ตอนที่ 23 ไล่ล่า
“ฉันอยากถามว่า… พวกเราจะหนีทำไมกัน?” ซ่งเจิงหอบหายใจด้วยความเหน็ดเหนื่อยพลางหันไปถามทั้งสอง ลิงผอมกลอกตาใส่ “เ้างั่ง มีซอมบี้กำลังไล่ตามพวกเราอยู่เป็ฝูง เชิญนายสู้ไปคนเดียวเถอะ!” พี่ใหญ่กุ้ยกัดก้นบุหรี่เล่นเบาๆ “หนีอะไรกัน เขาเรียกว่ายุทธการสู้แล้วถอยโว้ย!”
ซ่งเจิงนึกดูถูกพวกเขาในใจ ฝีเท้าของชายหนุ่มไม่ช้าไปกว่าอีกสองคนเท่าไหร่นัก ด้านหลังมีฝูงซอมบี้นับสิบตัวรวมถึงสุนัขและแมวกลายพันธุ์กำลังไล่ตามมาติดๆ
ลิงผอมผู้ตอบสนองว่องไวพาทุกคนเข้าไปในทางแคบๆ โชคร้ายที่ทั้งสามออกจากบริเวณเมืองก้อนหินน้อยมาแล้ว ในพื้นที่โล่งกว้างนี้ไม่มีอะไรพอใช้เป็ที่กำบังได้เลย มีเพียงกอวัชพืชที่ดูเหมือนกำลังหัวเราะเยาะพวกเขา ทั้งสามจึงเปลี่ยนเส้นทางไปยังหุบเขาแห่งหนึ่ง
ทันใดนั้นแววตาของพวกเขากลับเปล่งประกายเมื่อเห็นรูปปั้นสิงโตหินสองตัวตั้งอยู่เบื้องหน้าไม่ไกลนัก ด้านหลังรูปปั้นทั้งสองเป็ตึกเล็กๆสองชั้นที่ตกแต่งสไตล์ตะวันตกและมีกำแพงล้อมรอบ แม้มีจำนวนห้องไม่มากแต่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ข้างหลังเป็ฟาร์มปศุสัตว์ที่มีทางม้าเดินอยู่โดยรอบ
ทั้งสามมองหน้ากันก่อนเร่งฝีเท้าไปยังตึกหลังนั้น ฝูงสัตว์กลายพันธุ์เร่งความเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าเหยื่อกำลังจะหนีรอดไปได้ ดวงตาของพวกมันเป็สีแดงฉานพลางร้องคำรามออกมาพร้อมกัน
พวกเขาร้องเสียงหลง ในใจนึกอยากมีขางอกออกมาอีกสองข้างจะได้วิ่งเร็วกว่านี้สักนิด!
ซ่งเจิงะโ “ให้ตายเถอะ! พ่อฉันไปติดหนี้อาหารกระป๋องพวกแกมาหรือไง?!”
พี่ใหญ่กุ้ยร้อง “โบราณว่าเจอสัตว์อย่าหนีเข้าป่า นายจะเข้าไปในนั้นไม่ได้นะ!”
ลิงผอมโวยวาย “ถ้าไม่อยากเข้า ก็เชิญไปรวมญาติกับพวกข้างหลังเถอะ ญาติเยอะเชียว!”
ซ่งเจิงว่า “ใครจะทำอะไรก็ทำเถอะ ฉันเตรียมตัวปีนกำแพงแล้ว!”
ลิงผอมกัดฟันพุ่งเข้าไปใต้กำแพงและประสานมือเข้าหากันให้ซ่งเจิงเหยียบขึ้นไป ชายหนุ่มตีลังกาข้ามกำแพงจนหน้าทิ่มลงกับพื้นอีกฝั่ง
พี่ใหญ่กุ้ยร้องลั่นขณะพุ่งไปหาลิงผอมเหมือนรถถังั์... เท้าใหญ่โตและหนักของเขาทำให้ลิงผอมขาอ่อนแรงจนแทบล้มกลิ้ง
“ไปซะไอ้หมูอืด!” ลิงผอมกลั้นใจยกพี่ใหญ่กุ้ยขึ้นหน้าดำหน้าแดง จากนั้นพี่ใหญ่กุ้ยจึงดึงมือของเขาตามขึ้นไป ลิงผอมหันกลับไปมองฝูงซอมบี้ที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรพลางถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะพลิกตัวข้ามกำแพงไป
กลิ่นลมหายใจเหม็นเน่าลอยปะทะจมูกทันทีที่ซ่งเจิงเงยหน้าขึ้นจากพื้นดิน สุนัขกลายพันธุ์กำลังแยกเขี้ยวใส่เขาด้วยั์ตาแดงก่ำ ซ่งเจิงได้แต่ยิ้มยิงฟันให้มัน
ทันใดนั้นเกิดเสียงของหนักลอยหวือผ่านอากาศมาทางเขา “โครม!” ร่างของชายหนุ่มกลับไปจมอยู่ในดินอีกครั้ง… ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย...
