ณ สนามบิน จังหวัดกระบี่
“นี่คุณพลศักดิ์ ฉันก็อยากจะขอบคุณคุณอยู่หรอกนะคะ ที่คุณช่วยชีวิตฉันเอาไว้น่ะ แต่ทำไมคุณถึงไม่พาฉันกลับบ้าน คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ” พันธ์บ่นเพราะพลศักดิ์บังคับเธอมาที่กระบี่อีกแล้ว
“ไม่ต้องถามหรอกครับ พันธ์ ไปถึง คุณก็จะรู้เอง” พลศักดิ์กล่าว
“แต่คุณพาฉันมาแบบนี้ พ่อแม่ฉันต้องเป็ห่วงมากแน่ๆ” พันธ์กล่าว
“ผมได้ให้คุณวลัยเป็คนบอกพ่อแม่คุณแล้วว่า คุณจะขอพักสติอารมณ์ที่กระบี่ อีกทั้งคุณวลัยได้เล่าเื่ราวความชั่วที่ชัยวัฒน์มันกระทำต่อคุณด้วย คุณไม่ต้องห่วงนะครับ” พลศักดิ์เล่า
“และเื่ที่คุณลักพาตัวฉันมาล่ะคะ” พันธ์กล่าวโทษ
“หึ หึ ผมขออนุญาตคุณวลัยแล้วครับ ซึ่งเธอก็อนุญาต” พลศักดิ์อ้างพี่สาวแฟน
“นั่นพี่สาวของฉันนะคะ ไม่ใช่พ่อแม่ฉัน” พันธ์กล่าว
“ถ้าเธออนุญาต พ่อแม่คุณก็ต้องอนุญาตครับ เพราะเธอได้หาเหตุผลดีๆ บอกพ่อแม่ของคุณแล้ว พวกเราไปกันเถอะครับ” พลศักด์รีบพูดตัดบท
แต่แล้วรถที่มารับเ้าของธุรกิจรังนกชื่อดัง กลับเป็รถรับส่งคนงานที่บรรทุกคนงานมาเต็มคันรถ และเหลือที่ว่างแค่ฝั่งตรงข้ามคนขับแค่สองที่เท่านั้น
“เฮ้ย ทำไมนายขับรถคันนี้มารับฉัน ห๊า ดูสิ แล้วทำไมไม่ไปส่งคนงานให้เสร็จก่อนค่อยมารับเนี่ย” พลศักดิ์บ่นลูกน้อง
“โอ้ โอ้ นายอย่าเพิ่งโกรธไป รถของเ้านายเสียกะทันหันครับ และอีกอย่างเ้านายนั่นแหละเร่งให้พวกเรามารับเร็วๆ พวกเราไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง เลยมารับทั้งๆ อย่างนี้ นี่ก็เหลือที่นั่งที่ข้างคนขับสองที่พอดี แต่นายมากับเมีย ก็นั่งข้างๆ กันก็แล้วกันนะครับ นั่งใกล้ชิดกันอบอุ่นดี” ลูกน้องกล่าว
“ฉันไม่ใช่ อื้อ” พันธ์กำลังจะอธิบายว่าตนไม่ใช่แฟนคุณพลศักดิ์แต่เธอพูดไม่จบ
พลศักดิ์ปิดปากเธอไว้ก่อน “ปะ พวกเรารีบไปกันเถอะ ต้องเดินทางกันอีกไกลกว่าจะถึง”
เมื่อพลศักดิ์ปล่อยมือ พันธ์ก็รีบบอกทันที “ให้ฉันกลับบ้านเถอะนะคะ”
“อะไรนะครับ นี่คุณรังเกียจผมและคนงานของผมงั้นหรอครับ” พลศักดิ์แกล้งะโให้คนงานทั้งหมดได้ยิน
พันธ์มองเห็นคนงานทุกคนมองเธอเป็ตาเดียว พร้อมกับรอคำตอบ “คือว่า ก็ได้ค่ะ พวกเรารีบไปกันเถอะ “
คนงานเห็นคุณผู้หญิงไม่รังเกียจพวกเขาก็พากันเฮเสียงดัง
พลศักดิ์แอบยิ้มมุมปาก เขาให้เธอเข้าไปนั่งก่อน แล้วเขาก็ค่อยไปนั่งเคียงข้างเธออีกที
“อดทนหน่อยนะครับคุณผู้หญิง มันไกลสักหน่อย”
………………………………..
