คุณชายกับนายติดดิน

        ค่ำมากแล้วเวลาประมาณทุ่มกว่าๆนะโมขับรถมาจอดหน้าหอของป้อง มาถึงป้องรีบลงจากรถทันที นะดมเปิดประตูลงจากรถเช่นกัน

นะโม : เดี๋ยวก่อนดิ

ป้อง : อะไรของมึงอีกว่ะ

นะโม : ขอบคุณสักคำเป็๞มั้ยที่มาส่ง

ป้อง : ใครขอให้มึงมาส่งว่ะ แล้วใครพากูไปว่ะ มึงพากูไป มึงก็ต้องมาส่งกู จบป่ะ

            พูดจบป้องชูนิ้วกลางให้นะโมก่อนวิ่งขึ้นไปบนหอพักทันที  นะโมยิ้มก่อนที่จะขึ้นรถและขับออกไป

ป้องยังไม่ได้ขึ้นข้างบนหอ เขาโผล่หน้าที่หน้าประตูทางขึ้นหอมองตามนะโมที่กำลังขับรถไป ป้องเอามือมาจับปากตนเองที่ถูกนะโมจูบเมื่อตอนอยู่บนรถประจำทาง

            ป้องเปิดประตูเข้ามาในห้องพบกรณ์นั่งรอที่เตียงนอน กรณ์มองป้องเหมือนจะถามอะไรมากมาย

ป้อง : มึงไม่ต้องถาม ถึงถามกูก็ไม่บอกในสิ่งที่มึงจะถามหรอก

กรณ์ : ไอ้ป้อง นี่มึงรู้เหรอว่ากูจะถามมึงว่าอะไร

ป้อง : ไอ้กรณ์ กูเพื่อนมึงนะ แค่มึงจะอ้าปากกูก็รู้ว่ามึงจะถามอะไร

กรณ์ : มึงก็ตอบกูมาทั้งหมด

ป้อง : เสือกนะมึง มึงกลับไปได้แล้ว กูง่วง กูจะนอน

            ป้องพูดพร้อมจะมานอนที่เตียงโดยไม่ได้อาบน้ำอะไรทำตัวน่าสงสัยมาก

กรณ์ : นี่มึงจะนอนโดยไม่ได้อาบน้ำเลยเหรอว่ะ

            กรณ์พูดจนป้องงงกับตัวเองว่าเป็๞อะไร

ป้อง : เอ่อ กู เอ่อ อาบก็ได้ว่ะ

            พูดจบป้องไปหยิบผ้าขนหนูที่ราวและเดินเข้าห้องน้ำทันทีกรณ์แปลกใจและสงสัยว่าป้องเป็๞อะไร ยิ่งป้องทำตัวน่าสงสัยแบบนี้ยิ่งทำให้กรณ์อยากรู้มากขึ้น

กรณ์ : กูจะต้องรู้ให้ได้ว่ามึงไปไหนมา ไปกับใคร ไอ้ป้อง

            กรณ์พูดกับตัวเอง

ป้อง : อย่าเสือกเ๱ื่๵๹ของกูให้มากไอ้กรณ์ เดี๋ยวมึงจะโดนมิใช่น้อย

            ป้องเปิดประตูห้องน้ำมาบอกกรณ์จนกรณ์๻๷ใ๯คิดว่าป้องไม่ได้ยินที่ตนพูด

กรณ์ : เชี๊ย นี่มึงยังได้ยินที่กูพูดเหรอว่ะ

ป้อง : พูดเสียงดังสามบ้านแปดบ้านยังได้ยินเสียงพูดของมึงเลย สัตว์! ออกไปปิดประตูห้องด้วย

            ป้องพูดจบรีบปิดประตูห้องน้ำทันที กรณ์หน้าเสียนิดหน่อย

            ที่ห้องนอนของนะโมเมื่ออาบน้ำเสร็จ นะโมนอนที่เตียงนอนนะโมคิดถึงภาพที่เค้าจูบปากกับป้องที่บนรถประจำทาง นะโมเอามือมาจับปากตัวเองมันเหมือนตัวเองมีความสุขมาก

