ตอนที่สิบแปด คำท้าต่อไอ้ขาม
ผมรู้สึกว่าอาหารของพ่อกำนันเน้นไปทางอาหารป่าเก้ง กวางหมูป่ามาก แน่นอน หลายอย่างเป็สัตว์สงวน แต่ก็มีทั้งที่พ่อกำนันไปล่าเสือดาวเสือดำ ด้วยตนเองหรือชาวบ้านชาวช่องเอาลิ่น เม่น น้ำผึ้งต่างๆมาให้ด้วยความนับถือ
หมูป่าหมักน้ำผึ้งหรือแกงป่าต่างๆก็คืออาหารที่พวกเรามีไม่ได้ขาด
อาหารเมื่อมื้อเย็นออกจะหนักไปเสียหน่อยสำหรับผมในโลกเก่าแต่ร่างของไอ้เจิดที่หน้าตาคมสันฟันกรามชัดเจน
มีกล้ามแบบแนวตัวร้ายหนังไทยนั้นแสดงถึงอาหารการกินที่อุดมสมบูรณ์มาั้แ่เด็ก
เื่เล่าของการที่คนเราฟันกรามไม่แข็งแรงในวัยผู้ใหญ่บางทีทานอะไรก็คายทิ้งเคี้ยวไม่ได้ เพราะกรามนั้นอ่อนแอจากการขาดอาหารและการเคี้ยวเพิ่มพลังกรามในวัยเด็ก
ไอ้เจิดและกำนันแจ่มนั้นสามารถกินอาหารประเภทเนื้อเที่เหนียวได้อย่างเป็เื่ปรกติและอาจจะเพราะพวกเนื้อ น้ำผึ้ง นมม้า ต่างๆทำให้ร่างกายสูงใหญ่
ส่วนไอ้ขามสูงใหญ่มาได้อย่างไรก็ยังเป็ปริศนาของผมอยู่อาจจะเพราะมันเป็พวกไปตกปลาล่าสัตว์มาั้แ่เด็กเหมือนกันหรือเปล่า?คนที่มาจากครอบครัวที่ขาดแคลนอาหารจะตัวเล็กนั้นคือเื่ที่เห็นได้ชัดแบบเดียวกับที่เราเรียกชาวญี่ปุ่นว่า ไอ้บยุนหรือ สลัดเตี้ยนั่นเอง
อาหารการกินมีผลต่อการดำรงชีวิต
และอาหารป่าต่างๆคือเครื่องหมายแสดงความร่ำรวยของพ่อกำนันที่เหนือกว่าชาวบ้านทั่วไปนั่นเอง
ว่าไม่ใช่ของที่สามารถหาซื้อได้ตามร้านตลาดหากไม่รู้จักกันเป็การส่วนตัวก็จะไม่ขายให้
ตอนกลางคืน บางทีก็เปิดเครื่องฉายโทรภาพให้ชาวบ้านร้านถิ่นดูและเก็บเงินเป็่ๆแบบหนังขายยา
ได้กำไรมาพอสมควรถึงแิของคนที่มาจากโลกปัจจุบันอย่างผมจะคิดว่าใช้น้ำมันปั่นไฟไม่น่าจะคุ้มเท่าไร แต่นึกอีกที นี่คือโลกก่อนที่เราจะบุกอิรักหรือทำากันอย่างเมามันในตะวันออกกลางซึ่งเราจะไปโทษใครโดยเฉพาะเจาะจงก็ไม่ถูกเพราะเราทำากันมากว่าสองพันปีแล้ว
ซึ่งผมรู้สึกผิดเล็กน้อยไม่ได้ทำหน้าที่ในการช่วยไอ้ห้อยไอ้โหนเรียกเก็บเงินคนที่มาดูโทรภาพในเวลากลางคืนและขายขนมของกินต่างๆก็ตาม
เพราผมกลัวผีฟ้าจะมาดูละครด้วยทำให้แม้ผมจะพยายามเขียนหนังสือลงสมุดต่างๆ เทียบรายละเอียดที่น่าสนใจและเอากล้องส่องทางไกลมาดูเป็ระยะว่ามีใครมาร่วมการดูโทรภาพและการขายน้ำแข็งไสกับพวกมะยมดองหวานเย็นต่างๆ
ที่พ่อกำนันจะคอยเก็บค่าที่แก่คนที่จะมาขายของในตอนที่เปิดให้คนดูโทรภาพ
ความจริงมนุษย์เราไม่อาจขาดสิ่งบันเทิงได้มาั้แ่ครั้งา
อาจจะมีคนกล่าวว่ามีชีวิตอยู่คือความทุกข์ตามแิของท่านศาสดาและนักปรัชญาต่างๆ
แต่ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้คนเราไม่แสวงหาความสุขธุรกิจบันเทงต่างๆตอบสนองเื่นี้ดี
การฉายโทรภาพของพ่อกำนันในเวลากลางคืนก็คือจุดที่แสดงถึงเื่นี้
“เอ้าดูเสร็จแล้วจ่ายรอบละบาทจ่ายๆมาจ่ายมา”
ไอ้ห้อยไอ้โหนเรียกเก็บเงินคนมาดูโทรภาพ
คนส่งเสียงจอแจและผมก็ดีใจอย่างมากที่ไม่เจอผีฟ้ามาร่วมงานตรงนี้
คิดอีกทีก็อาจจะใช่แผนการของผีฟ้ามักจะเป็การลอบไปหาแบบตัวต่อตัวกับชายหนุ่มและคนแก่บ้าตัณหาและดูดเื
ที่ไม่ได้โรแมนติกแบบ ซา-โอ้แวมไพร์จนหมดร่างกายและเสียชีวิต
เขาได้ใช้่ที่ยังมีการเดินเครื่องปั่นไฟซึ่งปรกติ บ้าพ่อกำนันจะมีการเปิดไฟตลอดทั้งคืนและมีคนงานมาถือปืนคอยดูแลเนื่องจากเพื่อป้องกันพวกเสือขุนโจรต่างๆที่จะเข้ามาปล้น
คนอาจจะคิดว่า เสือไม่ปล้นคนมีอิทธิพลแต่ทางเทคนิคมันเป็เื่ของการเอาชื่อกัน
ว่าหากขุนโจรคนนี้สามารถปล้นกำนันผู้ทรงอิทธิพลได้หรือบุกเข้าจวนผู้ว่าได้ก็จะได้รับชื่อเสียงเป็ที่นับหน้าถือตามากว่าแน่จริง
แต่แน่นอน กรณีนั้นมีจำนวนน้อย
เพราะการปล้นจวนผู้ว่าหรือกำนันผู้ทรงอิทธิพลนั้นจะเสียลูกน้องไปได้และอาจจะปล้นไม่สำเร็จ
แต่เสือที่ทำเื่เช่นนี้สำเร็จจะกลายเป็เสือที่โด่งดังเป็ตำนานสืบต่อเป็เื่เล่าถึงรุ่นหลังนั่นเองผมมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างสว่างดีอย่างโล่งใจที่ทางเทคนิค เสือจะร่ายเวทมนตร์สร้างเมฆหมอกมาบังตาก่อนที่จะทำการปล้นสะกดผีเรือนให้หลับ สะกดคนบนเรือนให้มึนงง
“ก่อนที่จะมาชมโทรภาพกันต่อไปข้าขอประกาศ ณที่นี้ เดือนสิบสอง ในงานบุญ ข้าขอท้าทายไอ้ขามมาเปรียบเชิงมวยกับข้าว่าใครจะเก่งกาจกว่ากัน”
ผมถือไมค์และประกาศต่อชาวบ้านชาวช่องที่มาชมดูโทรภาพ
ซึ่งชาวบ้านชอบเื่พวกนี้อยู่แล้วในยุคสมัยที่ไม่มีโทรศัพท์มือถือเราหาความสนุกได้จากการตีไก่ กัดปลา ดูนักมวยชกกัน ยังไม่สามารถเติมเพชรให้ไวฟุและเล่นเกมส์ด้วยตนเองได้การดูคนอื่นต่อยกันก็ถือเป็ความบันเทิงอย่างหนึ่งนั่นเอง
“ข้ารับคำท้า”
ไอ้ขามหนุ่มนากล่าวอย่างเคร่งขรึม
เฮ้
ชาวบ้านก็เฮลั่นที่จะได้ดูเื่สนุกอีกอย่างในงานบุญเดือนสิบสองที่จะถึงนี้
ถึงจะคิดเล็กน้อยว่าทำไมไอ้เจิดมันท้าล่วงหน้าตั้งเกือบครึ่งปีหว่า?
ปรกติมันจะท้าแข่งอะไรกับไอ้ขามก็แค่ประมาณหนึ่งเดือนเองหรือไม่กี่วันด้วยซ้ำในบางครั้ง