้"


เมี่ยนจือ ทันทีที่นางรักษาจุดตันเถียนที่เสียหายของชายชราเสร็จสิ้น นางก็กลับเข้าไปภายในทะเลความรู้ของอี้เฉินในทันที แต่ในใจนางก็รู้สึกเสียดายเล็กๆ อยากจะออกไปดูโลกกว้างด้วยเท้าของตัวเองอีกสักครั้ง แต่นางก็ยังเป็นแค่ปราณจิตอยู่ดี หาใช่ร่างกายเนื้อของนางไม่

ร่างกายของอี้เฉินเริ่มกลับมาเป็นตัวของอี้เฉินที่กลับมาควบคุมร่างกายได้อีกครั้ง ก่อนเขาจะยกยิ้มขึ้นมาด้วยความปีติ "เหมือนว่าเมี่ยนจือจะรักษาจุดตันเถียนได้จริงๆ ไม่คิดนางคนนี้จะเก่งกาจอย่างที่คุยไว้"

ชายชราเอ่ยด้วยความสงสัย "หญิงสาวนางนั้นนางเป็นใครงั้นหรือ เจ้าอย่าบอกปู่นะ หญิงสาวนางนั้น นางก็คือภรรยาของเจ้า"

"ท่านปู่ท่านนอนพักเถอะ นางเป็นเพื่อนของข้า อีกอย่างนางไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนหากได้นางเป็นภรรยา ข้าเกรงว่า ข้าคงต้องหาของล้ำค่ามาให้นางเพื่อจะได้นอนข้างกายนางเป็นแน่"

***

เมี่ยนจือที่อยู่ภายในทะเลความรู้ของอี้เฉิน ตัวนางถึงกับหน้าเขียวคล้ำ ยกเท้ากระทืบลงภายในทะเลความรู้อย่างแรง เมื่อได้ยินอี้เฉินพูดจาเสียดสีตัวนาง ก่อนนางจะเบะปากอย่างไม่พอใจ"ใครคิดจะเอาเจ้าทำผัวกันเล่า"

***

 
ผู้เฒ่าชราหัวเราะออกมาเสียงดัง "โฮะๆ!! เจ้านี่ขยันพูดให้ข้าขำเสียจริง เจ้าไปได้แล้วเหมือนว่าคนในหมู่บ้านหลายๆ คนรอเจ้าอยู่ อีกไม่ช้าร่างกายของข้าคง มีกำลังมากขึ้นกว่านี้อีกหลายเท่า อายุขัยเองก็น่าจะมากขึ้นไปอีกหลายสิบปี เจ้าไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

    อี้เฉิน คำนับไปที่ผู้เฒ่าชราไม่คิดขัดขวางการพักผ่อนของชายชราอีกต่อไป ทันทีที่เขาเดินออกมาจากที่พักของชายชรา เหล่าชาวบ้านที่รอคอยที่จะพูดคุยกับอี้เฉินอยู่ด้านนอก เมื่อพวกเขารู้สึกถึงสิ่งผิดปกติภายในที่พักของผู้เฒ่าชรา มันก็ทำให้พวกชาวบ้านไม่สบายใจ แต่เมื่อเห็นอี้เฉินเดินออกมาพวกเขาจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลงไม่กังวลสิ่งใดอีกต่อไป


หลายๆ คนต่างพากันไต่ถามมาที่ตัวของอี้เฉิน อยากจะรู้อี้เฉินพบเจอสิ่งใดมาบ้าง จนอี้เฉินไม่รู้จะตอบใครก่อนดี พวกเขาต่างนั่งพูดคุยล้อมวง ท่ามกลางกองไฟอยู่นานสองนาน  จนอี้เฉินได้รู้เรื่องราวต่างๆ ภายในดินแดน5อาณาจักร จากปากของพวกชาวบ้าน มันก็ทำให้อี้เฉินประหลาดใจอยู่ไม่น้อย ไม่คิดดินแดนแห่งนี้จะเปลี่ยนแปลงไปมาก

 
แม่นางหลินเฟย ที่เคยช่วยชีวิตตัวเขาในยามก่อน ไม่รู้นางที่อยู่สำนักมังกรจะเป็นเช่นไรแล้วบ้าง ตัวเขาเคยสัญญาจะมารับตัวนางนี่ก็ผ่านมาเกือบจะ7ปีแล้ว ไม่รู้ว่านางจะยังรอเขาอยู่ที่สำนักมังกรหรือไม่

