ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ชายารองตู๋กูเรียกคนเข้ามา ชำเลืองสายตาเย็นชาไปทางพวกนาง

        “เฮือก” ร่างของทั้งสามพลันสั่นสะท้านเพราะความหนาวเหน็บ

        ยาสลบในร่างกายเริ่มสลายไป สติของทั้งสามเริ่มกลับมาเป็นปกติ

        “พวกเจ้าเป็นใครกัน?”

        ไท่จื่อนั่งประจำที่ ก้มลงเอ่ยถาม

        ทว่าหญิงสาวทั้งสามกลับจ้องหน้าเขานิ่งก่อนจะหัวเราะออกมาเหมือนคนบ้า

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        ไท่จื่อคิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น สายตาจับจ้องหญิงสาวสติฟั่นเฟือนตรงหน้า

        “อาปา....อาปาอาปาอาปา...”

        หญิงสาวอ้าปาก ส่งเสียงพิลึกพิลั่น หัวเราะเสมือนคนเสียสติอีกทั้งน้ำลายยังไหลย้อยตกลงพื้น

        “ไท่จื่อเพคะ นี่...นี่มัน....”

        ชายารองตู๋กูตกตะลึงเหตุใดทั้งสามจึงมีท่าทางเหมือนคนเสียสติเช่นนี้?

        “เหตุใดพวกเจ้าจึงบังอาจทำเรื่องน่าขายหน้าต่อหน้าข้าที่เป็นองค์ชายรัชทายาทเช่นนี้!”

        ไท่จื่อโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ส่งเสียงเย็นเอ่ยถามทว่าหญิงสาวทั้งสามกลับไม่สนใจพวกนางยังคงพ่นน้ำลายลงพื้นและพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น

        “ไท่จื่อ พวกนางเหมือนจะเสียสติไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        ใต้เท้าจางปาดเหงื่อบนหน้าผากไม่ว่าใครต่างก็มองออกว่าไท่จื่อกำลังอารมณ์ไม่ดีอย่างยิ่ง

        “เสียสติ? เข้ามา ไปตามหมอมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”

        ความโกรธเกรี้ยวรุนแรงมากยิ่งขึ้นกว่าเขาจะจับตัวพวกนางมาจากหลงเทียนอวี้ได้นั้นยากมากแต่คิดไม่ถึงเลยว่าพวกนางจะกลายเป็นบ้า

        ฮึ ต่อให้เป็นบ้าแต่เขาก็จะง้างปากพวกนางเพื่อล้วงความลับออกมาให้ได้

        หมอหลวงประจำจวนของไท่จื่อรีบร้อนวิ่งเข้ามาหลังจากตรวจสอบอาการของทั้งสามแล้ว เขาเอ่ยรายงานผลด้วยท่าทางลำบากใจ

        “ทูลไท่จื่อ พวกนางล้วนเสียสติยิ่งไปกว่านั้นยังถูกคนวางยาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        “ปัง” เสียงมือของไท่จื่อฟาดลงบนโต๊ะ

        เหตุเพราะออกแรงค่อนข้างมาก ดังนั้นบนโต๊ะจึงปรากฏรอยแตก

        ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธเกรี้ยว

        “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? ไม่มียารักษาหรือ?”

        หมอหลวงลังเล ก่อนจะพยักหน้าลง

        หญิงสาวทั้งสามเสียสติอย่างสิ้นเชิง อย่าว่าแต่การรักษาเลยแม้เขาจะลองฝังเข็มดูอาการแล้ว เกรงว่าพวกนางจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกไม่นาน

        “ไร้ประโยชน์! พวกคนไร้ประโยชน์!”

        ลมหายใจเข้าออกไร้ซึ่งความสมดุลเพราะความโกรธเหตุใดคนของเขาจึงไร้ประโยชน์เช่นนี้

        “ไท่จื่ออย่าทรงกริ้วไปเลยเพคะ เซี่ยเฉินมีเรื่องจะกราบทูล มิรู้ว่าจะสามารถพูดออกมาได้หรือไม่”

        ชายารองตู๋กูส่งสัญญาณผ่านทางสายตาให้กับหมอหลวงเขาจึงรีบถือกล่องยากลับออกไป

        “พูดมา”

        ชำเลืองสายตาเย็นชาไปทางชายารองตู๋กู นางหดตัวลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย

        “แม้พวกนางทั้งสามจะไร้ประโยชน์ แต่ถ้าหากฆ่าพวกนางให้ตายทั้งหมดนั่นเท่ากับว่าพวกเราได้ตัดเส้นทางเอาตัวรอดของอ๋องอวี้ เวลายังเหลืออีกหนึ่งวันหากหนึ่งวันหลังจากนี้หลงเทียนอวี้ไม่อาจจับตัวคนผิดมาได้เช่นนั้นเขาจะต้องหาคำอธิบายมาให้พระองค์ เมื่อถึงเวลานั้น...”

