เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第六十四章

        จื่อหลงตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นอีกฝ่ายใบหน้าแดงก่ำทั้งยังน้ำตาคลอจวนเจียนหยดลงต้องแก้มใส เขาร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อครู่ทั้งที่ตรวจชีพจรแล้วก็ตามถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแอเพราะพึ่งหายดีแต่ก็มิได้เจ็บป่วยเพิ่มขึ้น หรือการคลำชีพจรของเขาบกพร่อง ไม่นานเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาภายในโถงเร่งร้อนจนฟ่านเสวียนรีบส่ายหน้าไปมาพยายามจะบอกกล่าว จื่อหลงทั้งจับทั้งคลำไปทั่วตัวเพื่อตรวจหาสิ่งผิดปรกติบนร่างบางที่พยายามจะถอยหนีมือวุ่นวายนั่น

        "เกิดเรื่องใด/มีเรื่องใดขอรับ"ปู้เฉินและอวี้หนี่ตื่นตระหนกถามด้วยความเหนื่อยหอบ ยิ่งเห็นนายตนวุ่นวายกับร่างของฟ่านเสวียน พวกเขาก็ยิ่งหวั่นวิตก ฟ่านเสวียนเมื่อเห็นคนตรงหน้าไม่ได้สติก็ยกมือขึ้นตบเบาๆบนใบหน้านั้นเพื่อให้ได้สติ

        "จื่อหลง จื่อหลงหยุด! หยุดก่อนฟังข้าก่อน"จื่อหลงชะงักมือที่กำลังลูบคลำคนตรงหน้า

        "ใจเย็นก่อนเถอะข้าไม่ได้เป็นอะไร"

        "แต่เมื่อกี้เจ้า.."ปู้เฉินหันมามองหน้าอวี้หนี่หลังจากสบตากันด้วยความเข้าใจต่างก็ค่อยถอยหลังออกจากโถงไปปล่อยให้ทั้งคู่ทำความเข้าใจกันเอง

        "ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่ที่ข้าร้องไห้เพราะข้าตื้นตันต่างหากเล่า"จื่อหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่

        "เจ้านี่นะ ทำเอาข้าใจหายหมดไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"จื่อหลงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ ยอมรับว่าเขาตกใจแทบสิ้นสติเกรงว่าคนรักจะได้รับพิษโดยที่เขาไม่รู้ ร่างกายของฟ่านเสวียนนั้นถึงแม้จะหายดีแล้วหากแต่ยังคงอ่อนแอ ถ้าโดนพิาเข้าไปอีกเกรงว่าจะรักษาให้หายได้ยากแล้ว

        "ขะ..ข้า"จื่อหลงลูบใบหน้าคมเข้มของตัวเองเบาๆ

        "เป็นข้าตื่นตระหนกไปเอง ขอโทษด้วย"

        "ไม่เป็นไร ข้ารู้แล้วว่าเจ้ารักและเป็นห่วงข้า แต่ข้าไม่ได้อ่อนแอปานนั้นเจ้าอย่าได้กังวล"

        "อย่าพูดเช่นนี้ เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเจ้าแค่ไหนเสี่ยวเสวียน"

        "อืมนั่นข้าย่อมรู้ดี"ฟ่านเสวียนอดหน้าแดงอีกครั้งไม่ได้ จื่อหลงยกมุมปากยิ้มดวงตาเป็นประกาย

        "อะ..อะไร"ฟ่านเสวียนนึกระแวงคนตรงหน้าขึ้นมารีบขยับจะถอยออกห่าง ทว่ากลับทำให้อีกฝ่ายตะครุบตัวเขาเอาไว้ในอ้อมแขนรัดแน่นจนหายใจไม่ออก

        "ปล่อย ปล่อยข้าก่อน"

        "ไม่ปล่อย ข้าคิดถึงเจ้า คิดถึงเจ้ามากจริงๆ"แน่นอนประโยคมิใช่เพียงแค่เห็นหน้าก็หายคิดถึง แต่ทว่าเขาและฟ่านเสวียนเกือบจากตายไม่เพียงแค่จากเป็น เพียงแค่คิดจื่อหลงถึงกับสะท้านเยือกในหัวอก

