ตอนที่7 แสดงตัว
จนกระทั่งรถลีมูซีนหรูแล่นเข้ามาจอดเทียบทางเดินเข้าสู่อาคารสำนักกิจการพลเรือนแห่งเมืองหลวงหลงจวินเดินอ้อมมายื่นฝ่ามืออบอุ่นรอรับภรรยา พลางเลิกคิ้วประหลาดใจเพราะยังเห็นเธอนั่งนิ่งคล้ายยังไม่ตื่นจากภวังค์จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้แล้วพูดบางคำออกมา ทำให้โจวหนิงอันสะดุ้งตื่นทันใด
“อ๊ะ!ลงไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”
โจวหนิงอันรีบกระวีกระวาดลงจากรถยนต์โดยยื่นฝ่ามือเล็กให้สามีกุมไว้ด้วยความอบอุ่นหัวใจพลางปล่อยให้เขาจูงตนเดินเข้าสู่อาคารหลังใหญ่ตรงหน้าแล้วลอบมองแผ่นหลังของร่างสูงด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข
ฉันมีสามีหล่อรวยซะขนาดนี้ ถ้าพวกเคยบูลลี่ฉันได้เห็นเขา...จะพากันทำหน้ายังไงนะอยากเห็นหน้าตอนพวกมันก้มหัวขอโทษซะจริง!
ว่าที่หลานสะใภ้ตระกูลหลงยิ้มเยาะรอเหตุการณ์สำคัญล่วงหน้าแล้วเงยหน้ายิ้มรับสามีที่ดึงมือตนแ่เบาให้ก้าวขึ้นไปเดินเคียงข้างกันพลางละเื่อื่นไปก่อนเพราะมีภารกิจสำคัญต้องไปทำกับเขา
หลังจากนั้นไม่นานนักคู่สามีภรรยาใหม่แห่งตระกูลหลงไปรับประทานอาหารด้วยกันอย่างเรียบง่ายในภัตตาคารหรูหราของกลุ่มดิวันจากนั้นนั่งรถลีมูซีนตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลหลง
อย่างไรก็ตามรถลีมูซีนของหลงจวินจำเป็แล่นตามหลังรถยนต์หรูสองคันแล้วจอดเรียงต่อกันอยู่บริเวณซุ้มเสาโรมันหน้าคฤหาสน์ โดยรถลีมูซีนจอดอยู่ท้ายสุด
หลงจวินลงจากรถแล้วเดินอ้อมไปรับภรรยาเหมือนเดิมพอเธอลงมายืนเกาะแขนตน พลางตบหลังมือเป็การให้กำลังใจเพราะััได้ว่ามือเธอเย็นเฉียบและสั่นเทาเล็กน้อย
“ไม่ต้องกลัวหรอกนะอันอันผมอยู่เคียงข้างคุณเสมอ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรหรือแสดงท่าทางยังไงผมจะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียว ถึงพวกเขาจะเป็ครอบครัวผม...แต่ก็เป็แค่บางคน พวกเขาไม่ใช่เ้าชีวิตของผมเข้าใจไหมครับ”
โจวหนิงอันช้อนตามองร่างสูงข้างกายพอได้ยินคำพูดปลอบประโลมจากเขา พลันมีน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ด้วยไม่คิดว่าในชาติใหม่จะมีสามีห่วงใยและคอยป้องกันขนาดนี้พลางสูดน้ำมูกแล้วพยักหน้ายิ้มรับเขาด้วยความยินดีว่า
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
“เข้าใจก็ดีแล้วพวกเราไปกันเถอะ” หลงจวินยิ้มมุมปากยินดี พลางกระตุกมือภรรยาให้เดินเข้าไปด้วยกัน
พลันมีเสียงหวานใสทักทายด้วยความขุ่นเคืองดังมาจากรถยนต์หรูจอดต่อหน้ารถลีมูซีนว่า
“พี่ชายจวิน! นั่นพี่กลับมาแล้วเหรอคะ?! ฉันดีใจจริง ๆ”
ทันใดนั้นร่างอ้อนแอ้นสวยงามในชุดเดรสหรูสีชมพูวิ่งเข้ามาเกาะแขนอีกข้างของหลงจวินโดยไม่สนใจว่าอีกข้างจะมีภรรยาเกาะแขนอยู่
หลงจวินเลิกคิ้วแล้วผินหน้ามองภรรยาอย่างมีความหมายแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ“..........”