นะโม : ทำไมจูบปากหมอนั่น มันมีความสุขจังว่ะ

            ที่ดอนโดของพลอยหล่อนทะเลาะกับแมนแฟนตนเอง เพราะพลอยอยากได้กระเป๋าใบใหม่แต่แมนไม่ซื้อให้เพราะกระเป๋าใบล่าสุดพึ่งซื้อให้เมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมาพลอยไม่พอใจทะเลาะกับแมน เธอออกจากห้องคอนโดทันที แมนโมโหมากที่พลอยเอาแต่ใจแบบนี้

            พลอยนั่งแท็กซี่มาที่หอของป้องเธอขึ้นมาที่หอ เธอเคาะประตูห้องของป้อง เป็๲จังหวะเดียวที่ป้องอาบน้ำเสร็จพอดีป้องเดินออกมาจากห้องน้ำโดยนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวออกมา

ป้อง : ไอ้สัตว์กรณ์ จะมากวนอะไรกูอีกว่ะ

            พูดจบพร้อมเดิมไปเปิดประตูห้องทันที

ป้อง : ไอ้สัตว์กรณ์ นี่มึง……..

            ป้องจะด่ากรณ์ แต่กลับเป็๲พลอยที่ยืนร้องให้หน้าห้องตนเอง

ป้อง : พลอย

            พลอยโผล่เข้ากอดป้องป้อง๻๠ใ๽กลัวคนอื่นเห็นเคยพาพลอยเข้ามาในห้องและปิดประตู

ป้อง : พลอย เป็๞อะไรมาอีกล่ะ

พลอย : ป้อง พลอยทนไม่ไหวแล้ว พลอยไม่อยากอยู่กับแมนแล้วอยู่ไปเหมือนเค้าไม่รักพลอยเลย

ป้อง : เกิดอะไรขึ้น แมนมันทำอะไรพลอย

พลอย : ป่าว แค่พลอยอยากได้ประเป๋าใบใหม่ แต่แมนไม่ซื้อให้พลอยทั้งที่แมนสัญญากับพลอยว่าจะตามใจพลอยทุกอย่าง แต่ครั้งนี้แมนกลับไม่ทำตามสัญญา

            พอได้ยินที่พลอยพูดป้องถอนหายใจนึกว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫อะไรที่ร้ายแรง

ป้อง : พลอย เ๱ื่๵๹เดิมๆ

พลอย : แต่แมนเค้าไม่ทำตามสัญญา

ป้อง : เท่าที่ป้องทราบว่ากระเป๋าใบใหม่ที่แมนมันซื้อให้พลอยก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเองนะพลอยอยากได้ใบใหม่แล้วเหรอ

พลอย : ป้อง กระเป๋านะไม่ใช่รถยนต์ที่จะเปลี่ยนปีละครั้งกระเป๋าถ้ามันมีคอลเลคชั่นใหม่ ของเดิมมันก็ตกรุ่นแล้ว

ป้อง : โอเค แล้วพลอยมาหาป้องทำไมเหรอ

พลอย : พลอยจะขอเลิกกับแมนแล้วล่ะป้อง

            พลอยพูดพร้อมเดินมาหาป้องเธอกอดป้อง

พลอย : ป้อง เราสองคนมาคืนดีกันได้มั้ย

            พลอยพูดพร้อมมองตาและเอียงหน้าไปหอมแก้มป้องจนป้อง๻๠ใ๽และผลักตัวออกมาไกลพลอย

ป้อง : พลอย พูดอะไร

พลอย : พลอยพูดจริงๆนะ พลอยไม่มีความสุขที่จะอยู่กับแมนเลย

ป้อง : เอ่อ ( พูดไม่ออก )

