[จบ] โชคชะตานำพารักหวนคืนกลับสู่ยุค 80

บทที่ 37 แนบชิด

        “เหวินโหร่วคุณหลบฝนเถอะไม่อย่างนั้นจะป่วยเอาได้” น้ำเสียงสั่นระริกมาจากผลพวงจากร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่ในตอนนี้ ริมฝีปากซีดเซียวดวงตาที่พร่าเลือนช้อนขึ้นมองต้าเหวินโหร่ว

“ผมแข็งแรงขนาดนี้ ร่างกายมีภูมิคุ้มกัน อย่างไรก็คงจะไม่ป่วยง่าย ๆ คงห่วงแต่คุณนั่นแหละ” 

        หลิวไป๋ฮวาเงียบลงไปถนัดตา ก่อนที่เธอจะก้มหน้าลงในทันทีเพื่อนปิดซ่อนใบหน้าเง้างอที่แสดงออกมาให้เห็นถึงแม้ว่าสถานการณ์จะไม่เอื้ออำนวยให้เธอมีสีหน้าเช่นนั้นก็ตาม

แม้ในช่วงเวลาก่อนย้อนกลับมา หลิวไป๋ฮวาจะป่วยเป็นโรคประหลาดอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทว่าตอนนี้ตอนนี้เธอก็พยายามที่จะสร้างภูมิคุ้มกันให้กับตัวเอง พยายามไม่ให้เจ็บป่วยในเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ 

เพราะกลัวว่าจะไปเป็นภาระให้คนอื่นอย่างที่เธอไม่ได้ตั้งใจเช่นกัน

ดวงตาอ่อนแสงช้อนขึ้นมองเสี้ยวใบหน้าคมคายที่ดูจะยึดมั่นในการยืนบดบังละอองฝนให้ หลิวไป๋ฮวาพลันหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะกลับเร็วและแรงขึ้นอย่างกะทันหัน เพียงแค่ชายหนุ่มแสดงท่าทีที่อ่อนโยนเช่นนั้นออกมาให้เห็น ท่าทีที่กำลังปกป้องเธอเหมือนอย่างที่เขาเคยให้คำมั่นสัญญาก่อนหน้านี้

เช่นนั้นเธอจะรออะไรอยู่กัน ทำไมเธอถึงไม่เดินหน้าเข้าหาต้าเหวินโหร่วด้วยความตั้งใจเสียที หรือจะปล่อยให้ต้าเหวินโหร่วหลุดมือไปอีกครั้งอย่างนั้นหรือ

ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง พร้อมหัวคิ้วที่ขมวดชนเข้าหากันนั้น พลันค่อย ๆ จางลงไปด้วยความเชื่องช้า ใบหน้างดงามทว่าซีดเซียวอยู่ไม่น้อย ช้อนขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่เหนือศีรษะ ก่อนที่มือเรียวเล็กจะเลื่อนเข้าไปจับปลายนิ้วก้อยของอีกฝ่ายเพียงนิ้วเดียว 

สัมผัสอบอุ่นที่ได้รับทำให้ต้าเหวินโหร่วที่กวาดสายตามองออกไปไกล ในตอนนี้ผินหน้ากลับมามองคนข้างกัน ลดระดับลงมองใบหน้าหวานของหลิวไป๋ฮวา ก่อนจะหลุบตาลงมองมือตัวเองที่ปลายนิ้วก้อยถูกอีกฝ่ายจับเอาไว้ด้วยท่าทีที่ดูประหม่า

ไร้คำพูดอื่นใดหลุดออกมาจากริมฝีปากของคนทั้งคู่ ต้าเหวินโหร่วเพียงแค่ย่อตัวลงนั่งตามแรงดึงของหญิงสาวที่รั้งตัวเขาลงมานั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาว เพียงแค่นั้น ร่างกายบอบบางที่เคยหนาวเหน็บก่อนหน้านี้ พลันรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา จากไออุ่นของร่างกายหนาที่นั่งประชิดกัน

“อีกเดี๋ยวฝนก็คงซาลงแล้ว คุณไหวหรือเปล่า” น้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือไปด้วยความเป็นห่วงเอ่ยขึ้น ในขณะที่หลิวไป๋ฮวาค่อย ๆ ขยับร่างกายเข้าไปแนบชิดกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีแนบเนียน ใบหน้าสวยที่เคยซีดเซียวในตอนนี้กลับเจือไปด้วยสีแดงระเรื่อที่พาดผ่านหน้าแก้มของเธอ ยิ่งทำให้ใบหน้างดงามนี้น่ามองขึ้นไปอีกเท่าตัว 

ทั้งที่คิดว่าคงอีกไม่นานกว่าที่ฝนจะซาลง ทว่าในตอนนี้กลับไม่มีท่าทีว่าจะเป็นเช่นนั้น หยาดฝนก็ยังคงเทกระหน่ำลงมาเรื่อย ๆ ความหนาวเย็นจากสายลมที่พัดผ่านเข้ามา พาละอองน้ำเม็ดเล็ก ๆ ปะทะร่างกายของคนทั้งสองที่ยิ่งทำให้ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นไปอีกเท่าตัว ก็ยิ่งเท่าให้ร่างกายของคนทั้งสองแนบชิดกันขึ้นเรื่อย ๆ 

ฟืด

เสียงสูดน้ำมูกเเผ่วเบาที่ดังมาจากคนข้าง ๆ กัน ทำให้ชายหนุ่มที่นั่งตัวแข็งทื่ออย่างตื่นตระหนก ปนตกใจในตอนนี้นั้นอดที่จะปรายตามองศีรษะที่เล็กที่กำลังเอียงซบต้นแขนแกร่งของเขาเสียงไม่ได้ 

“มะ มีอะไรเหรอ” หลิวไป๋ฮวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความตกใจ ครั้นที่เห็นว่ามือแกร่งรั้งฝ่ามือเล็กของเธอไปกอบกุมเอาไว้

“...แดงหมดแล้ว” ต้าเหวินโหร่วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ในขณะที่ดวงตาสีดำขลับ มั่นคงทว่าสั่นไหวในตอนนี้นั้นลากมองปลายจมูกเชิ่ดรั้นที่บัดนี้แดงก่ำจากการถูขยี้ กระบอกตาร้อนผ่าวของหลิวไป๋ฮวาช้อนมองสบประสานกับนัยน์ตาคู่ตรงหน้า ริมฝีปากขบเม้มกันด้วยความแผ่วเบา

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองค่อย ๆ ลดหลั่นลงไปเรื่อย ๆ จนแทบจะไม่เหลือพื้นที่ว่างระหว่างกัน เฉกเช่นเดียวกับใบหน้าของคนทั้งสอง ปลายจมูกที่สัมผัสกันด้วยความแผ่วเบา ลากไล้ไปมาราวกับใบไม้เสียดสีในยามที่สายลมแผ่วพัดผ่าน เส้นผม ยาวสลวยพริ้วไหว คลอเคลียใบหน้าคมคายไม่ห่างเช่นนั้น มือที่จับประสานกันพลันกระชับให้แน่นขึ้นมากกว่าเก่า ระยะห่างของริมฝีปากที่เพียงปลายนิ้วกั้นกลาง อีกไม่นานหากไม่มีใครที่จะสามารถยับยั้งชั่งใจได้ ก็คงจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากริมฝีปากในไม่ช้า 

        บัดนี้นัยน์ตาสีดำขลับที่สะท้อนเงาใบหน้าของหญิงสาวผู้ที่เขามอบหัวใจดวงนี้ให้อีกฝ่ายไปครอบครอง กำลังหลับตาพริ้มเพื่อรอรับสัมผัสจากต้าเหวินโหร่วอีกครั้ง ริมฝีปากหนาพลันคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าภาพนี้ซ้อนทับกับการกระทำเมื่อหลายวันก่อน เป็นสองครั้งที่เห็นว่าหลิวไป๋ฮวาแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมา จนเขาอดที่จะเอ็นดูคนตรงหน้าเสียไม่ได้ 