และแล้วระยะเวลาผ่านไปสามสิบนาที ด้วยความเหน็ดเหนื่อยทำให้พันธ์เผลอหลับแบบไม่ได้ตั้งใจ เพราะเป็ทางลูกรัง ทำให้พันธ์ใตื่น
พันธ์เพิ่งรู้ตัวว่าเธอนอนซบไปที่ไหล่ของพลศักดิ์ และนอนน้ำลายไหลยืด พันธ์เห็นแขนเสื้อของเขาเปียก โชคดีที่เขาหลับตา เธอเลยจะทำเป็เนียน แต่แล้วก็ได้ยินเขาพูดทั้งๆ ที่หลับตาว่า
“ดีที่คุณตื่นแล้ว ไม่งั้น แขนเสื้อผมคงจะเปียกโชกด้วยน้ำลายคุณไปอีกนาน” พลศักดิ์แกล้งพูดใส่เธอ
พันธ์อายมาก ไม่รู้จะทำยังไง เธอเลยตีไปที่แขนของเขา แล้วหันหน้าหนีทันที
พลศักดิ์ลืมตาแล้วมองไปที่พันธ์อย่างยิ้มๆ ในตอนนี้เธอหน้าแดงด้วยความอายจัด
คนขับรถพาไปส่งคนงานก่อน แล้วค่อยส่งเ้านายกลับบ้าน
“ขอบใจมากที่มาส่ง เดินทางดีๆ ล่ะ” พลศักดิ์บอกคนขับรถ
“ครับนาย ว่าแต่แฟนนายสวยจังเลยครับ” คนขับชม
“เอ้อ ต่อไปเธอจะเป็คุณผู้หญิงของที่นี่แล้ว ฝากบอกคนงานด้วยล่ะ” พลศักดิ์กล่าวยิ้ม
“ครับๆ นาย” คนขับรับคำ
**************************************************
“นี่คุณ พวกเราไม่ได้เป็อะไรกัน เลิกบอกคนงานอย่างนั้นจะได้มั้ยคะ” พันธ์กล่าวอย่างหน้าแดง
“พวกเราไปกันเถอะ ยังต้องเดินทางต่ออีกนะครับ” พลศักดิ์ตัดบท
“อะไรนะคะ นี่ก็เป็บ้านคุณไม่ใช่หรอคะ คุณจะไปไหนอีก” พันธ์ใ
“ผมอยากพาคุณไปพบคนๆ นึงครับ” พลศักดิ์กล่าว
โชคดีที่รถส่วนตัวของพลศักดิ์ซ่อมเสร็จพอดี ดังนั้นพลศักดิ์จึงขับรถพาเธอไปหาพี่ชายฝาแฝด ที่บ้านริมชายฝั่งทะเล
เมื่อมาถึง พลศักดิ์จูงมือพันธ์ไปที่บ้านของพี่ชายทันที ทั้งคู่มาหยุดที่กระท่อมหลังหนึ่ง สักพักสาลี่ก็เดินออกมา
“อ้าว คุณพลศักดิ์ คุณพันธ์ มาได้ยังไงกันคะ” สาลี่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน
“ผมพาแฟนมาเยี่ยมพี่สิทธิ์ ตอนนี้เขาอยู่ที่บ้านมั้ยครับ” พลศักดิ์พูดเน้นเสียงหนักๆ ว่าพาแฟนมา
“ใครมากันล่ะ สาลี่” พลสิทธิ์เดินออกมาปรากฏตัว
พันธ์ใที่เห็นว่าพลศักดิ์มีพี่ชายฝาแฝด
“อ้าว นึกยังไงถึงมาเยี่ยมถึงที่นี่น่ะ จะมาทวงเงินรึไง” พลสิทธิ์กล่าว
“เปล่า จะพาว่าที่น้องสะใภ้ มาแนะนำให้พี่รู้จักไง นี่คือพันธ์ แฟนฉันเอง” “คุณพันธ์ครับ นี่พลสิทธิ์ พี่ชายฝาแฝดของผม ส่วนสาลี่ก็เป็พี่สะใภ้ผม” พลศักดิ์แนะนำ
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” พันธ์พูดพร้อมกับจ้องไปที่สาลี่ เพราะสาลี่เคยโกหกเธอมาก่อน และเป็คนที่ทำให้เธอเข้าใจพลศักดิ์ผิดไป
