ภีมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาในห้องที่ไม่คุ้นเคย หัวของเขาในตอนนี้รู้สึกหนักเป็อย่างมากราวกับว่ามีอะไรมาถ่วงเอาไว้
“ฟื้นแล้ว คุณชายจางฟื้นแล้ว!”
เสียงชายชราสูงวัย ะโดังขึ้น ก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออก หลังจากนั้นก็มีผู้คนแปลกหน้ามากมายกรูกันเข้ามาหาเขาที่กำลังนอนอยู่บนเตียง
“เฟยหรงลูก เ้าเป็อย่างไรบ้าง?แม่คิดว่าจะเสียเ้าไปก่อนวันมงคลเสียแล้ว”
“นี่มันเื่อะไรกันวะเนี่ย?”
ภีมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ในหัวของเขาตอนนี้มันสับสนปนเปกันไปหมดว่ามันเกิดเื่บ้าอะไรขึ้นกับเขากันแน่
หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งแต่งกายเหมือนซีรีส์จีนที่เขาเคยดู ได้เดินเข้ามาหาเขา และนั่งลงข้างเข้า ก่อนที่จะหยิบมือของเขาขึ้นมากุมไว้ในมือของเธอ ก่อนที่จะค่อย ๆ ยื่นใบหน้าลงมาแนบกับมือของเขา
ใบหน้าของเธอในตอนนี้ทั้งยิ้มไปด้วย และร้องไห้ไปด้วย เป็อารมณ์ที่เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่ามันแปลว่าอะไร ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับชายชราที่อยู่ข้าง ๆ
“ขอบคุณท่านหมอมาก ที่ได้ช่วยลูกชายของข้าเอาไว้”
“ขอรับฮูหยิน ยาที่ข้าจัดเตรียมไว้ก็ช่วยให้คนต้มใช้คุณชายดื่มด้วยนะขอรับ ให้ดื่มทั้งหมดสองเวลา เช้า เย็น จนกว่ายานี่จะหมด เพราะยานี่จะช่วยให้เืไหลเวียนดีขึ้น”
ชายหนุ่มหันมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มผู้หนึ่ง
“ไอ้แซงค์!”
ภีมะโลั่นดีใจ เมื่อเห็นหน้าของเพื่อนสนิท ก่อนที่เขาจะรีบลุกขึ้นจากเตียงแล้ววิ่งเข้าไปตบหัวเพื่อนรักในทันที
“เพียะ!!”
เสียงศีรษะของชายหนุ่มในชุดจีนโบราณลั่นสนั่นไปตามเสียงมือของภีม ที่ตบลงบนศีรษะเขาเพื่อเป็การหยอกล้อ
“ไอ้แซงค์ มึงเล่นอะไรวะ?เลิกอำกูได้ละ”
ชายหนุ่มที่โดนตบหัวทำหน้างง เพราะเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณชายจ้าวกำลังพูดว่าเขา้าที่จะสืออะไร
“คุณชาย ข้าน้อยทำอันใดให้ท่านไม่พอใจหรือไม่?ท่านจึงได้ตบหัวของข้า”
“ไอ้แซงค์ เลิกเล่นได้แล้ว กูไม่ตลกนะเว้ย นี่มึงจ้างคนมาแกล้งกูเลยหรอ?”
“แซงค์ แซงค์ คืออะไรรึ?”
“อ้าวไอ้บ้า ชื่อแกไง แกชื่อแซงค์”
ชายหนุ่มในชุดจีนโบราณที่ได้ฟังดังนั้นก็เลิกคิ้วสูง ก่อนที่จะเริ่มพูดเรียกสติคุณชายของเขา
“คุณชายจ้าวเป็อะไรไปรึ?ข้าน้อยลี่ิเองนะขอรับ ไม่ใช่แซงค์อะไรนั่น”
เมื่อฮูหยินจ้าวได้เห็นพฤติกรรมของลูกชาย ก็รีบเดินมาหาเขา พร้อมทั้งลูบที่หัวเขาอย่างเอ็นดู
“โถ่ เฟยหรงลูกแม่ เ้าบังเอิญโดนลอบทำร้ายเพื่อชิงทรัพย์ โดยไอ้คนชั่วนั่นมันตีหัวเ้า จนทำให้เ้าหมดสติและหลับไปหลายวัน ดีว่าลี่ิเป็คนไปพบเข้า เ้าจึงรอดมาได้ ทีแรก...แม่ก็คิดว่าจะต้องเสียเ้าไปเสียแล้ว จากนี้ไปขออย่าให้เกิดเื่อันใดขึ้นกับเ้าเลยนะ”
เมื่อฮูหยินพูดจบ ภีมก็นึกขึ้นได้ว่าความทรงจำสุดท้ายที่เขาจำได้ก็คือ เขากำลังล้างจานอยู่ในครัว หลังจากที่เขาได้กินลาบเห็ดของตนเองเข้าไป หลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่า หรือเขาจะตายไปแล้วจริง ๆ แล้วร่างที่เขากำลังอาศัยอยู่ในตอนนี้คือร่างของใครกัน หรือว่าเขาจะย้อนยุคมา แค่ย้อนยุคยังไม่พอ ดันย้อนยุคมาที่จีนอีก พอยิ่งคิดเขาก็ยิ่งปวดหัว จึง้าที่จะพักผ่อนเพียงลำพัง
“โอ๊ย พวกท่านช่วยออกไปก่อนได้หรือไม่?ข้าอยากนอนพัก”
ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างจับและนวดคลึงที่ศีรษะของตนเองเบา ๆ ก่อนที่จะขอร้องให้ทุกคนออกไปก่อน ซึ่งคนอื่น ๆ รวมถึงฮูหยินเองก็ไม่ขัดความปรารถนาของบุตรชาย พวกเขาจึงพากันออกจากห้องไปเพื่อให้ชายหนุ่มได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
เขามองดูร่างกายของตนเองในตอนนี้ที่อยู่ในชุดฮั่นฝูสีฟ้าอย่างไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อไป ปกติในโลกปัจจุบันของเขา เขาค่อนข้างที่จะเสพติดการใช้เทคโนโลยี และสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหลาย แต่ทว่าในตอนนี้เขาต้องย้อนกลับมาอยู่ในยุคที่ยังไม่มีไฟฟ้าใช้ด้วยซ้ำ จะดีหน่อยก็ตรงที่อากาศไม่ร้อน และดูจากการตกแต่งห้องและชุดที่เขาใส่แล้ว เขาคงอยู่ในร่างของลูกชายคนมีเงิน อย่างน้อยก็คงไม่ลำบากมาก