        เหตุเพราะคำพูดของชายารองตู๋กู คิ้วของไท่จื่อจึงคลายออกจากกัน

        ถูกต้องเมื่อถึงเวลานั้นเขาจะใช้โอกาสนี้เล่นงานหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้

        “เจ้าพูดได้ไม่เลว สมแล้วที่เป็นชายาที่ข้ารัก เจ้าเข้าอกเข้าใจข้ายิ่งนัก”

        มือหนายื่นเข้าไปดึงร่างบางเข้าหาอ้อมกอด

        นัยน์ตาเผยให้เห็นร่องรอยของความพึงพอใจ

        “ใต้เท้าจาง ข้ามอบพวกนางให้เจ้าเป็นคนจัดการก็แล้วกัน”

        ใต้เท้าจางรีบถวายคำนับถอนตัวออกไป ขณะเดียวกันเขาร้องสั่งทหารให้มาพาพวกนางออกไป

        ทว่า ยังไม่ทันที่สีหน้าของไท่จื่อจะกลับมาเป็นปกติดังเดิมด้านนอกพลันเกิดเสียงเอะอะโวยวายขึ้น

        “เสียงเอะอะโวยวายอันใด นี่พวกเขาไม่รู้กระนั้นหรือว่าข้าชอบความสงบ?”

        คิ้วของไท่จื่อขมวดเข้าหากัน คลายตัวพระชายารองตู๋กูออกสายตาพลันเหลือบเห็นขันทีวิ่งเข้ามา สีหน้าตื่นตระหนก

        “ทูลไท่จื่อ ฮ่องเต้หมิงขอเข้าเฝ้าอีกทั้งยังบอกด้วยว่ามีคนของพระองค์พบเจอตัวคนร้ายที่ลอบสังหารองค์ชายรองแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        เป็นไปได้อย่างไร? เขาเพิ่งจะสั่งให้ใต้เท้าจางนำตัวพวกนางทั้งสามออกไปประหารเหตุใดฮ่องเต้หมิงจึงมาที่นี่ได้?

        “ตามข้ามา”

        ชายารองตู๋กูพยักหน้าลง เดินตามหลังไท่จื่อออกจากกระโจม

        ขณะเดียวกันใต้เท้าจางที่กำลังพาคนออกมาเพื่อนำไปประหารยังที่ไร้ผู้คนถูกรั้งเอาไว้ที่ด้านหน้าประตู

        ฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยซึ่งสวมใส่ชุดไว้อาลัยพาคนเข้ามาหยุดอยู่หน้ากระโจมของไท่จื่อ

        แตกต่างจากตอนที่เผชิญหน้ากับหลินเมิ้งหยาเมื่อคืนตอนนี้สีหน้าและแววตาของทั้งคู่เปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยว

        “ไม่รู้ว่าฮ่องเต้หมิงและองค์ชายมีเรื่องอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

        ใต้เท้าจางมิอาจหลบเลี่ยงได้ ดังนั้นจึงเดินเข้าไปถวายคำนับพลางเอ่ยถาม

        “พวกข้าได้ยินมาว่าไท่จื่อจับตัวคนร้ายที่ลอบสังหารลูกชายของข้าได้แล้วใช่หรือไม่?”

        ฮ่องเต้หมิงเอ่ยถามตรงๆ เหงื่อบนหน้าผากของใต้เท้าจางเริ่มไหลลงมา

        หญิงสาวทั้งสามอยู่ด้านหลังของพวกเขา หากปฏิเสธมิรู้ว่าจะโดนลงโทษเช่นไร

        “เรื่องนั้น...”

        “พวกนางทั้งสามคนนั้นพ่ะย่ะค่ะ ฮ่องเต้ องค์ชายนักเต้นระบำที่อยู่รับใช้องค์ชายรองในคืนวันนั้นคือพวกนางทั้งสามพ่ะย่ะค่ะ”

        มิรู้ว่าผู้ใดเป็นคนร้องป่าวประกาศเรื่องของพวกนางออกมา

        สีหน้าของฮ่องเต้หมิงและหูเทียนเป่ยเคร่งขรึมไปในทันทีเมื่อครู่หลงเทียนอวี้เข้าพบพวกเขาอีกทั้งยังบอกด้วยว่าคนที่ฆ่าหูเทียนเป่ยคือนักเต้นระบำทั้งสาม

        เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงมาเอาตัวพวกนาง

        “คือ...คือ...”