โจวหนิงอันหรี่ตามองสามีและหญิงสาวสวยแปลกหน้าผู้กล้าถือวิสาสะเข้ามากอดแขนเขาพลางรู้ทันทีว่าตนต้องแสดงตัวให้ชัดเจนั้แ่บัดนี้เป็ต้นไปด้วยเขาอนุญาตเธอไปก่อนหน้าแล้วว่า
“เอ๋.....มาเกาะแขนสามีคนอื่นแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะเอามือออกค่ะ มันดูไม่งามเลยนะ”
โจวหนิงอันดึงตัวสามีเข้ามาชิดตนเองแล้วเอื้อมมือไปแกะนิ้วมือปลิงของหญิงสาวอีกคนพร้อมพูดเหน็บทันที
“พี่ชายจวิน! หล่อนเป็ใคร?!ทำไมถึงบอกว่าพี่เป็สามีล่ะคะ?!”
จางลี่จินทายาทสาวคนเดียวแห่งตระกูลจางของเมืองหลวง ผู้เป็คู่หมั้นของทายาทตระกูลหลง เธอหลงรักหลงจวินั้แ่เด็กพอรู้ว่าจะได้แต่งงานกับชายในฝันจึงบรรจงแต่งตัวมาพบปะตามคำเชิญของทางตระกูลหลงก่อนจะเจรจางานแต่งงานระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย
อย่างไรก็ตามเธอไม่คาดคิดว่าเมื่อมาพบกับเขาจริงจะมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามยืนเคียงข้าง แล้วยังกล้าแสดงตัวว่าเป็ภรรยาอีก จึงกระชากแขนแล้วถามเขาเสียงสูงด้วยความไม่พอใจ
หลงจวินลอบยิ้มพอใจในการแสดงของภรรยาพลางตอบจางลี่จินตามจริงโดยหวังให้อีกฝ่ายยินยอมล่าถอยแต่โดยดีว่า
“ตามนั้นแหละ”
“หล่อนไม่มีสิทธิ์!!!” จางลี่จินกระตุกแขนหลงจวินอย่างแรงพร้อมกรีดร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ
พลันมีเสียงทักทายเชิงห้ามปรามแสดงความประหลาดใจดังมาจากคู่ชายหญิงจากรถยนต์หรูคันหน้าสุดซึ่งเดินมาสังเกตเหตุวุ่นวายอยู่หน้ารถลีมูซีนว่า
“อ้าว! คุณหนูจางครับ!นั่นเป็อะไรไปน่ะ”
หลงเทียนเล่อเดินควงแขนมากับแฟนสาวสวยท่าทางมั่นใจนั่นคือ ทายาทสาวแห่งตระกูลสวีผู้มีหน้าตางดงามเพราะเป็ลูกครึ่งจีนกับสหรัฐอเมริกามีชื่อว่า ไอล่า
หลงเทียนเล่อกลั้นเสียงหัวเราะเมื่อเห็นภาพวุ่นวายตรงหน้าชัดเจนทว่าเขาต้องเบิกตามองหญิงสาวข้างกายน้องชายอย่างคาดไม่ถึง กระนั้นกลับคิดดูแคลนเพราะมั่นใจว่าน้องจะต้องไปคว้าหญิงสาวชั้นต่ำมาแปลงโฉมให้ดูดีเพื่อตบตาหวังปฏิเสธงานแต่งงานกับหญิงสาวอีกคนแน่นอนพลางกล่าวเย้ยน้องชายผู้เป็ศัตรูกลาย ๆ ว่า
“เสี่ยวจวิน! คุณหนูจางอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้วนั่นแกไปคว้าเอาใครมาแสดงล่ะนั่น ระวังจะทำให้สองตระกูลต้อง
บาดหมางกันนะคุณปู่ยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ด้วย ขอให้โชคดีนะเ้าน้องชาย ฮ่าฮาฮา”
คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลงกล่าวเย้ยเสร็จพลางตบหลังมือแฟนสาวแล้วหันหลังเดินเข้าคฤหาสน์โดยไม่คิดเข้าไปให้ความช่วยเหลือแก่ใครทั้งสิ้นด้วยคิดว่าตนเลือกสะใภ้เหมาะสมที่สุดแก่ตระกูลหลงแล้ว
“พี่ชายเล่อ.....”
