ตอนที่26 อีลอน
หลังจากคิดอยู่นานแมวน้อยก็ยังคิดไม่ออกจนกระทั่งอีเมอร์สันเดินออกมาด้านนอกแมวน้อยก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เป็แค่แมว
“บ้าจริงฉันลืมข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของตัวเองได้ยังไง”
อีเมอร์สันออกมานอกอาคาร กางร่มสีดำกันเม็ดฝนที่ตกลงมาใส่ตัวเดินไปทางด้านหลังของศูนย์บัญชาการ ขนาดพื้นที่ของที่นี่ใหญ่มากแม้จะเห็นว่าด้านหน้าเต็มไปด้วยทหารและยานยนต์ต่าง ๆ
แต่ว่าก็ยังมีส่วนของโกดังด้านหลัง และถัดจากนั้นก็ยังมีพื้นที่อีกมากที่ไม่ได้มีการใช้งาน
ซึ่งอีเมอร์สันก็เดินมาจนถึงทางด้านหลังผ่านส่วนของโกดังที่จอดยานยนต์และหน่วยทหารที่เตรียมตัวในภารกิจกวาดล้างแม่น้ำกันอยู่
ตอนนั้นเองอีเมอร์สันก็ััได้ว่ามีคนแอบตามมาก่อนหน้านั้นเหมือนจะรู้สึก แต่ก็คิดว่าเป็แค่สายตาของทหารรอบ ๆเท่านั้นที่แอบมองมา
แต่ยิ่งไม่มีคนก็ยิ่งััได้อย่างชัดเจนพอหันกลับไปมองกลับพบว่าเป็ลูกแมวตัวหนึ่งเท่านั้นลูกแมวน้อยที่เปียกปอนจากฝนที่ตกลงมา ถึงจะไม่แรงเท่ากับก่อนหน้านั้นแต่ว่าก็ยังทำให้เปียกอยู่
“เหมี้ยว ๆ” แมวน้อยวิ่งตามมาหยุดก่อนจะแสดงความลังเลออกมาและวิ่งเข้าไปหลบอยู่ใต้ร่ม แมวน้อยสะบัดน้ำฝนบนตัว
ก่อนจะใช้หัวถูขาของอีเมอร์สันไม่หยุดพยายามออดอ้อนและเล่นกับอีกฝ่าย
“หืม มีแมวหลงมาที่นี่ด้วยเหรอ” อีเมอร์สันไม่สนใจก้มไปเล่นกับแมวน้อย แต่ดึงขาออกและเดินต่อ
[ติ้ง! โฮสต์ทำภารกิจประจำวัน :ถูตัวกับขาแสดงความเป็เ้าของกับมนุษย์สำเร็จ โฮสต์ได้รับรางวัลพลังงานแมว 0.2 แต้มและค่าประสบการณ์ 50 แต้ม]
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นมา แมวน้อยถือโอกาศทำภารกิจไปด้วย
อีเมอร์สันแสดงออกอย่างเ็าเดินไปไม่สนใจการตามมาของแมวน้อยส่วนแมวน้อยตอนนี้แม้จะรู้สึกหนาวจนสั่นไปทั้งตัว แต่ในใจกลับหนาวเย็นยิ่งกว่า
แมวน้อยโคตรกลัว กลัวไอ้บ้านี่จะเหยียบเขาให้แบน
ตอนนี้เขากำลังใช้กลยุทธิ์ “แอบตามโดยการไม่ต้องแอบ” เพราะใครจะมาสนใจลูกแมวน่าสงสารกันและเขาก็เดาถูก คนอย่างอีเมอร์สันแทบไม่ให้ความสำคัญกับลูกแมวอย่างเขาเลย
“หรือว่าอีกฝ่ายจะเป็ทาสหมาเหมี้ยว” แมวน้อยเดินตามไปก็เอียงคออย่างสงสัย และเพื่อความสมจริง แมวน้อยจึงแกล้งวิ่งตามไม่ก็หยุดมองอยู่ห่าง ๆ