“เอ้อๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะมีแฟนสวยขนาดนี้น่ะ” พลสิทธิ์กล่าว
“ผมมาแค่นี้แหละพี่ ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไรหรอก งั้นขอตัวกลับเลยนะ” พลศักดิ์กล่าว
“ไม่อยู่ทานอะไรด้วยกันก่อนหรอคะ คุณพลศักดิ์” สาลี่ชวน
“ไม่ล่ะครับ ขืนอยู่นาน เดี๋ยวแฟนผมได้เข้าใจอะไรผมผิดอีก” พลศักดิ์กล่าวอย่างรู้ทัน
สาลี่เม้มปาก แล้วหันกลับเข้าไปในบ้าน เพราะเธอเห็นสายตาของพลศักดิ์บ่งบอกว่าเขารู้ทันเธอ
**************************************************
พันธ์เดินตามหลังพลศักดิ์อย่างเงียบๆ เพราะเธอพูดอะไรไม่ออก เธอเข้าใจเขาผิดมาโดยตลอด และตัวเธอเองก็ผิดที่ไม่สอบถามเขาให้ดีเสียก่อน ไปหลงเชื่อกับคำพูดของสาลี่ที่จ้องคอยจะจับนายพลศักดิ์ น้องชายสามีตัวเอง
พลศักดิ์หันหลังกลับมากะทันหัน ในขณะที่พันธ์เองก็เหม่อ ทำพันธ์เดินชนพลศักดิ์เข้าอย่างจัง จนพลศักดิ์ต้องกอดประคองเธอไว้ไม่ให้ล้มหงายไป จนทั้งคู่อยู่ในสภาพที่กอดกัน
“ฉันขอโทษค่ะ ที่ฉันเหม่อมากไปหน่อย แต่คุณก็ควรปล่อยฉันได้แล้วนะคะ” พันธ์กล่าว
“ต่อไปมีอะไร พันธ์ต้องถามผมก่อนนะครับ อย่าคิดไปเองแบบนี้อีก รู้มั้ยผมเกือบเสียคุณไปเพราะความไม่เข้าใจกัน” พลศักดิ์กล่าว
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะคะ ว่าคุณมีฝาแฝด และใครจะไปเชื่อว่าพี่สะใภ้คุณจะโกหกว่าเธอเป็เมียคุณ และหลอกให้ฉันไปดูตัวเธอกอดจูบกับสามีตัวเอง ทำให้เกิดเื่บาดหมางแบบนี้ได้” พันธ์กล่าว
“เอาล่ะ พวกเราย้อนกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้วนะครับ โชคดีที่คุณกัณฑ์บอกเหตุผลที่คุณหนีผมไปเพราะเื่สาลี่ ไม่งั้นผมคงอกหักไปตลอดชีวิต” พลศักดิ์เล่า
“อะไรนะคะ ฉันไม่เคยบอกกัณฑ์เื่ของสาลี่เลยนะคะ กัณฑ์รู้ได้ยังไงน่ะ” พันธ์สงสัย
“เอาไว้เื่นี้พวกเราค่อยไปคุยกันทีหลังนะครับ ตอนนี้ผมอยากพาคุณไปในสถานที่แห่งหนึ่งเสียก่อน” พลศักดิ์กล่าว
**************************************************
พันธ์ยอมเชื่อใจชายคนนี้จนหมดใจเสียแล้ว เธอรู้สึกเหมือนยกูเาออกจากอกเพราะเธอแบกทุกข์ไว้เนิ่นนานมากเหลือเกิน
พันธ์ลงจากรถ แล้วเดินไปพร้อมกับพลศักดิ์ เข้าไปในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ที่นี่มีเด็กจำนวน 30 คน มีอายุั้แ่ 3-12 ขวบ เด็กๆ ทุกคนรู้จักนายพลศักดิ์ และทุกคนเรียกเขาว่าพ่อ