จางลี่จินเพิ่งเรียกหลงเทียนเล่อได้เพียงชื่อพลันต้องหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเพราะไม่มีใครให้ความช่วยเหลือตน ก่อนผินหน้าจ้องมองโจวหนิงอันด้วยสายตาเหมือนจะกินเืกินเนื้อก่อนยินยอมปล่อยแขนจากชายในฝันอย่างไม่เต็มใจ แล้วพูดหมายหัวศัตรูหัวใจออกมาว่า
“พี่ชายจวิน! พี่อย่าคิดว่าเอานังนี่มาแสดงแล้วจะยกเลิกงานแต่งของเราได้พี่ไม่มีสิทธิ์!!!”
จากนั้นจางลี่จินสะบัดหน้าเดินหนีเข้าคฤหาสน์คอตั้งตรงอย่างเย่อหยิ่งเธอไม่ใช่ชนชั้นต่ำจะต้องยื้อแย่งผู้ชายต่อหน้าผู้คน แต่คิดวางแผนการแยบยลไว้รอตลบหลังหญิงสาวแปลกหน้าแทน
หลงจวินััได้ถึงมือสั่นเทาของภรรยาพลางตบหลังมือปลอบใจเธออีกครั้งด้วยเข้าใจได้ว่าเธอคงไม่เคยเผชิญหน้ากับเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แล้วยังต้องแสดงบทบาทสำคัญในชีวิตจึงพูดให้กำลังใจเธอว่า
“อันอัน ไม่ว่าตอนนี้หรืออนาคต.....คุณจะเป็ภรรยาผมแค่คนเดียวอย่ากลัวไปเลยนะครับ เชื่อมั่นตัวเองหน่อยสิว่าคุณทำได้”
โจวหนิงอันเงยหน้ามองสามีด้วยความอบอุ่นหัวใจพลางก้มหน้าตอบเขาด้วยความเขินอายเพราะเหลือบเห็นแววตาวิบวับสื่อความหมายบางอย่างว่า
“ฉัน.....ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะคุณ.....เอ่อพี่จวิน”
หญิงสาวเดินเกาะแขนตามสามีเข้าไปในคฤหาสน์อย่างคนไร้สติครู่หนึ่งด้วยไม่คิดว่าจะมีคนให้กำลังใจและพร้อมยืนเคียงข้างตนขนาดนี้พลางลอบมองปลายคางแหลมมนของเขาด้วยใจเป็สุขยิ่งกว่าเดิม
ทว่าเพียงไม่กี่ก้าวต่อจากนั้นโจวหนิงอันกลับเข้าสู่บรรยากาศอึดอัดและลำบากใจทันทีด้วยเหลือบเห็นสายตาจ้องมองจากใครหลายคนในห้องโถงแต่ละคนต่างมีรัศมีของคนร่ำรวยและผู้ทรงอิทธิพลแห่งเมืองหลวงพลางลอบกลืนน้ำลายฝืดคอทันที
พลันมีเสียงกระซิบแ่เบาพูดให้กำลังใจเธออีกครั้งว่า“ผมยืนเคียงข้างคุณเสมอ.....จำไว้นะครับ”
ครั้นโจวหนิงอันได้ยินคำปลอบประโลมจากสามีอีกครั้งพลันเชิดหน้าขึ้นพร้อมส่งรอยยิ้มน้อย ๆ เป็การทักทายทุกคนในห้องโถงรับแขกทันที เธอละความหวาดกลัวเพราะไม่ได้ต่อสู้เพียงลำพังแต่ยังมีสามีพร้อมยืนเคียงข้างทุกการกระทำของตน
