Magic X Knight REVERSE

หนึ่งในปีศาจใบมีดเตลื่อนที่อย่างเชื่องช้าเข้าหาทั้งสอง มันยกใบมีดขึ้นเตรียมจะสังหารบึ้มบอลเพลิงกระแทกเข้าเต็มหน้าแม้จะทำอันตรายมันไม่ได้แม้แต่น้อยก็พอเรียกความสนใจได้“ลิเรีย!!!”เสียงหวานคุ้นเคยดังเรียกสติลิเรเรีย เด็กสาวผมขาวอายุไล่เลี่ยกับเธออยู่อยู่เบื้องหน้ากองทหารนับร้อย ฝ่ามือยื่นออกมาด้านหน้าคาดว่ากระสุนเพลิงเมื่อครู่เป็นเธอที่ยิงเอง“เมริด้า ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”“ฉันเป็นจอมเวทของเธอนะ ทำไมถึงทิ้งฉันไว้และออกมาสู้คนเดียวล่ะ”ลิเรเรียเบิกตามองเพื่อนสาวที่กำลังน้ำตารื้น ขณะเดียวกันปีศาจใบมีดก็ได้สติแววตาเปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมทว่ายังไม่ทันทำอะไร ร่างของมันกลับลอยขึ้นดาบใหญ่ปักทะลุกลางลำตัว“หลบหน่อยมันเกะกะ”เสียงทุ้มต่ำไม่แยแสสิ่งใดดังมาจากร่างในเสื้อกล้ามสีดำกางเกงขายาว หมัดที่ปกคลุมด้วยผิวหยาบกร้านต่อยศัตรูอีกตัวจนปลิวกระแทกกำแพงไม่ใช่เพียงแค่คนเดียวกองทหารผสมระหว่างอัศวินและจอมเวทพุ่งเข้าประจันบาญกับปีศาจใบมีดนับสิบตัวโดยไม่สนใจเลยว่าอยู่ยังนั่งอยู่ตรงนั้น“เกรียมไปถึงวิญญาณเลยแหะ”เสียงแหลมของชายหนุ่มเรียกเธอหันไปมอง ชายผมทองหน้าขาวในชุดเกราะหรูหรากว่าใครเพื่อนเข่าเขาลงสัมผัสกับโอเกอร์สีเทาที่นอนตายอยู่บนพื้น น้ำเสียงฟังดูเป็นมิตรขณะใช้นิ้วแตะศพ“มิคาเอล แกทำอะไร”เสียงลงเท้าหนักแน่นตามมาจากด้านหลัง หญิงสาวในชุดเกราะเต็มยศปั้นหน้าดุมองไปที่ลูกน้องของตน ใบหน้าคล้ำเพราะถูกแดดเผาเสริมด้วยรอยแผลถูกฟันยาวตั้งแต่หน้าผากลากผ่านตาซ้ายมาถึงแก้มทำให้เธอถูกขนานนามว่าหัวหน้าหน่วยปีศาจ“อ่า หัวหน้าลีโอเนส ดูนี่สิครับเจ้าโอเกอร์นี่โดยเวทมนตร์สายฟ้าช็อตจนตาย คิดดูสิครับ ช็อตโอเกอร์ตายเลยนะครับ”สีหน้าของลีโอเนสยังคงนิ่งเดาอารมณ์ไม่ถูกเหมือนเคย เธอกวาดตามองสำรวจศพโอเกอร์ก่อนจะผันหน้าหาพวกลิเรเรีย ไม่สิ เธอจ้องไปยังเชสที่นอนจมกองเลือด“มิคาเอลเอาเด็กไปรักษา”“เอ๋ ทำไมต้องเป็นผม”“ถ้ายังไม่อยากถูกลงโทษก็ทำซะ”หญิงสาวสั่งเสียงเหี้ยมจนแม้แต่ลิเรเรียยังสะดุ้ง ชายชื่อมิคาเอลเดินคอตกมาทางทั้งสองคน“สวัสดีสาวน้อย ส่งเพื่อนของเธอมานี่สิฉันจะไปเต้นท์พยายามบาล ส่วนเธอก็ออกจากที่นี่ซะนะ”มิคาเอลเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน ลิเรเรียคล้ายกับอยากพูดอะไรสักอย่างทว่าร่างของเพื่อนสาวผมขาวกลับพุ่งเข้าชาร์จเธอซะก่อน”“ฮือ ลิเรีย!! องค์หญิงของฉันเจ็บรึเปล่า เป็นอะไรมากไหม”ลิเรเรียไม่ได้ตอบกลับ สายตามองตามมิคาเอลที่แบกเชสจากไป “แค่ครึ่งปีเห็น2ครั้งแล้วนะ”“บ้าน่า ปีก่อนๆเปิดแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่หรอ”เสียงคุยจอแจดังลอดเข้าโสตประสาทของเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าจนเขาทนไม่ไหวลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแปลกตาทำหให้เขาขมวดคิ้ว ชายหญิงมากหน้าหลายตาภายในเต้นท์ขนาดใหญ่บ้ายืนพูดคุยกัน บ้างกำลังทำแผลขณะค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนเตียงความเจ็บปวดที่แผ่นหลังพลันแล่นเข้ามาจนเขาหน้าเสีย“ฮะ ฮะ เจ็บหรอ”เชสหันขมับไปอีกทางพบชายผมทองนั่งยิ้มอยู่ข้างเตียง“คุณเป็นใคร”“อ๊ะ ขอโทษทีที่แนะนำตัวช้า รองหัวหน้าหน่วยทหารพิเศษที่7 มิคาเอล คริสตอฟ”ไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มยื่นมืออกมาเช็คแฮนด์กับเขา‘หน่วยทหารพิเศษงั้นหรอ ถ้าจำไม่ผิดมันคือชื่อเรียกหน่วยทหารที่รวบรวมอัศวินและจอมเวทเอาไว้สินะ’เขานึกย้อนถึงความทรงจำในอดีตอันยาวไกลหลังจากเรียกจบจากสถาบัน หลายคนเองก็ตัดสินใจสมัครเข้าหน่วยทหารพิเศษ“คุณเป็นคนช่วยผมเอาไว้หรอครับ”“จะพูดอย่างนั้นก็ได้ล่ะมั้งแต่เรื่องหยุมหยิมช่างมันเถอะ เธอใช่คนที่ย่างสดโอเกอร์ตัวนั้นรึเปล่า”“โอเกอร์...”พูดถึงโอเกอร์คงมีแต่โอเกอร์สีเทาตัวก่อนหน้านี้เพียงตัวเดียว เขามองหน้าอีกฝ่ายอย่างพินิจพิเคราะและพยักหน้า“ว่าแล้วเชียว”อีกฝ่ายโพล่งอย่างดีใจราวกับเด็ก ถึงจะบอกว่า ‘ว่าแล้วเชียว’ แต่ที่นั่นมีเพียงเชสคนเดียวที่เป็นจอมเวทที่มิคาเอลถามเพียงแค่ต้องการคำยืนยันเท่านั้น และเชสก็ไม่มีเหตุผลให้โกหก“นี่ๆ ว่าแต่เวทมนที่เธอใช้คือเวทมนตร์อะไรหรอ ฉันไม่เคยเห็นเวทสายฟ้าที่ย่างจนเกรียมไปถึงอวัยวะภายในแบบนั้นมาก่อนเลย”ชายอารมณ์ดีพุ่งตัวเอาหน้าเข้าประชิดจนเชสเผลอถอยโดยไม่รู้ตัว ไม่ทันได้เซ้าซี้คอของมิคาเอลพลันปรากฏผ่ามือกำรอบคอและดึงเขากลับไป“พอได้แล้ว”เสียงเข้มเหี้ยมเอ่ยขัดจังหวะพวกเขา หญิงสาวผมน้ำตาลในชุดเกราะเดินเข้ามากระชากคอมิคาเอลให้ถอยออกมา ความรู้สึกคุ้นเคยแล่นเข้ามาทันทีที่เห็นหน้าหญิงสาวคนนี้ ความทรงจำที่ถูกฝังแลบกลับมาอย่างรวดเร็ว“โธ่หัวหน้า อย่ารุนแรงสิครับ”ชายผมทองหันไปประท้วงเสียงอ่อนกับผู้บัญชาการ และหันกลับไปหาเชส“จะแนะนำให้รู้จักนะ นี่หัวหน้าของฉันเองชื่อ...”