พันธ์แปลกใจที่เห็นพลศักดิ์ดูอ่อนโยนเวลาเขาเข้าไปเล่นกับพวกเด็กๆ พันธ์ปล่อยให้เขาเล่นกับเด็กๆ ไปก่อน แล้วเธอก็เข้าไปคุยกับผู้ดูแลของที่นี่
“คุณพันธ์นี่เอง เห็นคุณพลศักดิ์เปรยๆ ไว้ค่ะ ว่าต่อไปเด็กๆ จะมีแม่อีกคน” เ้าหน้าที่กล่าว
พันธ์หน้าแดงที่ได้ยินผู้ดูแลบอกแบบนั้น เลยรีบเปลี่ยนเื่ “คุณพลศักดิ์รับอุปการะเด็กๆ ที่นี่หรอคะ”
“ใช่แล้วค่ะ อีกทั้งคุณพลศักดิ์ยังให้ทุนการศึกษาเด็กให้เรียนต่อจนจบมีงานทำด้วย” เ้าหน้าที่เล่า
“ไม่คิดว่าเขาจะใจบุญแบบนี้นะคะ” พันธ์กล่าว
“มันคงเป็เพราะคุณพลศักดิ์และพลสิทธิ์เคยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ามาก่อนค่ะ เห็นเขาเคยเล่าให้ฟังว่า ตัวคุณพลศักดิ์อยากเรียนสูงจะได้หาเงินมาช่วยที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าได้บ้าง แต่ก็อย่างว่านะคะ นานๆ จะมีคนมาบริจาคเงินหรือมารับอุปการะเด็กสักที ทำให้คุณพลศักดิ์จะต้องกัดฟันหาเงินด้วยตัวเอง จนประสบความสำเร็จได้เพราะมีคุณฝานหลงคอยช่วยเหลือและสนับสนุนเขาค่ะ” เ้าหน้าที่เล่าจนจบ
“นั่นมันเสียงพวกเด็กๆ ดีดกีต้าและร้องเพลงนี่คะ ท่าทางสนุก พวกเราเข้าไปดูกันมั้ยคะ” พันธ์ชวนเ้าหน้าที่ไปหาเด็กๆ บ้าง
“งั้นไปกันสิคะ” เ้าหน้าที่กล่าว
พันธ์เดินเข้าไปเห็นเด็กๆ ร้องเพลงอย่างสนุกสนาน แต่เธอกลับมองไม่เห็นพลศักดิ์เสียแล้ว ไม่รู้ว่าเขาไปที่ไหนกันแน่ สักพักเด็กๆ ก็พากันลุกขึ้นยืนตบมือและร้องเพลง พวกเขาเดินกันเป็แถวแล้วโอบล้อมพันธ์กับเ้าหน้าที่ไว้
พันธ์รู้สึกใมาก เพราะไม่รู้ว่าเด็กๆ จะทำอะไรกันแน่
สักพักเ้าหน้าที่ก็กระซิบบอกเธอ “คุณพันธ์คะ รบกวนคุณยืนอยู่แบบนี้ก่อนนะคะ นี่เป็กิจกรรมเข้าจังหวะค่ะ เดี๋ยวฉันขอตัวไปทำธุระแป๊ปนึง”
พันธ์ทำตัวไม่ถูกเลยตบมือเข้าจังหวะกับพวกเด็กๆ ไปด้วย สักพักคนที่เธอมองหาก็เดินเข้ามาในวงของพวกเด็กๆ ผู้ชายคนนั้นนั่งคุกเข่าพร้อมกับยื่นแหวนแต่งงาน จังหวะนั้นพวกเด็กก็พร้อมใจกันหยุดร้องและตบมือ และคอยฟังพลศักดิ์ พ่อของพวกเขาขอพันธ์แต่งงาน
“แต่งงานกับผมนะครับพันธ์” พลศักดิ์รีบกล่าวทันที
พันธ์อายมากเพราะเขาขอเธอแต่งงานต่อหน้าพวกเด็กๆ ทั้งสามสิบคน เด็กเห็นพันธ์ยังคงยืนอึ้ง เลยช่วยกันพูดกระตุ้นและตบมือ “ตกลง ตกลง ตกลง ตกลง ตกลง”
“ค่ะ ตกลงค่ะ” พันธ์กล่าวพร้อมกับยื่นมือซ้ายให้เขา