            ขณะเดียวกันประตูห้องของป้องเปิดเข้ามากรณ์เข้ามา

กรณ์ : แล้วเธอมาคบกับป้องต่อ เธอคิดว่าเธอจะมีความสุขเหรอ

ป้อง : ไอ้กรณ์ กูบอกแล้วใช่มั้ย เข้ามาหัดเคาะประตูด้วย

กรณ์ : กูลืมว่ะ แป๊บนะ

            กรณ์พูดจบพร้อมออกจากห้องไปและปิดประตู จากนั้นกรณ์ทำเป็๲เคาะประตูตามที่ป้อง๻้๵๹๠า๱เมื่อเคาะแล้วกรณ์เปิดประตูเข้ามาตามปกติ

กรณ์ : กูเคาะประตูตามที่มึง๻้๪๫๷า๹แล้วนะ

ป้อง : ไอ้สัตว์กรณ์ นี่มึงอย่ามากวนตีนกูให้มาก

พลอย : นี่มันอะไรป้อง พลอยว่าป้องน่าจะเลิกคบเพื่อนชั่วๆเลวแบบนี้ได้แล้วนะ

กรณ์ : หรา ถ้าเราชั่ว เธอล่ะ เธอแสนดีมากเชียวเหรอ ทุเรศว่ะ

พลอย : ว๊ายย

ป้อง : ไอ้กรณ์ มึงพูดอะไรว่ะ นี่ผู้หญิงนะโว๊ย

กรณ์ : กูไม่แคร์ มึงเงียบไปเลยไอ้ป้อง หน้าที่กูเอง

            กรณ์พูดพร้อมเดิมมาหาพลอย

กรณ์ : ว่าไง ถ้าเธอจะมาเป็๞แฟนไอ้ป้องอีกครั้ง เธอจะมีความสุขจริงๆเหรอ

พลอย : มีสิ ทำไมจะไม่มี ฉันและป้องรักกัน

กรณ์ : หรา คนรักกันเหรอ เราว่าเธอรักสิ่งของที่มีราคาแพงมากๆกว่า เธอคิดให้ดีๆนะถ้าเธอเลิกกับไอ้แมนที่มันประเคนของให้เธอทุกอย่างที่เธอ๻้๪๫๷า๹กับไอ้ป้องที่ยาจกติดดินที่ไม่มีอะไรให้เธอเลย นอกจากดอกไม้กุหลาบดอกเดียวราคาแค่ดอกล่ะห้าสิบบาท

            สิ่งที่กรณ์พูดออกมาทำให้พลอยคิดอะไรบางอย่างในหัว

ป้อง : ไอ้สัตว์กรณ์ มึงพูดอะไรว่ะ

กรณ์ : กูพูดเ๱ื่๵๹จริง มึงจะกลัวไรว่ะไอ้ป้อง

กรณ์ : ( หันมาพูดกับพลอย ) ว่าไงคนอย่างไอ้ป้องมันไม่มีเงินที่จะบันดาลความสุขให้เธอหรอกนะแต่มันจะกินข้าวแต่ละวันมันยังมายืมตังค์เพื่อนอย่างเราเลยแล้วมันจะมีตังค์ซื้อกระเป๋าใบละหมื่นใบละแสนที่เธอ๻้๪๫๷า๹ได้เหรอ คิดให้ดีๆนะ

            กรณ์พูดออกมาทำให้พลอยที่ยืนคิดอยู่นั้น พลอยรีบเดินออกจากห้องป้องไปทันที

กรณ์ : ไงมึง แค่กูพูดความจริง น้องมันยังรับไม่ได้เลยคนแบบนี้มันไม่ได้รักใครจริงหรอก นอกจากรักเงินแล้วสิ่งของราคาแพงๆเท่านั้น

            กรณ์พูดขึ้นมาป้องนั่งกุมขมับเหมือนเครียดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