        ใต้เท้าจางคิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นสถานการณ์กำลังบีบบังคับมากขึ้น จนเขาไม่รู้ว่าต้องอธิบายเช่นไรออกมา

        “ฮ่องเต้หมิงอุตส่าห์เสด็จมาถึงที่นี่ พวกเรากลับมิได้ทำการต้อนรับ”

        ในที่สุดไท่จื่อก็เดินออกจากกระโจม

        แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดฮ่องเต้หมิงจึงมาถึงที่นี่ได้ทันเวลาแต่เมื่อตัวตนของหญิงสาวทั้งสามถูกเปิดเผยแล้ว เช่นนั้นคงไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป

        “ไท่จื่ออย่าได้มากพิธีเลย เมื่อครู่อ๋องอวี้แจ้งให้เหล่าฟูรู้แล้วว่าคนที่ทำร้ายหูลู่หนานคือนักเต้นระบำทั้งสามคนนี้ในเมื่อไท่จื่อจับตัวฆาตกรได้แล้ว เช่นนั้นมอบพวกนางให้ข้าเถิด”

        หลงเทียนอวี้ได้หน้าอีกแล้ว! ไท่จื่อโกรธแค้นหลงเทียนอวี้เหลือเกิน

        ทว่าใบหน้ายังคงเป็นปกติดังเดิม

        “ฮ่องเต้หมิงรับสั่งถูกแล้วข้ากำลังคิดจะส่งมอบพวกนางให้กับท่านอยู่พอดี ใต้เท้าจางส่งมอบพวกนางให้กับฮ่องเต้หมิงไป”

        กว่าจะจับพวกนางมาได้ไม่ง่ายเลย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกฮ่องเต้หมิงชิงไประหว่างทาง

        ไท่จื่อไม่อาจทำใจได้ เหตุเพราะหลงเทียนอวี้และหลินเมิ้งหยาจะหลุดจากข้อกล่าวหาอีกครั้ง

        ทว่าพวกนางทั้งสามกลายเป็นคนสติฟั่นเฟือนอีกทั้งยังไม่อาจให้การอะไรออกมาได้ ดังนั้นพวกนางจึงมิอาจโต้แย้งใดๆฉะนั้นเขาจึงยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์

        ใต้เท้าจางทำตามคำสั่งสั่งให้ลูกน้องนำตัวพวกนางมาส่งมอบให้กับฮ่องเต้หมิง

        แต่ใครจะรู้ว่าลูกน้องของเขาจะรายงานด้วยท่าทางตื่นตระหนก

        กระซิบข้างหูใต้เท้าจาง เพียงไม่กี่ประโยคสีหน้าของใต้เท้าจางพลันเปลี่ยนไป

        “อะไรนะ? เจ้ารับผิดชอบกักขังพวกนางมิใช่หรือ?”

        สายตาไม่พึงพอใจของไท่จื่อชำเลืองมองทางใต้เท้าจางนี่เขาต้องลงมือจัดการเรื่องเล็กๆ นี้เองอย่างนั้นหรือ?

        “ไท่จื่อ นักโทษทั้งสามถูก...ถูกกำจัดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “ว่าอย่างไรนะ!?”

        ขณะเดียวกันในกระโจมของจวนอวี้หลินเมิ้งหยากำลังแกล้งลูกหมาป่าและลูกเสือเล่น

        “ดูเหมือนสถานการณ์ทางด้านไท่จื่อจะยิ่งน่าสนุกขึ้นแล้วเจ้าค่ะ! ฮ่องเต้หมิงรีบรุดไปหาไท่จื่อด้วยท่าทางขึงขังแต่สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นศพของคนร้าย”

        ป๋ายจื่อเล่าเรื่องที่ตนเองแอบไปดูเมื่อสักครู่มา

        รอบๆ มีเพียงสาวใช้คนสนิทของหลินเมิ้งหยา ส่วนหลินจงอวี้มิได้อยู่ที่นี่

        “โอ้ว? จริงหรือ?”