พลศักดิ์ดีใจมากเขารีบสวมแหวนนิ้วนางข้างซ้ายให้เธอ ลุกขึ้นยืนและทั้งกอดและหอมแก้มอย่างไม่อายเด็กๆ
เด็กๆ ทุกคนพากันร้องเฮ “ไชโย พวกเราจะมีแม่แล้ว เฮเฮ”
หลังจากนั้นพลศักดิ์ก็กล่าวขอบคุณพวกเด็กๆ พร้อมกับแจกขนมให้ ซึ่งเขาได้เตรียมไว้อยู่แล้ว แต่พันธ์ไม่รู้ พันธ์คอยยื่นขนมให้เด็กๆ จนกระทั่งเหลือคนสุดท้าย เด็กคนนั้นเป็เด็กผู้หญิงอายุแค่สามขวบ
“แม่คะ อุ้มหนูหน่อยนะคะ” เด็กหญิงกล่าว
พันธ์สงสารเด็ก เลยกอดและหอมเด็กคนนั้น พร้อมกับอุ้มเด็กด้วยความเมตตา
“แม่จะมาอีกมั้ยคะ มาเยี่ยมหนูบ่อยๆ นะคะแม่” เด็กหญิงกล่าว
“ค่ะ ไว้แม่จะมาเยี่ยมหนูบ่อยๆ นะคะ” พันธ์กล่าว
“เอาล่ะ พ่อต้องพาแม่กลับแล้วนะครับ ไว้พ่อจะเป็คนพาแม่มาหาหนูเองนะ พวกเราค่อยเจอกันใหม่ครับ” พลศักดิ์กล่าว
พันธ์เลยวางเด็กน้อยลง แล้วเดินไปตามแรงจูงของพลศักดิ์ทันที
“นี่ครับน้ำ ผมรู้ว่าคุณต้องหิว พวกเรายังไม่ทานอะไรเลยนะครับ” พลศักดิ์ยื่นขวดน้ำให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ” พันธ์รับน้ำมาดื่มอย่างกระหาย
“ผมว่าคุณต้องออกกำลังกายหน่อยนะครับ ผมมีเชื้อฝาแฝด ซึ่งมันอาจจะเป็กรรมพันธุ์ คุณต้องเตรียมตั้งท้องลูกฝาแฝดนะ รู้มั้ย” พลศักดิ์กล่าวยิ้มๆ
พันธ์ถึงขึ้นสำลักน้ำ แล้วรีบพูดว่า “นี่คุณ พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน คุณก็ข้ามช็อตพูดเื่มีลูกแล้วหรอคะ” พันธ์กล่าว
“เอาน่า อีกไม่นานเกินรอหรอกครับ” พลศักดิ์กล่าว
“เลิกพูดเถอะ และที่คุณมาขอฉันแต่งงานที่นั่นน่ะ คุณจงใจใช่มั้ยคะ” พันธ์กล่าว
“ก็ผมรู้ไง ว่าคุณไม่กล้าปฏิเสธพวกเด็กๆ หรอก ผมเลยให้เด็กๆ ช่วย ซึ่งเด็กๆ ก็กตัญญูต่อผมเป็อย่างดีเสียด้วย” พลศักดิ์กล่าว
“ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะค่ะ ใช้เด็กๆ เป็เครื่องมือ” พันธ์กล่าว
“อะ ขับรถถึงบ้านพอดี ผมรู้ว่าคุณหิว แม่บ้านเขาเลยรีบจัดโต๊ะไว้รอเรียบร้อยแล้วครับ” พลศักดิ์กล่าว
พลศักดิ์รีบพาตัวแฟนป้ายแดงของเขาไปทานข้าวทันที
อาหารที่เตรียมไว้มีแต่อาหารทะเล อาจเป็เพราะพันธ์หิวมากเกินไป เธอจึงทานได้น้อยกว่าที่คิด ดังนั้นในระหว่างที่รอเขาทานจนอิ่ม เธอเลยแกะกุ้งเล่น แล้วส่งให้เขาทาน
“คุณรู้มั้ยครับ ว่าสมัยผมเด็กๆ ผมเคยฝันไว้ว่า ผมอยากจะมีแม่ที่คอยแกะกุ้งให้ แล้วยื่นให้ผมทานแบบนี้” พลศักดิ์กล่าว
“ฉันเข้าใจคุณนะคะ แล้วถ้าเป็ภรรยาล่ะคะ ทดแทนแม่ไม่ได้เลยหรอคะ” พันธ์เขินกับคำพูดตัวเอง