กรณ์ : กูเห็นใจมึงนะโว๊ย ว่ามึงกับพลอย ก่อนหน้านี้รักกันมากแค่ไหนแค่ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยันค่ำว่ะ ดีแล้วที่มึงกับกับพลอยดีกว่ามึงจะเสียไปมากกว่านี้ กูก็บอกมึงได้แค่นี้ล่ะ กูกลับห้องละ

            กรณ์พูดจบรีบกลับห้องทันที

            ป้องคิดมากไปหน่อยเ๹ื่๪๫ของพลอย

            เช้าวันใหม่ที่มหาลัยนะโมขับรถมารอป้องที่หน้าคณะของป้อง เมื่อเห็นป้องเดินมาคนเดียวนะโมจะชวนป้องไปทานข้าว แต่ป้องปฏิเสธที่จะไป ป้องรีบเดินหนีนะโมไปทันทีแต่นะโมก็ตามป้องมาที่โรงอาหารจนได้

นะโม : ขอทานด้วยคน

            นะโมถือจานมานั่งโต๊ะเดียวกับป้อง

ป้อง : กูอิ่มพอดี เชิญมึงกินคนเดียว ( พูดพร้อมจะลุกขึ้น )

นะโม : งั้นฉันก็อิ่มด้วยเหมือนกัน 

ป้อง : นี่มึงจะเอาไงว่ะ ( เริ่มพูดเสียงดัง )

นะโม : นั่งลง และทานข้าวตามปกติ แค่นี้ทำเป็๲เ๱ื่๵๹ใหญ่ไปได้

            พูดแถมทำหน้าตากวนจนป้องไม่พอใจ

ป้อง : ช่างแมร่ง

            ป้องพูดพร้อมนั่งลงและทานข้าวต่อไปป้องทำเป็๞ไม่สนใจอะไรนะดมที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะเดียว

แต่นะโมกลับทำเป็๲เอาใจป้องโดยการตักไข่เจียวที่จานตนเองยื่นใส่จานให้ป้อง

ป้อง : อะไรของมึงว่ะ

นะโม : ตักให้ทานไงล่ะ

ป้อง : กูไม่๻้๪๫๷า๹

นะโม : จะกินดีๆหรือว่าจะให้ตักป้อนใส่ปาก

            นะโมพูดพร้อมจะตักไข่เจียวใส่ปากป้องจนป้อง๻๷ใ๯คิดว่านะโมจะทำแบบที่พูดจริง

ป้อง : เอ้อ กินก็ได้ว่ะ บังคับกูจริงๆ

            ป้องรีบตักไข่เจียวใส่ปากตนเองทันทีแม้จะไม่พอใจนะโมมากก็ตาม

ส่วนนะโมก็แอบยิ้มที่ป้องทำตามที่ตนเองสั่ง

            ที่ข้างอาคารเรียนกรณ์เดินมาคนเดียว จนมาเจอนะโมที่ยืนรออยู่ นะโมขอเบอร์โทรศัพท์ป้องจากกรณ์ตอนแรกกรณ์ไม่อยากให้ แต่ในที่สุดก็ให้เบอร์โทรป้องกับนะโมเพราะนะโมเอากระเป๋าแบรนด์เนมมาเป็๞ของแลกเปลี่ยน

            บ่ายๆป้องเดินลงมาจากอาคารเรียน โดยไม่เห็นนะโมยืนรอที่ทางเดิน

นะโม : กูหิวข้าว ไปกินข้าวเป็๞เพื่อนกูหน่อย

            นะโมพูดอยู่ข้างหลังป้องจนป้องหันมามองและ๻๠ใ๽ที่เห็นนะโม

ป้อง : ไอ้นะโม

นะโม : กูหิวข้าว

ป้อง : เ๹ื่๪๫ของมึง ไม่เกี่ยวกับกูมึงหิวแต่หูไม่หิว

            ป้องพูดจบแต่ท้องของป้องดันมาร้องด้วยความหิวออกมาจนนะโมได้ยินเสียงท้องของป้องร้องนะโมขำออกมา

ป้อง : ขำไรของมึงว่ะ

นะโม : ป่าวขำสักหน่อย ไปกันได้ยัง

            นะโมชวนพร้อมจะเดินนำหน้าไปที่รถ

ป้อง : ใครบอกมึงว่ากูจะไปกับมึง

นะโม : งั้นมึงจะไปไหน

ป้อง : เ๱ื่๵๹ของกู

            ป้องพูดจบรีบเดินไปทันทีนะโมอยากรู้ว่าป้องจะไปที่ไหน ก็รีบตามไปทันที

ที่ตลาดนัดท้ายมหาลัย เป็๲ตลาดนัดนักศึกษาที่มาขายของป้องมาเดินเที่ยวตลาดนัด นะโมเองก็เดินตามป้องไปตลอดทาง แม้ว่าป้องจะเดินไปทางไหนนะโมก็เดินตามป้องไม่คาดสายตา จนมาจบที่ร้านขายชูซิ

นะโม : ชอบกินชูซิเหรอ

ป้อง : เ๱ื่๵๹ของกู 

            ป้องตอบนะโมก่อนที่จะสั่งชูซิอันที่ตนเองชอบใส่ถาดและกำลังจะจ่ายเงินแต่นะโมหยิบเงินมาจ่ายแทนป้อง

ป้อง : ทำไรของมึงว่ะ

นะโม : ก็จ่ายเงินไง

ป้อง : เสือก กูซื้อกูจ่ายเองมึงไม่ต้อง

นะโม : แต่กูจะเลี้ยงมึง

            นะโมพูดพร้อมเอียงหน้าเข้ามาใกล้ป้องจนป้องมองซ้ายขวาอายที่คนอื่นจะเห็น

ป้อง : ทำไรของมึงว่ะ

นะโม : ก็จะ.....

ป้อง : วุ่นวายกะกูจริงไอ้พ่อคนรวยอยากจะจ่ายก็จ่ายตามสบาย

            ป้องพูดพร้อมเดินกลับหอทันที

            ที่หน้าหอของป้อง นะโมเดินมาส่งป้อง

ป้อง : ขอบใจที่มาส่งกลับไปได้แล้ว กูจะขึ้นห้อง

นะโม : ไม่ชวนขึ้นห้องเหรอ

ป้อง : เสือก ห้องกูกูจะให้ใครขึ้นไปก็ได้ ยกเว้นมึง มึงกลับไปได้แล้ว

นะโม : โอเค เดี๋ยวโทรหานะ

            นะโมพูดจบรีบเดินกลับไปทันทีกว่าป้องจะรู้ตัวที่นะโมพูดว่าจะโทรหา ก็สายไปแล้วเพราะนะโมเดินไปไกลแล้ว

ป้อง : มันบอกว่าจะโทรหาแล้วมันเอาเบอร์มาจากไหนว่ะ

            ป้องงงว่านะโมพูดว่าจะโทรหานั้นนะโมเอาเบอรโทรตนเองมาจากใคร

            ที่หน้าห้องกรณ์ ป้องเคาะประตูห้องกรณ์เสียงดัง

กรณ์ : ไอ้ป้อง เคาะไรนักหนาว่ะกูจะนอน

ป้อง : ไอ้กรณ์มึงไม่ได้เอาเบอร์โทรกูให้ไอ้นะโมไปใช่มั้ย

            ป้องพูดออกมาจนกรณ์อึ้งและมีพิรุท

กรณ์ : ป้าววววว ( เสียงสูง )

ป้อง : มึงมีพิรุท

กรณ์ : กูป่าวสักหน่อย

            ป้องเข้ามาในห้องของกรณ์ เขามองไปรอบๆห้องจนเห็นกระเป๋าตังค์แบรนด์เนมวางที่โต๊ะเขียนหนังสือของกรณ์

ป้อง : นี่อะไรว่ะ ยี่ห้อนี้คนอย่างมึงไม่มีปัญหาซื้อมาใช้แน่ๆ นี่มึงอย่าบอกนะว่า.....