        มือจับถ้วยนมแพะอุ่นๆก่อนจะวางให้สัตว์เลี้ยงทั้งสองได้ลิ้มรสชาติหวานอร่อย

        สัตว์เลี้ยงทั้งสองเติบโตอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ารูปร่างของพวกมันเปลี่ยนแปลงในทุกๆ วัน สิ่งเดียวที่ยังคงเหมือนเดิมคือพวกมันชอบอยู่ข้างกายหลินเมิ้งหยาเสมือนว่าหลินเมิ้งหยาเป็นแม่ของพวกมัน

        “แน่นอนเจ้าค่ะ ตอนที่ข้ากลับมาข้าได้เห็นฮ่องเต้หมิงถามหาเอาคำอธิบายจากไท่จื่อด้วยความโกรธ!”

        ตอนนี้ความสนใจของทุกคนพุ่งไปที่ไท่จื่อ

        คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะชิงบอกทุกคนก่อนว่าใครคือคนร้ายอีกทั้งยังวางกับดักและรอเวลาให้ไท่จื่อติดกับนั้นอีกด้วย

        ทุกคนต่างรู้แล้วว่าคนร้ายคือใคร เกรงว่าคนเดียวที่จะไม่รู้ในตอนนั้นคือไท่จื่อ

        อีกทั้งคนของไท่จื่อยัง “บังเอิญ” ฆ่าพวกนางทั้งสามไปแล้ว

        เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นความบังเอิญที่ช่างเหมาะเจาะเสียเหลือเกิน

        “จริงซิ ตอนนี้ท่านอ๋องอยู่ที่ไหน?”

        หลินเมิ้งหยาลูบขนนุ่มนิ่มของอาเสวี่ยและเสือน้อยก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอารมณ์ดี

        “เรื่องนั้น...หนู่ปี้ก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”

        ป๋ายจื่อก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดโชคดีที่หลินเมิ้งหยาไม่ทันสังเกต นางยังคงให้ความสนใจกับสัตว์เลี้ยงทั้งสองจนไม่เห็นถึงความผิดปกติของป๋ายจื่อ

        “นายหญิง หนู่ปี้ทำขนมหนิวหรู่ซูเสร็จแล้วเจ้าค่ะนายหญิงลองชิมดูหน่อยนะเจ้าคะ”

        ป๋ายจีเป็นคนเอาใจใส่ นางบังเอิญเห็นถึงความผิดปกติของป๋ายจื่อ ดังนั้นจึงเอ่ยเบี่ยงเบนความสนใจ

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ป๋ายจีมีฝีมือในการทำอาหารยิ่งไปกว่านั้นอีกเดี๋ยวนางต้องไปแสดงละครตบตาคนอื่นดังนั้นนางจะปล่อยให้ท้องของตนเองว่างไม่ได้

        “ป๋ายจื่อเองก็มานี่ซิ มาลองดูว่านายหญิงชอบขนมอันไหน”

        ป๋ายจื่อเลิกคิดเรื่องอื่น เพียงได้ยินเรื่องของกินดวงตาของนางเปล่งประกายแทบจะทันที

        รีบย้ายก้นเดินตามป๋ายจีเข้าไปเตรียมขนมให้กับชายาอวี้ในห้องครัวเล็ก

        ทันทีที่เข้าไป ป๋ายจีปิดผ้าม่านลง มองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงหยิบขนมที่อยู่ในหม้อออกมาวางตรงหน้าป๋ายจื่อ

        “ว้าว พี่ป๋ายจีทำขนมอร่อยจังเลย!”

        หยิบขนมส่งเข้าปากทันที รอยยิ้มของป๋ายจื่อพลันปรากฏออกมาก่อนจะส่งเสียงเจื้อยแจ้วชมเปาะ

        “เจ้านี่หนา! กินเสร็จแล้วรีบบอกข้ามาเร็วเข้าว่าตกลงเกิดอะไรขึ้นกับท่านอ๋อง? เหตุใดเจ้าจึงไม่กล้าเอ่ยออกมา”

        เคาะหน้าผากของนาง ทว่ากลับได้เห็นป๋ายจื่อก้มหน้าลง

        “จะทำอย่างไรดี ข้าเห็นองค์หญิงหมิงเยว่เกาะแกะวอแวท่านอ๋องไม่หยุดอีกทั้งยังพูดอีกว่าจะทูลขอฮ่องเต้หมิงไปเป็นชายารองของท่านอ๋อง”

        ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูรองหรือคุณหนูเจียงต่างไม่มีใครกล้ามากพอจะขอเป็นชายารองของท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย