บทที่ 18: ค่ำคืนแห่งการสังหาร
ป่าอสูรคลั่งในยามค่ำคืนนั้นอันตรายยิ่งกว่าตอนกลางวันหลายเท่า เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นเป็ระยะๆ แต่สำหรับกลุ่มคนสามคนที่กำลังเคลื่อนที่ไปในความมืดนั้น เสียงเ่าั้กลับเป็ฉากหลังที่ช่วยอำพรางการเคลื่อนไหวของพวกเขาได้อย่างดีเยี่ยม
เย่เฉินเคลื่อนที่นำอยู่ข้างหน้าสุด ย่างก้าวของเขาเงียบเชียบราวกับแมวป่า ประสาทััอันเฉียบคมทำให้เขาสามารถหลบหลีกกับดักธรรมชาติและเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดได้อย่างง่ายดาย สือเฟิงและต้าหู่ที่ตามหลังมานั้นรู้สึกทึ่งอย่างยิ่ง พวกเขาที่เป็ทหารรับจ้างเจนศึกกลับรู้สึกเหมือนเป็เด็กน้อยที่กำลังเดินตามผู้ใหญ่ในป่าแห่งนี้
หลังจากเดินทางผ่านความมืดมาเกือบหนึ่งชั่วยามเต็ม เย่เฉินก็ยกมือขึ้นเป็สัญญาณให้หยุด
"ถึงแล้ว" เขาพูดเสียงเบา
ทั้งสามคนซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาลูกเล็กๆ มองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่าง ที่นั่นมีแสงไฟจากกองไฟส่องสว่างขึ้นมา เผยให้เห็นค่ายพักแรมชั่วคราวที่ตั้งอยู่อย่างกระจัดกระจาย มีเต็นท์ประมาณสี่ห้าหลัง และมีร่างของคนชุดดำหลายคนกำลังนั่งล้อมวงดื่มสุราและพูดคุยกันอย่างไม่ระวังตัว ที่ทางเข้าหุบเขามีเวรยามยืนอยู่สองคน
"พวกมันกำลังบ่นเื่ที่ทำงานพลาดและด่าทอ 'ตัวประหลาด' ที่โผล่มา" ต้าหู่กระซิบหลังจากเพ่งสมาธิฟัง "ดูท่าทางจะไม่คิดว่าเราจะกล้าบุกมาจริงๆ"
"ข้าจะจัดการเวรยาม" เย่เฉินกล่าวสั้นๆ "พวกท่านรอสัญญาณจากข้า พอข้าส่งสัญญาณ ให้บุกเข้าไปสร้างความโกลาหลจากด้านหน้าได้ทันที"
สือเฟิงพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ระวังตัวด้วย"
เย่เฉินไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่พยักหน้าครั้งหนึ่ง ก่อนที่ร่างของเขาจะกลายเป็เงาสายหนึ่งที่กลืนหายไปกับความมืดมิดรอบกายอย่างน่าอัศจรรย์
เขาเคลื่อนที่ไปตามเงาของต้นไม้และโขดหินอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ยามสองคนที่ทางเข้าไม่ทันได้รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาหาแม้แต่น้อย
"ฟุ่บ!"
เย่เฉินปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของยามคนแรกราวกับภูตผี ก่อนที่มันจะได้ทันหันกลับมา สันมือที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าก็สับลงไปที่ต้นคอของมันอย่างแรง!
"อั่ก!"
เสียงสุดท้ายของมันถูกกลืนหายไปในลำคอ ร่างของมันล้มฟุบลงไปอย่างเงียบเชียบ
ยามอีกคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรหันมามองด้วยความสงสัย "เฝิงซาน? เ้าเป็อะไ..."
ยังไม่ทันที่มันจะพูดจบประโยค ก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งก็พุ่งแหวกอากาศมาปักเข้าที่กลางหน้าผากของมันอย่างแม่นยำ! ร่างของมันล้มลงขาดใจตายตามไปอีกคน
การสังหารเวรยามสองคนเสร็จสิ้นลงในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ โดยไม่เกิดเสียงใดๆ เล็ดลอดออกไปแม้แต่น้อย!
จากนั้น เย่เฉินก็เลียนเสียงร้องของนกฮูกกลางคืน ซึ่งเป็สัญญาณที่ตกลงกันไว้
บนเนินเขา สือเฟิงและต้าหู่เมื่อได้ยินสัญญาณก็ไม่ลังเลอีกต่อไป!