พลศักดิ์ยิ้มกับคำพูดน่ารักนั้น เลยจับมือเธอไว้ “ทดแทนได้สิครับ ก็คุณเป็แม่ของลูกนี่”
พันธ์รีบดึงมือกลับ เพื่อแกะกุ้งแก้เขินทันที เธอไม่อยากให้บรรยากาศมันหวานมากไปกว่านี้เลยรีบเปลี่ยนเื่คุย “เื่ของคุณชัยวัฒน์น่ะค่ะ”
“คุณไปพูดถึงมันทำไมล่ะครับ” พลศักดิ์กล่าวฉุนๆ
“แต่เขายังคงลอยนวลนะคะ และเขาก็เป็ตัวอันตรายเสียด้วย” พันธ์กล่าว
“ครับ เื่นี้ ผมขอสัญญายิ่งชีวิต ว่าผมจะปกป้องคุณให้ได้ จะไม่ปล่อยให้มันมาทำอันตรายคุณเด็ดขาด”
“เปล่าหรอกค่ะ คนที่จะมีอันตราย คงจะเป็ยัยกัณฑ์มากกว่า” พันธ์กล่าว
“หมายความว่ายังไงครับ” พลศักดิ์กล่าว
“ในระหว่างที่ฉันอยู่ในบ้านพักตากอากาศของมัน ถึงแม้พวกมันจะรู้แล้วว่าฉันมีรอบเดือน แต่ฉันก็ยังคงกลัวอยู่ดี ดังนั้นตอนพวกมันเผลอ ฉันจึงรีบวิ่งหนีพวกมันจนเข้าไปอยู่ห้องๆ หนึ่ง ฉันคาดว่าห้องนั้นอาจจะเป็ห้องของนายชัยวัฒน์ค่ะ และภายในห้องก็มี…” พันธ์เล่า
“มีอะไรงั้นหรอครับ” พลศักดิ์กล่าว
“มีรูปยัยกัณฑ์ั้แ่สมัยใส่ชุดมัธยมปลายจนถึงรูปสมัยปัจจุบันที่เธอเป็ทอม ติดอยู่ทั่วผนังห้องค่ะ” พันธ์เล่า
“หมายความว่ายังไงหรอครับ” พลศักดิ์กล่าว
“มันก็หมายความว่าคุณชัยวัฒน์เป็โรคจิตหรือเป็พวกสต๊อกเกอร์คอยติดตามยัยกัณฑ์ตลอดไงคะ” พันธ์กล่าว
“อ้าว แต่ผมก็เห็นเขาจีบคุณนี่ครับ” พลศักดิ์กล่าว
“ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้นค่ะ แต่ฉันมารู้ทีหลังว่า เขา้าสืบว่า ยัยกัณฑ์ไม่ใช่ทอม ซึ่งฉันก็เคยหลุดปากบอกเขาไปแล้วด้วยว่า พวกเราแกล้งแสดงละครกันว่าเป็ทอมดี้” พันธ์เล่า
“ผมคงต้องเตือนเื่นี้กับนายพัฒน์ครับ” พลศักดิ์กล่าว
“แล้วทำไมคุณถึงไม่บอกกัณฑ์โดยตรงล่ะคะ” พันธ์สงสัย
“ตอนนี้กัณฑ์เขาอยู่กับพัฒน์ครับ เขา้าทวงสิทธิ์ความเป็แฟนคืน” พลศักดิ์กล่าว
“แล้วกัณฑ์จะยอมหรอคะ” พันธ์กล่าว
“ผมว่าเธอน่าจะใจอ่อนบ้างนะครับ เพราะพัฒน์มีความรักที่มั่นคงต่อเธอมาโดยตลอด” พลศักดิ์กล่าว
“ก็คงจะเป็อย่างนั้นมั้งคะ” พันธ์กล่าว
“ปะ ผมอิ่มแล้ว พวกเราไปอาบน้ำด้วยกันเถอะครับ” พลศักดิ์พูดจบก็รีบดึงมือเธอ
“บ้าหรอคะ ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าห้องนอนค่ะ พวกเรายังไม่แต่งงานกันสักหน่อย” พันธ์รีบดึงมือกลับ
“555 ผมลืมตัวน่ะ ก็เห็นคุณแกะกุ้งให้ผมทาน ก็นึกว่าคุณเป็ภรรยาผมไปแล้ว” พลศักดิ์กล่าว
2K
