ตอนที่ 5
"ก้มหน้าลงไปครับ"
"เงียบ!!"
"ไม่เคยพูดกันรึไง"
"เล่นกันดีจริง"
"สนุกกันพอรึยังครับ"
เงียบไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจเข้าออกของเด็กปีหนึ่งอย่างพวกฉัน นี่มันก็เพราะว่าเข้าสู่อาทิตย์ที่สองของการรับน้องแล้วแต่พวกฉันยังไม่ได้ทำหน้าที่ ยังไม่ได้ฝึกซ้อมและเพื่อนในรุ่นก็ยังไม่ได้ทำพรอบทำฉากเลยคือั้แ่วันสุดท้ายที่พวกฉันพบเจ๊ริชชี่ รุ่นพี่ก็ปล่อยพวกฉันตามอัธยาศัยมีเรียกเข้าเชียร์บ้าง แต่หนักเลยคือพวกเราร้องเพลงเชียร์ไม่ได้ พวกพี่ว้ากเลยโกรธ
"รุ่นพี่พูดอะไรด้วยไม่เคยได้ว่าไม่ได้ แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้ จะเอารุ่นกันไหมครับ" ขนาดพี่เหนือยังมาทำนองนี้แล้วอีตาพี่ทอร์นาโดของฉันล่ะ นู่นยืนหน้าถมึงทึงอยู่นู่นเค้ายังไม่พูดอะไรซักนิดเลยวันนี้ มันแปลก
"จะเอายังไง" พูดแล้วพี่ทอร์นาโดของฉันพูดแล้วแต่เสียงนิ่งไปนะ แบบนี้ไม่ดี
"พวกเราขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้งครับ"แดน ตัวแทนประธานรุ่นพูดขึ้น
"เราหรอ ขนาดเพื่อนคุณบางคนยังไม่สามารถทำตามคำสั่งของผมได้เลย แล้วพวกคุณจะทำได้หรอ" สะดุ้งเลยนี่มันว่าฉันชัดๆ
"ทำได้ค่ะ" และความอดทนฉันก็จบลงฉันไม่สามารถทนให้เพื่อนโดนด่าแทนได้หรอก
"หึ ได้ ไหนล่ะผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว ผมไม่เห็นคุณจะทำอะไรเลย"
"...”
"ความสามารถมีไหมครับหรือดีแต่โม้"
"...”
"ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณก็ไม่ควรซ่าั้แ่แรกเพราะมันทำให้คนอื่นเขาเดือดร้อน"
"...”
"คุณดูคุณจำคำสั่งผมได้ไหมคุณน้ำมนตร์ ผมบอกคุณว่าอะไร ให้คุณตามล่าชื่อของผมกับผมให้ผมเป็คนบอกคุณเองคุณและรุ่นของคุณถึงจะผ่านการทดสอบว่าสมควรเป็น้องพวกผม"
"...”
"แล้วยังไง ผ่านมาสองอาทิตย์คุณเคยคิดจะทำอะไรบ้างไหมผมตอบทนเลยว่าไม่ เพราะอะไรคุณรู้ไหม เพราะว่าคุณคิดว่าคำสั่งของผมมันไร้สาระบ้าอำนาจ ดีแต่สั่งๆๆๆๆ เสียเวลา ขนาดคำสั่งที่ดูงี่เง่าแค่นี้ คุณยังทำมันไม่ได้ถ้าคุณเจออะไรที่มันหนักกว่านี้คุณจะทำได้ไหมครับ"
"...”
"พอด่าก็ว่า เก็บไปนินทาดราม่าถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ควรอวดเก่งคนเป็ร้อยต้องมาเดือดร้อนเพราะคนไร้ความรับผิดชอบเพียงคนเดียว"
"...”