ภายในห้องโถงมีชายชราในชุดเดิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ตำแหน่งประธานด้านข้างมีโซฟายาวสองตัว ต่อด้วยเก้าอี้หรูอีกฝั่งละตัว ฝั่งขวามือของชายชราเป็ที่นั่งของสองสามีภรรยาแห่งตระกูลหลงส่วนฝั่งซ้ายมือเป็ที่นั่งของหลงเทียนเล่อกับแฟนสาว แล้วต่อด้วยเก้าอี้ว่างหนึ่งตัวขณะฝั่งตรงข้ามมีจางลี่จินนั่งใกล้ชิดกับหลินลู่ซือ
เวลานี้ทุกสายตาหันขวับจ้องมองผู้มาใหม่สองคนทว่ามีเก้าอี้เหลืออยู่เพียงตัวเดียว โดยไม่มีใครสั่งให้คนรับใช้ยกเก้าอี้เข้ามาเพิ่มอีก
ชายชราหลงเชาผู้นำตระกูลหลงเหลือบมองหลานชายสลับกับหญิงสาวสวยงามแปลกหน้า แล้วกล่าวทักทายหลานชายคนโปรดด้วยความเมตตาว่า
“เข้ามานั่งสิเสี่ยวจวิน”
“ไม่ครับ! ถ้าไม่มีเก้าอี้ให้ภรรยาผมนั่งด้วยผมจะไม่นั่งเด็ดขาด!”
หลงจวินเอื้อมมือกุมมือภรรยาไว้ั้แ่เห็นว่าเธอปล่อยมือแล้วก้มศีรษะทักทายทุกคนอย่างสุภาพพลางกล่าวแสดงเจตนาชัดเจนพร้อมกุมมือให้ความมั่นใจกับเธอในที
ทันใดนั้นหลินลู่ซือได้ยินคำตอบจากลูกชายของศัตรูหัวใจพลางผุดลุกขึ้นยืนพร้อมชี้นิ้วตรงเข้าใส่โจวหนิงอันแล้วกล่าวดูแคลนออกมาโดยไม่สนใจใช้คำสุภาพเหมือนเดิมว่า
“เสี่ยวจวิน! แกอย่าเหิมเกริมให้มากนักนะ นังคนนี้เป็แค่คนชั้นต่ำต่อให้แต่งตัวสวยยังไงก็สลัดคราบคนจนออกไปไม่ได้หรอก ภรรยารึ?! หล่อนไม่คู่ควรกับแกเท่าคุณหนูจางสักนิด!”
ท้ายประโยคหลินลู่ซือชี้นิ้วกลับมายังสตรีสวยสง่านั่งเชิดหน้าอยู่ข้างตนพลางกวาดตาสำรวจโจวหนิงอันั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามอย่างถึงที่สุด
“เสี่ยวจวินแกนั่งลงซะเถอะ ผู้หญิงคนนั้นก็ปล่อยให้ยืนรอไปก่อนแล้วกัน หรือจะให้กลับไปก่อนก็ได้รอพวกเราคุยธุระเื่ของแกเสร็จ ก็ค่อยมาคุยกันเื่อื่น”
หลงเกอผู้เป็พ่อของหลงจวินเหลือบเห็นท่าทีไม่พอใจของชายชราพลางบอกลูกชายคนรองแกมขอร้องในที ด้วยไม่อยากสร้างความขุ่นเคืองให้กับทางตระกูลจางเช่นกัน
18