"บุกกกก!" ต้าหู่คำรามลั่นราวกับพยัคฆ์คลั่ง เขากับสือเฟิงพุ่งลงจากเนินเขาเข้าจู่โจมค่ายจากด้านหน้าอย่างเต็มกำลัง!
"มีศัตรูบุก!"
เหล่ามือสังหารในค่ายแตกตื่น พวกมันรีบคว้าอาวุธและลุกขึ้นมาต่อสู้ แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ในขณะที่ความสนใจทั้งหมดกำลังจับจ้องไปยังสือเฟิงและต้าหู่ที่บุกเข้ามาอย่างอึกทึกครึกโครม...ยมทูตที่แท้จริงก็ได้เริ่มทำงานของตนในเงามืดแล้ว
เย่เฉินปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของนักฆ่าคนหนึ่งที่กำลังจะฟันต้าหู่จากด้านหลัง หมัดขวาของเขาพุ่งทะลวงเข้าที่หัวใจของมันจากด้านหลังอย่างโเี้!
"ฉัวะ!"
นักฆ่าคนนั้นกระอักเืคำโตและล้มลงไปทันที
เขาไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น ร่างของเขากลายเป็ระบำมรณะที่เคลื่อนไหวไปทั่วทั้งค่าย ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว จะต้องมีร่างของนักฆ่าคนหนึ่งล้มลงเสมอ บางคนถูกหักคอ, บางคนถูกทุบกะโหลก, บางคนถูกทะลวงหัวใจ... ทั้งหมดล้วนตายในกระบวนท่าเดียว!
การต่อสู้กลายเป็การสังหารหมู่ฝ่ายเดียว!
สือเฟิงและต้าหู่ที่เดิมทีเตรียมใจมาสู้ตาย กลับพบว่าแรงกดดันของพวกตนเบาลงอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะศัตรูที่อยู่รอบกายพวกเขาล้มตายลงไปอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย
เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ... นักฆ่าชุดดำคนสุดท้ายก็ถูกสังหารด้วยฝีมือของสือเฟิง
บัดนี้ ทั่วทั้งค่ายเหลือเพียงความเงียบและกลิ่นคาวเืที่คละคลุ้ง สือเฟิงและต้าหู่ยืนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พลางมองไปยังเย่เฉินที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางวงล้อมของศพด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดผวาและยำเกรงอย่างสุดหัวใจ
พวกเขาไม่ได้มองเขาในฐานะสหายร่วมรบอีกต่อไป... แต่มองเขาราวกับเป็อสูรร้ายในร่างมนุษย์
"ตรวจค้นค่าย...หาทุกอย่างที่เป็ประโยชน์" เย่เฉินออกคำสั่งเสียงเรียบ ทำลายความเงียบลง
ทั้งสองคนพยักหน้ารับและเริ่มตรวจค้นตามเต็นท์ต่างๆ ทันที พวกเขาพบเหรียญเงินและทองจำนวนหนึ่ง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดกลับถูกพบในเต็นท์ของหัวหน้าค่าย
มันคือจดหมายที่ถูกผนึกไว้ด้วยขี้ผึ้งตราเมฆาสายฟ้า
เย่เฉินเปิดมันออกอ่านอย่างรวดเร็ว เนื้อความในจดหมายยืนยันว่าคำสั่งลอบสังหารหลินเวยเวยนั้นมาจากตระกูลเซียวจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้แววตาของเขาเย็นเยียบลงไปอีกระดับคือประโยคสุดท้ายในจดหมาย...
"...หากหน่วยเมฆาทมิฬล้มเหลว ให้หน่วย 'เหยี่ยวเงา' ที่ซุ่มรออยู่ที่สถานีการค้าเจียหลิงลงมือต่อทันที... ภารกิจนี้ต้องสำเร็จเท่านั้น"
"แย่แล้ว..." สือเฟิงอุทานออกมา "หน่วยเหยี่ยวเงา...นั่นมันหน่วยลอบสังหารระดับสูงของตระกูลเซียว! ว่ากันว่าหัวหน้าของพวกมันคือผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตทะเลิญญา!"
เย่เฉินขยำจดหมายในมือจนแหลกละเอียด แววตาของเขาทอประกายอันตราย
"ดูเหมือนว่า...นี่เป็เพียงแค่การเริ่มต้น"
3K