"พอละ ถ้ามีสมองก็คิดดูเลิกเชียร์" ฉันไม่ได้ตอบอะไรเลย มันทำอะไรไม่ถูกฉันได้แต่ยืนตัวสั่นสะกัดกั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ได้แต่อึ้งเหมือนกับว่าเราโดนประจาน ทั้งโกรธทั้งอาย แต่ที่พี่มันพูดมา มันก็มีส่วนถูกถ้าฉันทำให้เขาพูดชื่อออกมาไม่ได้ ปีของฉันก็จะไม่ได้รุ่นไอ้บริหารน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่วิศวะนี่สิ ปัญหาใหญ่เลยหากไม่ได้รับรุ่น
"น้ำมนตร์ ไม่เป็ไรไม่ใช่ความผิดแก"
"ไม่เป็ไรนะน้ำมนตร์"
"สู้ๆนะแก"เสียงเพื่อนๆทั้งวิศวะและบริหารต่างเข้ามาให้กำลังใจฉันแต่ฉันทำได้แค่ยืนนิ่งๆเท่านั้น มันคิดอะไรไม่ออก
หมับ
ฉันรู้สึกถึงอ้อมกอดของคนสามคนที่กอดฉันจะเป็ใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่เพื่อนรักทั้งสามคน พวกมันกอดฉันเหมือนลักษณะวงกลมโดยให้ฉันอยู่ตรงกลาง พอพวกมันทำอย่างนี้ น้ำตาที่กลั้นไว้ ก็ถึงกับพังลงมา
"ฮึ ฮึก ฮึก ฮืออออ" ฉันกดกลั้นเสียงร้องต่อไปไม่ไหวเมื่อไหร่ที่ใครคนใดคนนึงรู้สึกอ่อนแอ พวกฉันจะทำแบบนี้เสมอเหมือนกำแพงที่คอยโอบอุ้มความรู้สึกของกันและกันไว้ไม่ให้ถูกทำลายหรือกักกั้นสิ่งไม่ดีไม่ให้เข้ามาทำร้ายใครได้นั่นเอง
"ฮึก ไม่เป็ไรนะแก" พิ้งค์
"ฮึก ไม่เป็ไรน้าแกรงมีพวกฉันอยู่นะ" หวาน
"ฮึก ไม่เป็ไรนะแกเราจะอยู่ข้างๆกันนะ" ทิพย์ เพื่อนรักทั้งสามต่างร้องไห้และให้กำลังใจพร้อมกันพวกฉันก็เป็แบบนี้แหละ หากใครคนใดคนนึงต้งเจ็บอีกสามคนก็จะเจ็บตามไปด้วย
ฮึบ
"อึก ขอบใจพวกแกน้าแต่ไม่ต้องร้องแล้ว ฉันโอเค นี่มนตร์นะ" ฉันพูดติดตลกซึ่งพวกเราก็พากันหัวเราะออกมา
"ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะเป็แก"ยัยทิพย์พูด ฉันมองพวกมันยิ้มๆ
"คอยดูนะฉันจะทำให้ไอ้พายุทอร์นาโดนั่นกลืนน้ำลายตัวเอง ที่มาว่าฉันให้ได้เลยคอยดู ฉันจะทำให้นายนั่นเห็นว่าฉันไม่ใช่คนที่ไร้ความรับผิดชอบฉันจะทำให้เห็นว่าฉันนี่แหละ คือน้ำมนตร์คนจริง" ใช่ฉันตั้งใจอย่างที่พูดออกไปแน่วแน่ นายจะต้องคิดผิดที่มาดูถูกคนอย่างฉันนายทอร์นาโด
"ไม่แรงไปหน่อยหรอวะไอ้พายุ" ไอ้วิน
"ใช่มันเหมือนประจานน้องเลยนะเว้ย"ไอ้เหนือ
"ระวังเขาจะเกลียดมึงเข้าไส้ด่าเขาไว้เยอะ" ไอ้ดิน ไอ้เชี่ยนี่ก็ปากหมาชิบ แต่ทุกอย่างผมก็มีเหตุผลของผมทุกสิ่งที่ออกจากปากคนเราออกไปแล้ว มีเหตุผลเสมอ แต่มันคืออะไรก็สุดรู้
"พวกมึงจะบ่นเพื่อ?" ผมยักคิ้วถามพวกมันนิ่งๆ
จริงๆสิ่งที่ผมทำไปเมื่อครู่มันอาจจะดูรุนแรงสำหรับรุ่นน้อง แต่ทุกอย่างที่ผมทำ มันก็เหตุผล
เมื่อวานเด็กปีสองพวกไอ้ก้องมาบอกว่าเด็กรุ่นนี้ดื้อ แล้วก็มีนาวเด็กปีสองบริหารและคนอื่นๆมาบอกกับพวกผมว่ารุ่นน้องพูดด้วยไม่ได้ ติดเล่น ดื้อ บอกไม่ฟัง และเอารุ่นพี่ไปนินทาจนสนุกปากงานที่สั่งก็ไม่เสร็จ กีฬาก็ไม่ซ้อม นี่เลยเป็ที่มาของการว้ากน้องวันนี้ครับแต่ผมก็ผิด!!!