อีเมอร์สันคิดว่าแมวน้อยก็เป็แค่แมว คงหลงทางและวิ่งตามคนเท่านั้น
เดินมาจนถึงอาคารเก่าด้านหลัง ที่นี่มีแสงไฟไม่มากไม่เห็นทหารลาดตระเวนแม้แต่คนเดียว แต่ยังอยู่ในพื้นที่ของศูนย์บัญชาการแน่นอน
จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่หน้าอาคารแห่งหนึ่งที่ด้านหน้ามีต้นหญ้าขึ้นรกราวกับไม่ได้รับการดูแลมานานกิ่งไม้และเถาวัลย์ขึ้นเกาะตามกำแพง กระจกหน้าต่างฝุ่นจับหนาพอโดนกับฝนที่ตกลงมาก็เหมือนจะกลายเป็คราบโคลน
มีกันสาดยื่นออกมาตรงประตูทางเข้า มันเก่าและผุไปบ้างมีละอองฝนพัดเข้ามาเป็บางครั้งกระทบกับแสงจากหลอดไฟสีเหลืองเก่า ๆแสงไฟสีส้มส่องไปหน้าทหารสองนายที่กำลังยืนสูบบุหรี่กันอยู่
พอเห็นอีเมอร์สันเดินเข้ามาทั้งสองรีบทิ้งบุหรี่ลงพื้นเอาเท้าขยี้ดับบุหรี่จากนั้นก็ยืนตัวตรงราวกับเสาไฟทำความเคารพในแบบของพวกเฟอร์แมนทันที
“มีใครมาที่นี่ไหม”
“ไม่ครับท่าน”
อีเมอร์สันพยักหน้าเข้าใจทหารอีกคนรีบเปิดประตูให้อีเมอร์สันเข้าไปในทันทีแต่ก่อนจะเข้าไปก็ชะงักเท้าอดไม่ได้ที่จะหันหลังกลับมามอง และเห็นว่าแมวตัวที่ตามมานั้นหายไปแล้ว
...
อีเมอร์สันเข้ามาด้านในก็มีเสียงต่อยกระสอบทรายดังมาอย่างต่อเนื่องเพียงแต่ว่าสิ่งที่โดนต่อยนั้นไม่ใช่กระสอบทราย แต่คือคาร่าที่ถูกแขวนอยู่กลางห้อง
“ยอมพูดไหม” อีเมอร์สันถาม
“ไม่ครับท่าน เธอดื้อรั้นเกินไป” ทหารที่ซ้อมคาร่าหันกลับมาพร้อมกับถอดสนับมือวางลงไปที่โต๊ะซึ่งแสงในห้องมาจากหลอดไฟที่ห้อยลงมาจากเพดาน้าเผยให้เห็นใบหน้าของทหารนายนั้นซึ่งก็ไม่ใช่ใครนอกจากอีลอน
ทหารรุ่นเดียวกับคาร่าที่พยายามตามตื้อเธอ แต่ว่าที่ผ่านมากลับโดนคาร่าปฏิเสธมาตลอดและครั้งล่าสุดก็โดนอัดจนแพ้ต่อหน้าทหารใหม่มากมาย
อีกฝ่ายเช็ดเืที่มือที่ไม่ใช่เืของตัวเอง
คาร่าโดนหมุดเจาะทะลุมือและเท้า ขันด้วยน็อตยึดไว้โดยมืออยู่ในท่าประกบมือเข้าหากันและถูกเจาะทะลุด้วยก้านน็อตขันยึดฝ่ามือไว้ด้วยกันก่อนจะแขวนด้วยโซ่ที่มีรอกเกี่ยวดึงขึ้นไป
ส่วนเท้าก็เจาะที่ฝ่าเท้าขันน็อตยึดโซ่อีกสองเส้นตรึงกับพื้นวิธีนี้ค่อนข้างจะโหดร้าย แต่เป็ทางเดียวที่จะมัดตัวของนักสู้ระดับสูงไว้ได้
คาร่าโดนซ้อมจนตาบวมเกือบปิดไปข้าง ใบหน้าฟกช้ำและปากแตกทั่วร่างถูกต่อยจนเขียวช้ำ
ถ้าไม่ใช่พวกนี้สร้างกับดักหลอกเธอไปและล้อมโจมตีซึ่งในนั้นมีอาจารย์นักสู้เข้าร่วมด้วย คาร่าก็ไม่มีทางโดนจับแบบนี้แน่นอน
คาร่าจ้องไปที่ทั้งสองคนด้วยแววตาเ็า
“ฉัน้าพบท่านผู้บัญชาการ” คาร่ากล่าวเสียงอ่อนแรงเธอ้ารู้ว่านี่คือคำสั่งของผู้บัญชาการหรือไม่
อีเมอร์สันไม่สนใจคำพูดพึมพำของคาร่า เดินเข้าไปหยุดอยู่ต่อหน้าเธอ
“เธอรู้ขั้นตอนดีคาร่าเธอบอกมาเถอะว่ารู้อะไรบ้างเกี่ยวกับเื่ของนาโอมิ ถ้าเธอบอกฉันจะปล่อยเธอลงมา”
คาร่าจ้องตาไม่กระพริบ ไม่ยอมตอบคำถามอะไรอีก
“ฉันไม่อยากเล่นเกมกับเธอแล้ว ตอนนี้ผู้บัญชาการติดภารกิจสำคัญฉันคือคนที่คุมที่นี่ นาโอมิทรยศพวกเรา เข้าร่วมกับศัตรู ฉันจะต้องรีบจัดการเื่ของนาโอมิให้เรียบร้อยก่อนที่ท่านผู้บัญชาการจะกลับมาฉันไม่ยอมรับผิดชอบแทนพวกเธอแน่นอน” อีเมอร์สันร่ายยาวใส่หน้าคาร่า
คาร่าก็ยังไม่พูดอะไร สุดท้ายอีเมอร์สันก็ได้แต่ถอนหายใจ
“ดี ฉันฝึกเธอมาดีเกินไปยัยเด็กน้อยฉันเห็นเธอเป็เหมือนคนในครอบครัว..ช่างเถอะ”
อีเมอร์สันอยากจะพูดต่อ แต่ดูแล้วคาร่าก็ไม่ได้สนใจคำพูดของเขามากต่างฝ่ายต่างรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็ยังไง
คาร่าไม่เชื่อคำพูดจากปากของอีเมอร์สันแม้แต่คำเดียว
“ซ้อมเธอต่อไปจนกว่าเธอจะยอมเปิดปาก”
“ท่านจะไม่พาเธอไปด้วยเหรอครับ”
“ไม่ เสี่ยงเกินไป ยังสามารถใช้เธอได้แต่ไม่ใช่ในตอนนี้ ฉันจะไปกับหน่วยลับอีลอนนายจัดการเธอและอย่าให้ใครเข้ามาเจอเธอที่นี่เื่นี้ถือว่าเป็ความลับชั่วคราว จนกว่าปฏิบัติการกวาดล้างแม่น้ำจะจบลง”
พูดจบอีเมอร์สันก็ออกไปทันที และเฮลิคอปเตอร์รอเขาอยู่แล้ว
...
“ท่านอีเมอร์สันมีแผนสำหรับเธอ ฉันเองก็มี มาต่อกันหลังจากนี้ไม่มีใครมาขัดขวางฉันแล้ว” อีลอนหันมายิ้มอย่างชั่วร้ายให้กับคาร่าก่อนจะหันไปหยิบสนับมือบนโต๊ะขึ้นมาสวมใส่ ซึ่งบนโต๊ะก็มีอุปกรณ์ทรมานสารพัดวางอยู่
“นายเป็แบบนี้ไปได้ยังไงพวกเราผ่านากันมาหลายครั้ง แต่นายกลับคิดว่าพี่นาโอมิทรยศเฟอร์แมนจริง ๆอย่างนั้นเหรอ มันต้องมีเหตุผล...”
“เหตุผล! เหตุผลอย่างนั้นเหรออย่างคิดว่าฉันไม่รู้นะ เธอกับพี่สาวต่างก็ดูถูกฉัน กี่ครั้งแล้วที่พวกเธอปฏิเสธฉันในรุ่นของเราฉันควรจะเป็ผู้นำไม่ใช่เธอ คาร่าวันนี้ต่อให้เธอจะคุกเข่าอ้อนวอนฉันก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่” อีลอนะเิอารมณ์ทันที
เขาต่อยคาร่าไปหลายหมัด
ปัก! ปัก! ปัก!
ก่อนจะหยุดลงและลูบไปที่ใบหน้าของคาร่า
“ไม่ต้องห่วง ถึงใบหน้าเธอจะเสียโฉมไปบ้างแต่ก็ยังสวยอยู่ ถ้าเธอยอมแพ้แล้วบอกสิ่งที่ท่านอีเมอร์สัน้ารู้ไปฉันจะช่วยขอร้องให้เธอเอง มาเป็ผู้หญิงของฉันเชื่อเถอะอีกไม่นานท่านอีเมอร์สันจะควบคุมทั้งเมืองแคปปิตอล ยุคใหม่กำลังจะมาแล้ว”
ถุย!
คาร่าถ่มถุยเืในปากใส่ใบหน้าของอีลอน แต่อีลอนไม่โกรธ กลับรู้สึกสะใจและตื่นเต้นมากใช้มือเช็ดเืบนใบหน้าและลองชิมดู
“เธอสมควรโดนแล้วเรามาสนุกกันต่อเถอะคืนนี้ยังอีกยาวนาน”
อีลอนหันกลับไปถอดสนับมือออก กำลังจะหยิบมีดแต่ตอนนั้นโคมไฟที่อยู่้าก็เหวี่ยงไปมา อีลอนเงยหน้ามองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่พบความผิดปกติอะไร คิดว่าเป็แค่เพียงลมพัดเท่านั้น
จึงหยิบมีดขึ้นมาแต่สายตาของอีลอนก็ชะงักไปเล็กน้อยเพราะเหมือนมีอะไรบนโต๊ะหายไป
“คิดไปเองเหรอ” อีลอนไม่คิดมากเพราะอยากจะเล่นสนุกกับคาร่าต่อ
อีลอนค่อย ๆ ใช้มือจับไปที่คอของคาร่าก่อนจะลูบไร้ขึ้นไปที่ใบหน้าคาร่าสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ยินยอม แต่ยิ่งทำแบบนี้อีลอนก็ยิ่งตื่นเต้นมันััเส้นผมของเธอและใช้มีดตัดปลายผมออกมา
“กลิ่นเธอหอมดีนะ” อีลอนหยิบปลายผมที่ถูกตัดขาดมาดมและยิ้มให้กับเธอ
คาร่าไม่ยอมพูดอะไร แววตานิ่งเฉยและยิ่งเ็าขึ้นเรื่อย ๆ
“หึ ดูสิว่าถ้าฉันแก้ผ้าเธอ แล้วจะยังทำหน้าหยิ่งแบบนั้นได้อยู่ไหม”อีลอนตบไปที่ใบหน้าของคาร่าทีหนึ่ง ค่อย ๆใช้มีดตัดกระดุมเสื้อทีละเม็ดจนหมด เผยให้เห็นเสื้อซับทหารด้านใน
“เธอซ่อนอะไรไว้ในนี้กัน ฉันว่ามันน่าจะอยู่ในนี้แหละ”มีดของอีลอนััไปมาและกดลงเบา ๆที่หน้าอกของคาร่าก่อนจะเกี่ยวเข้ากับเสื้อ อีลอน้าจะตัดเสื้อของคาร่าออก
เคล้ง!
แต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมาจากทางห้องด้านหลัง ซึ่งมันควรจะไม่มีใคร
เสียงนั้นดึงความสนใจของอีลอนไปได้เล็กน้อย แต่ความบ้าบังตาอีลอนเขากลับไม่สนใจและลงมือกับคาร่าต่อ แต่แล้วก็มีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
เคล้ง!
“ไอ้เวร ใครว่ะ มึงเข้ามาทำไมกัน” อีลอนโมโหเพราะคิดว่าเป็ทหารยามที่เฝ้าด้านนอก แต่แอบเข้ามาดูด้านใน
ยิ่งโดนขัดจังหวะ่สำคัญด้วยยิ่งทำให้อีลอนโมโหจนเืขึ้นหน้าอยากจะตบอีกฝ่ายให้ตาย จึงถือมีดเดินไปดู
6K