พี่ใหญ่กุ้ยทิ้งตัวข้ามกำแพงตามแรงโน้มถ่วงพลางถอนหายใจด้วยความโล่งอก ‘เอ๊ะ … ทำไมพื้นนุ่มจัง’ สีหน้าของเขาฉายแววสงสัยขณะตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน
ภาพที่เห็นคือซ่งเจิงและสุนัขกลายพันธุ์แทบจะ ‘กอดรัดฟัดเหวี่ยง’ กัน เนื้อเน่าเหม็นของมันแนบชิดกับใบหน้าขาวใสของซ่งเจิงที่ค่อยๆพยุงร่างขึ้นมาอีกครั้ง ขณะพยายามข่มความรู้สึกคลื่นไส้ในท้อง
“โครม!” ลิงผอมหล่นลงมาเป็รายสุดท้าย ซ่งเจิงน้ำตาแทบไหลเมื่อเขาลงไปรวมร่างเป็หนึ่งเดียวกับสุนัขกลายพันธุ์และพื้นดินอีกครั้ง
ลิงผอมรู้สึกเหมือนกำลังเหยียบบนร่างของใครสักคนจึงขยับฝ่าเท้า เมื่อเห็นซ่งเจิงแทบจะ ‘จูบ’ กับสุนัขกลายพันธุ์หน้าตาน่ารังเกียจก็รีบใช้ดาบแทงทะลุลูกตาของมันโดยไม่หันไปมอง เขาทนดูสภาพน่าเวทนาของซ่งเจิงไม่ได้
ซ่งเจิงผู้น่าสงสาร… เหตุการณ์ครั้งนี้จะเป็าแในใจของเขาไปอีกนานแค่ไหนกันนะ?
ภายในห้อง ทั้งสองมองดูซ่งเจิงที่กำลังอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงและพยายามกลั้นหัวเราะจนใบหน้าบิดเบี้ยว ซ่งเจิงเช็ดปากก่อนหันมามองพวกคนที่มีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “อยากหัวเราะก็หัวเราะไปเถอะ… ผมไม่ได้ห้ามซะหน่อย…”
พี่ใหญ่กุ้ยะเิหัวเราะสุดเสียงทันที ซ่งเจิงกัดฟันกรอดและฝากความหวังไว้ที่ลิงผอม ใบหน้าของลิงผอมเป็สีแดงก่ำขณะพยายามกลั้นขำเมื่อเห็นแววตาน่าสงสารของซ่งเจิง
เขายกนิ้วโป้งให้ซ่งเจิง ทำให้อีกฝ่ายมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย
“ฮ่า ๆ ๆ ! ซ่งเจิงนี่สมกับเป็ลูกผู้ชายตัวจริงชะมัด! ฮ่า ๆ ๆ ! ไม่ไหว… ไม่ไหวแล้ว…” แต่แล้วเขาก็ไม่ต่างจากพี่ใหญ่กุ้ยเลยสักนิด!
ซ่งเจิงมองพวกคนนิสัยเสียด้วยสีหน้าขุ่นมัว เขายกกระทะเหล็กขึ้นพลางคิดว่าควรเริ่มจากใครก่อนดี
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ลิงผอมพยายามกลั้นหัวเราะเมื่อเห็นซ่งเจิงยกกระทะเหล็กขึ้นเตรียมพร้อม “เอาล่ะๆ มาตกลงกันเถอะว่าจะเอายังไงต่อ… พรืด… ซ่งเจิงอย่าทำให้ฉันหัวเราะอีกสิ… ฮ่าๆๆ … ฉันอดไม่ได้จริงๆว่ะ”
ซ่งเจิงได้แต่หัวเราะแห้งๆตอบไป “ฮะ ๆ”
ลิงผอมชี้แผนที่ก่อนบุ้ยใบ้ไปทางด้านนอก “พวกเราอยู่ห่างจากหมู่บ้านที่เคยมาคราวแล้วประมาณครึ่งวัน ตอนนี้ก็สิบโมงกว่าแล้ว ฉันว่าเรามาพักผ่อนกันเสียหน่อยแล้วค่อยออกเดินทางต่อดีกว่า”
ทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วยก่อนซ่งเจิงจะขัดขึ้น “แล้วพวกที่อยู่นอกประตูล่ะ? ใครจะเป็คนไปจัดการ?”