ที่ผมบอกว่าผมผิดก็เพราะว่าผมด่าน้ำมนตร์เหมือนเป็การประจานเธอ แต่ก็ดีเธอจะได้รู้ตัวสะบ้างว่าควรทำอะไรนี่อะไรผ่านมาสองอาทิตย์น้องไม่เคยเข้าหาผมเลย ไม่เคยคิดที่จะหาวิธีมาถามมาคุยกับผมไม่มี ซึ่งผมก็ไม่อะไรถ้าไม่ติดว่าคนอื่นจะต้องเดือดร้อนไปกับเธอด้วยมันดูเหมือนให้เธอแบกรับภาระไว้คนเดียวซึ่งจริงๆแล้วผม้าให้เธอมีความรับผิดชอบเพราะต่อไปในภาคหน้าเธอต้องดูแลจัดการและคุมคนมากกว่านี้ อย่าลืมสิครับเธอเรียนบริหารนะจบไปเธอก็ต้องไปบริหารบริษัทครอบครัวของเธอต่อ ถ้าถามว่าทำไมผมรู้เพราะผมไปบ้านเธอมานะสิ ไปแบบเงียบๆไปแบบไม่บอกกล่าวใคร ไปแบบที่พ่อกับแม่เธอใผมนะคนจริง ชอบลูกสาวเค้าก็ต้องกล้าไปบ้านเค้าสิครับและผมก็ไปขอพ่อกับแม่เธอคบแล้วด้วย ซึ่งพวกท่านก็อนุญาตถึงอย่างนั้นพ่อเธอยังพูดกับผมไว้ว่า
"เอาสิ ฉันชอบนายแล้วล่ะแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องขึ้นอยู่ที่ยัยมนตร์ด้วย ถ้าตายุทำให้มนตร์ยอมคบได้อาก็ยินดิที่จะรับเราเป็ลูกเขย"
ไงล่ะครับคำพูดพ่อตา ไฟเขียวขนาดนี้ผมก็จะไม่ยอมปล่อยเธอไปไหน ต่อให้ต้องเลว ต้องร้ายแค่ไหนเธอก็หนีผมไม่พ้นอยู่ดีเธอเป็คนแรกที่ผมจริงจังด้วย และน้ำมนตร์ต้องเป็ของผมคนเดียว เธอต้องภูมิใจมากแน่ๆ ถ้ารู้ว่าผมจะหยุดที่เธอ
แต่ตอนนี้พักเื่นี้ไว้ก่อนครับ ดูนี่ก่อนอะไร โพสต์อะไรเนี่ย เฮ้ย
IG: nammont24 โดนดุ ช่วยด้วย????
like250 comment 120
bb.เป็ไรกลม@nammont24 @jk
ll. เป็ไรครับ มาม่ะเดี๋ยวผมปลอบ
amost.ใครกล้าทำอะไรคนน่ารักบอกมาครับเดี๋ยวมจัดการให้
pang.พี่น้ำมนตร์สู้ๆนะคร้า
keaw.รักพี่น้ำมนตร์สู้ๆ
nampink20.ไม่เป็ไรนะแกยังมีพวกฉันอยู่ข้างๆ @nammont24@namtip15@namwan19
nammont24.ขอบใจพวกแกน้า @nampink20@namtip15@namwan19ป
nammont24.มาปลอบหน่อย แง่????@bb@jk
จริงๆไอ้โพสต์นะไม่เท่าไหร่หรอกเพราะแฟนคลับเธอก็มาเม้นค่อนข้างเยอะ แต่ไอ้ตัวผู้นี่เยอะชิบตัวผู้ก็เยอะไหนจะพวกผู้หญิงอีก โอ๊ย จะไม่ไหวแล้วโว๊ย เธอโพสต์เชิงโดนดุน่าจะเกี่ยวกับไอ้ที่ว้ากเมื่อกี้ ซึ่งเพื่อนเธอก็มาเม้น แต่ไม่เท่าไหร่ผมมาสะดุดที่เธอตอบเม้นไอ้คนที่มันใช้ชื่อไอจีว่า บีบีกับเจเคนี่แหละใครวะแม่งผมเห็นเม้นของเธอบ่อยมาก และดูเหมือนจะสนิทกันด้วยอะไรวะ ผมไม่ปลื้ม อย่างแรง อ้อแล้วก็ไม่ต้องสงสัยนะครับว่าผมมีไอจีเธอได้ไง มันเป็กฏของรุ่นพี่รุ่นน้องที่ต้องมีเฟสไลน์หรือไอจี ไว้สำหรับติดต่อกัน ผมเห็นน้องมันฟอลมาผมก็เลยมือลั่นฟอลกลับเท่านั้นเองแต่ตอนนี้ผมโคตรไม่โอเค ไม่เลยสักนิด ให้มาเป็ของผมก่อนเถอะผลจะอันฟอลผู้ชายผู้หญิงทุกคนเลยแม่ง โมโหครับโมโห