“...ลีโอเนส เพนธีซีเลีย”“ว้าว หัวหน้าดังจริงๆ แม้แต่เด็กยังรู้จัก...”มิคาเอลยิ้มกริ่มพร้อมหันไปยกยอคนข้างๆไม่มีทางที่จะลืมได้ลงหรอก ก็เธอน่ะคือเป็นอัศวินคนแรกที่ยอมรับฉันเป็นพาร์ทเนอร์’ความทรงจำทั้งสุขและเศร้าฉายซ้ำในสมอง ใครจะไปนึกว่าอัศวินหญิงไร้แขนในตอนนั้นที่ชอบสวมชุดเกราะโทรมๆเข้าสู่สนามรบจะเคยเป็นถึงผู้บัญชาทหารหน่วยทหารพิเศษที่7เชสมองไปยังแขนขวาที่ยังอยู่ดีของเธอพลางยกยิ้มอย่างมีความสุข จู่ๆน้ำตาพลันไหลออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ นึกถึงภาพในครั้งที่ปฏิญาณเป็นพาร์ทเนอร์และภาพที่เธอสละชีวิตผลักเขาออกมาจากกับดักของศัตรูซ้อนทับกันสังเกตอาการผิดปกติสองคนพลันหยุดการกระทำและหันไปมองเชสที่กำลังนั่งน้ำตาตก“อ...เอ่อ เขากลัวแผลของหัวหน้าจนร้องไห้รึเปล่า—แอ่ก”ลีโอเนสมองค้อนมิคาเอลพลันทุบกำปั้นใส่หัวสีทองนั่น“ฮะ ฮะ เปล่าครับ แค่นึกอะไรขึ้นมาได้นิดหน่อย”หัวหน้าและลูกน้องมองหน้ากันเองก่อนมิคาเอลจะโดนผลักจนเก้าอี้“ถ้าหายแล้วก็กลับไปซะ ยังมีคนเจ็บอีกเยอะที่ต้องการใช้เตียง”ทิ้งท้ายไว้ก่อนจะหันหลังเดินออกนอกเต้นท์ปล่อยให้ชายสองคนมองหญิงสาวลับไป เชสหยุดอยู่เบื้องหน้ารั้วขนาดใหญ่ของสถาบันออโรเรีย เงียบสงบราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเชสจำได้ว่าในวันนี้คลาสเรียนทั้งหมดถูกยกเลิกเพราะพวกอาจารย์ต้องไปเป็นกำลังเสริมไล่ล่ามอนสเตอร์ที่หลุดออกมาฉะนั้นตอนนี้นักเรียนทั้งหมดสมควรจะกลับเข้าหอพักไปแล้วหอพักชายสามหออยู่ทางฝั่งซ้ายและหอพักหญิงอีกสามหอทางฝั่งขวาระดับความรหรูของห้องพักอิงตามห้องและผลการเรียนที่ทำได้ ฉะนั้นเด็กห้อง10อย่างเชสจึงได้หอพักที่1ที่เก่าที่สุดเสียงก้าวเหยียบบันไดดัง ‘เอี๊ยด’ ทุกครั้งที่ก้าว ห้องเขาอยู่ชั้นที่2ของหอทำให้ไม่ต้องเดินให้เหนื่อย เสียงคุยเซ็งแซ่ดังมาตามทางเดิน ประตูห้องบางห้องเปิดเอาไว้ขณะที่เจ้าของห้องพากันออกมาสุมหัวคุยกันตรงทางเดินเชสชะงักเท้าทันทีที่ขึ้นมาถึง ทุกสายตาล้วนมองมาทางเขา“อ้าวๆ กลับมาแล้วหรอไอ้กระจอกที่อยากทำตัวเป็นฮีโร่”พูดเสร็จพลันตามมาด้วยเสียงหัวเราะหลายเสียง ทุกคนบนโถงทางเดินต่างพากันขำใส่เขาอย่างเหยียดหยาม“หมายความว่ายังไง”“คนเขารู้กันหมดแล้วเรื่องที่แกไปสู้กับมอนสเตอร์และบาดเจ็บจนต้องให้เทพธิดาลิเรเรียเข้าไปช่วยนะ”มาร์คเอ่ยด้วยท่าทีดูถูกเช่นที่ผ่านๆมา“ไม่ใช่แค่นั้นนะ ได้ยินว่ามันฉี่ราดด้วย”เชสเมินเสียงขำขันน่ารำคาญหมายจะเดินแทรกกลับไปยังห้องตัวเอง อารมณ์ดีใจที่ได้พบลีโอเนส ไม่อยากทำให้เสียเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องทว่า...“แบบนี้ยิ่งตอกย้ำเรื่องที่มันไม่มีพาร์ทเนอร์เข้าไปใหญ่”แอนโทนี่กล่าวตามมาด้วยมาร์คเสริม“แหะ คนอย่างมันคงมีแต่คนปัญญาอ่อนเท่านั้นแหละที่เอาไปเป็นพาร์ทเนอร์”กำปั้นเข้าใบหน้าของผู้พูดภายในเสี้ยววินาที มาร์คลอยปลิวเข้ากำแพง ไม่ทันจะได้ตั้งตัวดีลำคอพลันถูกกำแน่นยกตัวเขาลอยขึ้นเหนือพื้น“แกบังอาจ...ดูถูกพวกเขา ฉันจะฆ่าแก” ภายในเต้นท์ขนาดเล็กกว่าลีโอเนสถือเอกสารพลางสั่งการลูกน้องของตนให้ออกไปทำอะไรบางอย่าง“หัวหน้า”“ชักช้า มัวแต่นอนเล่นอยู่รึไงมิคาเอล”“ขอโทษครับ ว่าแต่ผมนึกว่าหัวหน้าอยากจะเก็บเขาไว้ใช้งานซะอีก”“แกพูดเรื่องอะไร”“ก็คนที่ช็อตโอเกอร์ตายไงครับ ผมว่าน่าสนใจดีออก”ลีโอเนสชะงักไป แขนลดลงข้างตัวพลางถอนหายใจ“ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ”“แปลกๆหรอครับ”คราวนี้เป็นมิคาเอลแสดงสีหน้าฉงน หลายครั้งที่ลีโอเนสใช้สัญชาตญาณกับอะไรบางอย่างและส่วนมากมักจะถูกเสมอ“ฉันรู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างจากเขา...ทั้งคุ้นเคย ดึงดูด และคิดถึงราวกับไม่ได้พบกันมานาน”หญิงสาวถอนหายใจพลางมองไปที่ไหนสักแห่ง“ร รึว่า...จะเป็นคนรักจากชาติก่อน—อั่ก”หมัดเพียวเสยเข้าท้องหนุ่มผมทองอย่างจังจนลงไปตัวงอเป็นหุ้งแทบเท้า“ไปตายซะไอ้เปรตนี่” ......................................................................... อย่าไปดูถูกคนนะเข้าใจไหม บางคนก็มีเรื่องที่ยอมไม่ได้เหมือนกัน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 พาร์ทเนอร์คนแรก

นิยายแนะนำ

Magic X Knight REVERSE

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 5 พาร์ทเนอร์คนแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้