พี่ใหญ่กุ้ยและลิงผอมมองหน้ากันไปมา ก่อนจะหันไปมองซ่งเจิงพร้อมกัน ซ่งเจิงอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง “ฮะ? ผมเหรอ?!”
พี่ใหญ่กุ้ยยิ้มกริ่ม ส่วนลิงผอมตบบ่าเขาพลางมองดูกระทะเหล็กด้วยสายตาเ้าเล่ห์ “คราวนี้ไม่ต้องใช้ความสามารถของนายหรอก ใช้พลังของมนุษย์พันธุ์ใหม่จัดการมันซะ!”
ซ่งเจิงอ้าปากค้าง แต่ทั้งสองพยักหน้ายืนกรานหนักแน่น
แววตาเชื่อมั่นและให้กำลังใจของพวกเขา ทำให้ซ่งเจิงพยักหน้าตอบรับอย่างเสียไม่ได้...
เมื่อเดินมาถึงประตูที่มีฝูงซอมบี้เพ่นพ่านอยู่ ซ่งเจิงกลืนน้ำลาย ก่อนหันกลับไปมองสองคนข้างหลังที่ไม่รู้ว่าวางแผนอะไรอยู่กันแน่ ‘เอาน่า! สู้สิวะ!’
“ครืด…” ซ่งเจิงเปิดประตูออกตัวสั่นงันงก เสียงฝืดบ่งบอกว่าไม่มีใครดูแลหยอดน้ำมันมาหลายปีแล้ว ฝูงซอมบี้ที่เดินวนเวียนอยู่ใต้เงาพากันหันขวับทันทีที่ได้ยิน ดวงตาว่างเปล่าสีแดงเืจับจ้องมาที่ซ่งเจิง
‘ซ้ายห้าตัว ขวาสามตัว ขวาก่อนแล้วกัน!’
ซ่งเจิงเปลี่ยนทิศไปทางขวา ฝูงซอมบี้ส่งเสียงร้องอย่างหิวกระหายเมื่อได้กลิ่นเขาชัดเจนขึ้นทุกขณะ ชายหนุ่มเขวี้ยงซอมบี้แถวหน้าด้วยก้อนอิฐที่หยิบติดมือมาจนมันล้มหงายหลัง
เมื่อเข้าใกล้ระยะห้าเมตร ซ่งเจิงยกกระทะขึ้น... ระยะสามเมตร เขากลั้นหายใจ...
ระยะหนึ่งเมตร… ซอมบี้ตัวหนึ่งถูกทุบเข้าที่หัวอย่างจัง! อีกตัวพุ่งเข้าใส่ซ่งเจิงที่เบิกตากว้างด้วยความใกลัว “ตุบ!” ชายหนุ่มเขวี้ยงอิฐอีกก้อนเข้ากลางหัวของมันตามสัญชาตญาณก่อนใช้กระทะฟาดซ้ำอีกครั้งให้ตายสนิท
วินาทีต่อมาซ่งเจิงรีบหมุนตัววิ่งหน้าตั้งกลับไปทันที ‘บ้าไปแล้ว! นี่ไม่ใช่เื่ที่คนทั่วไปก็ทำได้นะ ไม่อยากให้ฉันมีชีวิตอยู่แล้วรึไง? ฉันทำไม่ไหวแน่!’
ซ่งเจิงที่วิ่งกลับมาอย่างตื่นตระหนกเห็นพี่ใหญ่กุ้ยและลิงผอมกำลังเขวี้ยงอาวุธด้วยท่าทางโเี้ก่อนพุ่งตรงมาทางเขา ชายหนุ่มกลิ้งตัวหลบตามสัญชาติญาณและรอดพ้นจากการโจมตีมาได้หวุดหวิด
“ทำอะไรของพวกนายน่ะ!”
1K