"นี่ผีเข้าหรอนั่งหน้าเป็ตูด"
"พ่องมึง ไอ้เหนือ"
"อ้าวๆๆๆ คุณพายุตอปิโดครับคุณจะมาด่าผมอย่างนี้ไม่ได้ ผมเหนือนะครับ"
"ไอ้เหนือ มึงก็ไปกวนมันมึงดูสิน่ะ นั่งหน้าเป็ตูดมากกว่าเดิมอีก ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"สัสวิน" ผมด่าพวกมันสองตัวแม่งไม่รู้จักเงียบปากบ้าง ดูอย่างไอ้ดินเป็ตัวอย่างสิ นั่งเงียบเชียว ฮึ่ย
"พวกมึงอย่าพึ่งไปกวนมันสิวะแค่น้องมนตร์ตอบเม้นผู้ชายในไอจีเอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
"ไอ้เหี้ยดิน"
ตุบ
เสียงผมถีบมันเองล่ะครับตอนนี้ไอ้ดินนอนคว่ำอยู่ที่พื้นเรียบร้อย ผมมองพวกมันอย่างโมโห คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่อยากระบายโว๊ย
"โอย ไอ้เชี่ยยุมึงถีบกู แม่ง"มันพูดพร้อมตาขวางๆใส่ผม ผมส่งสายตาบอกให้มันเงียบ ซึ่งพวกมันก็เงียบ ใช่ครับอารมณ์นี้ ไม่ไหวจะเคลียร์ เรานั่งกันนิ่งๆสักพัก ผมเริ่มรู้สึกทนไม่ไหวเลยออกจากห้อง ขืนอยู่ต่อผมได้กระทืบเพื่อนตัวเองแน่ ยิ่งชอบกวนส้นตีนผมอยู่
"มึงจะทำยังไง" ได้ยินเสียงเหมือนคนคุยกัน
"ทำอะไร" แต่เสียงนี้มันคุ้นๆเหมือนกับ
"เอ้ามึงนี่ก็จะทำยังไงให้พี่พายุยอมบอกชื่อเล่า" อ่า เสียงนี้มันเสียงเพื่อนเธอไอ้ที่ผมบอกว่าคุ้นๆคือเสียงของมนตร์ถูกต้องแล้วล่ะครับ
"ไม่รู้เว้ย พวกมึงไปก่อนเลยเดี๋ยวทำธุระก่อน"
"เออๆ" หลังจากนั้นเพื่อนเธอก็ออกไปครับดีสิ ผมก็อยากเจอคนที่ทำให้ผมหงุดหงิดอยู่เหมือนกัน เธอทำท่าจะเดินไปที่ไหนสักแห่งซึ่งมันก็ชัดเจน
รถผม
ครับเธอมาที่รถผม เธอยืนด้อมๆมองๆโดยผมยืนหลบเสาอยู่มันทำให้เธอไม่เห็น เมื่อเธอหันหลังผมก็เลยเดินมาหยุดหลังเธอเงียบๆไม่ให้เธอรู้ตัว เพราะผมอยากรู้ว่าเธอจะทำอะไรเห็นจากสีหน้าเมื่อกี้ เธอคงไม่เอาน้ำมาล้างรถให้ผมแน่
"รถสวย แต่เ้าของไม่ดี" อ้าวด่าผมกับรถแบบนี้ก็ได้หรอครับ ตอบที