...ไม่นานเหล่าชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยจากไป
อี้เฉินถึงจะมีเวลาพูดคุยกับเพื่อนสมัยเด็กของเขาอย่างจริงจัง เพื่อนสมัยเด็กของเขา ในยามนี้หลงเหลือเพียง เปาเปาเท่านั้นที่ยังอยู่ภายในหมู่บ้าน มันจึงทำให้เขาถอนหายใจยาวออกมา
"เจ้าอ้วนกลม เปาเปา คนอื่นๆ ไปไหนกันหมดล่ะ"

 
เปาเปา ถอนหายใจยาวออกมา "คนอื่นๆ เองก็เลือกเดินในเส้นทางของพวกเขา ...ข้าเองก็อยากจากที่นี่ไปผจญภัยเช่นกัน แต่ข้าก็ไม่อาจทิ้งหัวหน้าหมู่บ้านไปได้ ท่านก็เหมือนปู่ของข้าคนหนึ่ง"

 
อี้เฉินยกมือคำนับไปที่ เปาเปา "ข้าขอบใจเจ้ามาก เปาเปา ที่เจ้าช่วยดูแลผู้เฒ่าชราแทนข้า"


"เจ้าขาว เจ้าอย่าใด้ใส่ใจ ที่ข้าอยู่เพราะข้ารักที่แห่งนี้เช่นกัน"

ก่อนที่เปาเปา จะเอ่ยถามอี้เฉินขึ้นมาอีกครั้ง "เจ้าช่วยเป็นกำลังให้ข้าได้หรือไม่อี้เฉิน พรุ่งนี้ จะมีงานล่าสัตว์ประจำปี ถือเป็นงานใหญ่ของอาณาจักรไฟ หากได้เจ้ามาช่วยก็คงเป็นกำลังให้ข้าได้ไม่น้อย ภายในหมู่บ้านของเรามีเพียงข้าเท่านั้นที่ไปเข้าร่วม"


อี้เฉินได้ยินเขาพยักหน้ารับในทันที "ได้ๆ ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงหนึ่ง ...อีกอย่างข้าเองก็อยากเข้าไปหาสมุนไพรภายในป่าไร้สิ้นสุดมาให้ ปู่ของข้าใช้ดูดซับเช่นกัน เจ้าอย่าได้เกรงใจ"

 
     ก่อนที่เปาเปาจะเล่ากติกา การล่าสัตว์ประจำปีทั้งหมดให้อี้เฉินฟัง อี้เฉินที่ได้รับรู้ของรางวัลก็ทำให้เขาดวงตาเบิกกว้างขึ้นมาเล็กๆ มันจึงทำให้อี้เฉินตั้งเป้าหมายว่าเขาจะเอาอันดับหนึ่งในการล่าสัตว์ครั้งนี้มาให้ได้ หมายมั่นนำโสมอายุ100ปี มาให้ปู่ของเขา

เปาเปาที่เห็นอี้เฉินมีท่าทีมุ่งมั่น มันก็ทำให้เขาส่ายหัว แต่ตัวเขาก็มองพลังของอี้เฉินไม่ออกเช่นกัน ในยามนี้อี้เฉินราวกับเป็นคนธรรมดาอย่างไรอย่างนั้น แต่พลังของเขาไม่อ่อนด้อยไปกว่าตัวของเขาที่อยู่ขั้นนภา ระดับต้นอย่างแน่นอน

 
พวกเขาทั้งสองพูดคุยกันอยู่นาน จนเกือบฟ้าสาง ก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปนอนที่พักของตน เพื่อพักเอาแรงเตรียมพร้อมไปล่าสัตว์อสูร

 
..บ้านที่อี้เฉินเคยอยู่อาศัยอยู่ในตอนเด็ก ในยามนี้มันก็ยังคงอยู่เช่นเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เมื่อเขาได้กลับมาที่แห่งนี้อีกครั้ง มันก็ทำให้หัวใจที่เจ็บปวดของเขาได้ถูกเติมเต็มขึ้นมาในยามนี้