        ต้าเหวินโหร่วในตอนนี้ตัดสินใจได้แล้ว ว่าเขานั้นอยากที่จะทำตามความต้องการของตัวเองดูสักครั้ง อยากสัมผัสหญิงสาวตรงหน้าให้ได้มากที่สุดเท่าที่เขาต้องการ อยากสัมผัสเธอด้วยความอ่อนโยน พลันใบหน้าปรับเอียงให้ได้องศา ขณะที่สายตาไม่ผละห่างออกไปจากดวงหน้านี้เลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะหลุบตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มสีลูกพลับสุก ที่คล้ายกับกำลังรอให้เขาผู้นี้ได้สัมผัสตามที่ใจหวัง

        เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นแข่งกับเสียงหยาดฝนที่ร่วงหล่นลงกระทบหลังคา จนไม่อาจรู้ได้ว่าเสียงใดที่ดังกว่ากันในตอนนี้ เมื่อคนทั้งคู่สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ลากผ่านริมฝีปากไปมา อีกเพียงไม่นานสัมผัสนั้นก็คงจะแนบชิดลงมามากกว่าเก่า จนกลายเป็นความแนบแน่นที่ส่งผ่านความรู้สึกของคนทั้งสองให้ต่างรับรู้กันและกัน ความรู้สึกที่ไม่อาจกลั่นออกมาเป็นคำพูด แต่สามารถสื่อถึงผ่านการกระทำนั้นได้

เปรี้ยง

        “เฮือก” เสียงฟ้าผ่าที่ดังลั่นจนศาลาที่คนทั้งสองใช้เป็นที่หลบฝนในยามนี้สั่นสะเทือน ร่างบอบบางที่กำลังรอรับสัมผัสจากอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่ล่องลอยกลับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ซุกซบใบหน้าลงบนแผงอกแกร่ง อีกทั้งต้นแขนที่กอดรัดเอวสอบของต้าเหวินโหร่วเอาไว้ด้วยท่าทีสั่นกลัวราวกับลูกนกตัวน้อยก็ไม่ปาน ขณะที่ต้าเหวินโหร่วในตอนนี้นั้น ทำเพียงแค่นั่งนิ่งค้างอยู่ตรงที่เดิม เปลือกตาปิดลงราวกับระงับความไม่พอใจพร้อมทั้งถ้อยคำสบถหยาบคายที่ดังขึ้นอยู่ในใจเขาในตอนนี้

        อีกเพียงนิดเดียว เขาก็จะได้สัมผัสความอ่อนนุ่มจากริมฝีปากของหลิวไป๋ฮวาแล้ว…

        เสียงถอดถอนหายใจดังขึ้น ก่อนที่ฝ่ามือแข็งแกร่งจะวางแนบชิดลงไปบนแผ่นหลังเล็กที่สั่นสะท้าน ออกแรงลูบไล้ไปมาด้วยความแผ่วเบาอย่างกำลังปลอบประโลมให้หายจากความตกใจและตื่นกลัว กระทั่งร่างกายที่กำลังสั่นเทากลับมานิ่งสงบลง ดวงตาคู่คมลดระดับสายตาลงมองหลิวไป๋ฮวา มองเห็นซีกแก้มนวลที่แนบชิดอยู่บนแผงอกของเขาและนิ่งไปเสียอย่างนั้น

“ฝนซาลงแล้วล่ะ เรารีบไปก่อนที่ ฝนจะตกหนักเถอะ” ต้าเหวินโหร่วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ภายในใจยังคงเต็มไปด้วยความเสียดายอยู่ในที ก่อนที่ร่างบอบบางของหลิวไป๋ฮวาจะผละกายออกจากกันนั้น เธอกลับทำในสิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มชะงักค้่างด้วยความตื่นตกใจ หรือแม้แต่ตัวหลิวไป๋ฮวาเองก็ไม่อาจคาดคิดว่าเธอจะกล้าทำอะไรเช่นนี้ลงไปได้