กรณ์ : ไอ้ป้อง กูขอโทษไอ้นะโมมันมาบังคับกู มันมาขอเบอร์โทรมึงจากกู ส่วนกระเป๋านี้ มันให้กูเองนะกูไม่ได้ร้องขอมันสักหน่อย

ป้อง : แต่มึงก็รับของมันมา

กรณ์ : กูเสียดายนี่หว่าถึงจะเป็๲ของที่มันใช้แล้ว แต่มันยังดูดีนะโว๊ย

ป้อง : แต่กูไม่ชอบกูจะเอาไปคืนมัน

            ป้องพูด พร้อมเอากระเป๋าตังค์ที่นะโมให้กรณ์คืน

กรณ์ : ไอ้ป้อง

ป้อง : มึงหุบปากไอ้กรณ์เ๱ื่๵๹นี้กูจัดการเอง

            พูดจบ ป้องเดินออกไปจากห้องกรณ์ทันทีกรณ์เสียดายกระเป๋าตังค์ใบนี้มากๆ

            ที่ห้องป้อง

            ป้องรอโทรศัพท์ของนะโม ที่นะโมบอกว่าจะโทรมาหาตนเองป้องเดินไปเดินมาในห้องเพื่อรอนะโมโทรมา ไม่นานนักนะโมโทรมาหาป้องป้องแกล้งบอกนะโมว่าอยากเจอตอนนี้ นะโมดีใจมากรีบขับรถมาป้องพอมาถึงป้องขว้างกระเป๋าตังค์ใบที่นะโมให้กรณ์ใส่หน้านะโมอย่างแรง

ป้อง : มึงเอาของมึงคืนไปคนติดดินอย่างกูและไอ้กรณ์เพื่อนของกูไม่เหมาะที่จะใช้ของแบรนด์เนมราคาแพงๆแบบนี้ระดับคนติดดินรากหญ้าแบบพวกกูแค่ใบละ 199 ก็เพียงพอ มึงเอาของมึงคืนไป

            พูดจบ ป้องเดินขึ้นหอไปทันที นะโมไม่ได้พูดอะไรสักคำ  นะโมเสียใจที่ป้องเข้าใจเจตนาตนเองผิดนะโมโทรไปหาป้อง แต่ป้องไปรับสาย ป้องปิดเครื่องทันที

            ป้องนั่งคิดอะไรที่เตียงนอน ป้องสับสนว่าตนเองเป็๲อะไรทำใจของตนเองถึงได้เต้นเร็วแบบนี้แถมยังมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่จะเป็๲ห่วงด้านความรู้สึกของนะโม

            ป้องเดินไปเดินมาในห้อง ก่อนที่จะค่อยๆเดินมาที่ระเบียงห้องป้องชะโงกลงไปดูด้านล่างว่านะโมกลับไปหรือยัง ป้องเห็นนะโมกำลังเดินไปที่รถ

ป้อง : กูไม่รู้ว่ามึงกำลังคิดจะทำอะไรแต่กูไม่สบายใจที่มึงจะเอาเงินเอาของราคาแพงๆมาฟาดใส่หัวกูและเพื่อนกูไอ้นะโม

            ป้องพูดออกมาก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป ป้องคิดว่าการกระทำของตนเองที่ปากระเป๋าใส่หน้านะโมมันแรงเกินไปมั้ยป้องไม่สบายใจ

ป้อง : นี่กูจะทำยังไงดีว่ะกูทำกับมันแรงเกินไปมั้ยว่ะ

            ป้องสับสนว่าตนเองทำรุนแรงกับนะโมไปหรือไม่

ป้อง : ช่างมันเถอะมันคงไม่คิดอะไรมากหรอกมั้ง เจอมันวันหน้าค่อยขอโทษมันก็ได้

            ป้องดับไฟนอนทันที

บทประพันธ์ "ข้าน้อย"

ฝากติดตามตอนที่ 4 ด้วยครับ