"ฮึ่ย แกรู้ม่ะว่าวันนี้เ้าของแกเขาด่าฉัน ทั้งโกรธ ทั้งอาย ถึงจะมีส่วนจริงบ้างก็เหอะแต่มันก็ไม่ควรเว้ย" เธอยังยืนบ่นผมกับรถคนบ้าอะไรด่าคนไม่ได้มาใส่อารมณ์ที่รถแทน
"หึหึ ฉันนึกออกแล้วถึงแกจะไม่เกี่ยวน่ะนะ แต่แกเป็รถของไอ้บ้าอำนาจนั่น ฉันก็ขอแก้เผ็ดนิดหน่อยละกันฮึ่ย ให้มันรู้สะบ้างว่าใครเป็ใคร" รู้แล้วครับผมบอกแล้วไอ้สีหน้าท่าทางเมื่อกี้มันไว้ใจไม่ได้ หึ คิดจะปล่อยยางรถผมหรอฝันไปเถอะ
ผมกำลังจะห้าม แต่ไม่ดีกว่าอยากปล่อยก็เชิญ ผมมีอะไรที่ดีกว่านั้น
"อิอิ เสร็จสักที สมน้ำหน้าลาลั้ลลา"
"ทำอะไร"
"อุ้ย"
"ฉันถามว่าทำอะไร"
"ป่าวค่ะ ของตกเลยหาของตอนนี้เจอแล้ว ขอตัว"
"เดี๋ยว คิดว่าปล่อยยางรถฉันแล้วจะไปง่ายๆอย่างนั้นหรอ"
"เอ๊ะ ก็บอกว่ามาหาของ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยจะเอายังไงฮะ"
"จะยอมรับไหม" ผมพูดนิ่งๆสกิลการแถไม่เนียนเลย จับได้คาหนังคาเขายังจะแถอีก
"เอ๊ะ ก็บอกว่า
o_o
"ไง ยังจะแถอีกไหม" ผมเปิดรูปที่ผมแอบถ่ายเธอตอนกำลังปล่อยลมรถผมเธอนี่ตาโตเท่าไข่ห่านเลยครับ หึหึ ตลกชะมัด
"นะนี่ มาั้แ่เมื่อไหร่"
"ฉันเป็พี่เธอ"
"มาตอนไหนคะ"
"มาั้แ่ที่เห็นเธอคุยกับเพื่อนจนมาด่าฉันกับรถของฉันนั่นแหละ"
"...”
"คือ เอ่อ"
"จะเอาไงให้ส่งรูปให้ครูวินัยไหม"
"นี่อย่านะ"
"แล้วจะให้ทำไง"
"ไม่รู้ อย่าส่งเลยนะคะ น้า"
"...”
"นะ นะคะ น้า" ตายอย่างสงบเลยครับณ จุดๆนี้ บอกผมทีว่าผมไม่ได้ฝัน ไอ้อารมณ์โมโหไม่พอใจที่เธอตอบเม้นในไอจีนั่นหายไปแล้วครับ ใครบอกให้อ้อนวะ เดี๋ยวก็จับฟัดสะหรอก หน้านิ่งๆตีขรึมั้แ่คุยกับเธอเมื่อกี้แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่แล้วครับ ใจมันเต้น ตุบตุบ ตุบตุบ เธอทำอะไรกับหัวใจฉันวะยัยแม่มด
"นะ นะค้าาาให้ทำอะไรหนูยอมทุกอย่างเลย"
"จริงหรอ" ผมถามเธอทันทีที่บอกว่าจะยอมทุกอย่างอย่างนี้ก็เข้าแผน เดี๋ยวพ่อจะทำให้หลงจนไปไหนไม่รอดเลย
"อ่ะ เอ่อ จริงค่ะ" ผมกระตุกยิ้มนิดๆ
"งั้นไป"
"ไปไหนคะ" เธอมองผมด้วยสายตาระแวงไม่ต้องกลัว พ่อไม่ทำอะไรหรอกครับ มันยังไม่ถึงเวลา
"อ้าว ก็เธอบอกจะยอมทุกอย่างหรือว่าจะกลับลำ"
"ไม่ค่ะ ไปค่ะไป"เธอละล่ำละลักบอกทันทีที่ผมเอารูปเธอขึ้นมาขู่
"งั้นก็ไป รถอยู่ไหนล่ะเธอทำรถฉันยางแบนเธอก็ต้องรับผิดชอบฉัน ไปสิ ยืนบื้ออยู่ทำไม" ผมเร่งเธอทันทีที่เธอได้แต่ยืนอึ้งๆ หึหึ เดี๋ยวมีอึ้งกว่านี้