        "สัญญากับข้าฟ่านเสวียน สัญญาว่าเจ้าจะไม่จากข้าไปไหนอีก หากผมขาวแก่ชราจนมิอาจฝืนสังขารก็ให้ข้าเป็นฝ่ายจากเจ้าไปก่อน อย่าให้ข้าทุกข์ทรมานเพียงลำพังคนเดียวอีกเลย"น้ำเสียงสั่นเครือทำให้ฟ่านเสวียนปวดร้าวในอก เขารู้ดี บุคคลคนนี้รักเขามากมายเพียงใด ทุกสิ่งล้วนทำเพื่อเขาทั้งสิ้น เป็นเขาเองที่บางครั้งเห็นแก่ตัวคิดจะจากไปเพื่อมิให้ชื่อเสียงของตนด่างพร้อย เช่นนี้แล้วเขาอดที่จะกอดฝ่ายตรงข้ามด้วยแขนเพรียวบางของตนเอาไว้แน่นๆไม่ได้ตบหลังอีกฝ่ายหลายครั้งเพื่อปลอบประโลม

        "ข้ารู้แล้วข้ารู้แล้ว ข้าสัญญา ข้าจะอยู่ดูเจ้าจากไปก่อนข้า เจ้าไปรอที่สะพานไน่เหอก่อนแล้วข้าจะรีบตามเจ้าไปมิให้เจ้าต้องอยู่เพียงลำพังอีก"

        "ขอบใจเจ้ามาก"จื่อหลงก้มลงมองใบหน้าเรียวงามที่บัดนี้ซูบผอมลงเพราะเจ็บป่วยด้วยสายตารักใคร่ ฟ่านเสวียนมองตอบคนที่อยู่สูงกว่าด้วยสายตาสื่อความหายเดียวกันกระทั่งดวงตาคมคู่นั้นค่อยๆใกล้เข้ามาจนมองไม่เห็น ริมฝีปากร้อนชุ่มชื้นบดลงกับริมฝีปากของเขาลิ้นร้อนค่อยๆสอดเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นของเขาดูดดึงจนเจ็บชา ร่างกายที่ถูกกอดรู้สึกเบาหวิว มารู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกมือหนาปล่อยลงบนขนเสือดำนุ่มฟูแล้ว ร่างใหญ่หนาหนักกดลงมาทาบทับบนลำตัว ต้นขาใหญ่เบียดแทรกจนขาเขาต้องแยกออกจากกัน สิ่งที่ดุนดันหน้าท้องของเขาร้อนรุ่มแข็งขึงบดเบียดจนเขารู้สึกเจ็บ ฟ่านเสวียนถูกสูบลมหายใจจนขาดอากาศ สองมือเรียวขยำเสื้อของจื่อหลงจนแน่น จื่อหลงรู้ตัวปล่อยริมฝีปากชื้นแฉะของตัวเองออกให้อีกฝ่ายได้หายใจ ดวงตาคมลุ่มลึกยิ่งเห็นสายใยสีเงินยืดตามริมฝีปากที่ตนแยกออกถึงขั้นทนไม่ไหวก้มลงประกบปากอีกฝ่ายแน่นดูดดึงวิญญาณอีกฝ่ายแทบจะหลุดลอย เสียงครางแผ่วแว่วไม่รู้ว่าเป็นเสียงผู้ใดกันแน่ สองมือใหญ่ตะโบมลูบสะโพกอีกฝ่ายผ่านเนื้อผ้านวดเฟ้นจนเกิดปฏิกิริยาด้านล่างแข็งขึงจนจื่อหลงรู้สึกเช่นกัน เขาผละริมฝากออกเล็กน้อยพูดด้วยเสียงกระซิบแหบ

        "คิดถึงข้าหรือไม่"ฟ่านเสวียนไม่ตอบได้แต่หอบหายใจเหนื่อยอ่อน จื่อหลงแนบริมฝีปากลงไปอีกครั้ง

        "อื้อ..."นานเท่าใดมิอาจรู้สองเสียงทั้งครางทั้งหอบ

        "พอก่อน..พอ ข้าหายใจไม่ออกแล้ว"

        "ลืมแล้วหรือว่าต้องจูบเช่นไร"จื่อหลงดวงตาดำเข้มด้วยฤทธิ์แห่งกฤษณาดำมืด มือร้อนซุกซนปลดสายรัดเอวของอีกฝ่ายหลุดกระจายเผยให้เห็นเสื้อตัวกลางขาวสะอาดตา ฟ่านเสวียนดวงตาพร่ามัวสติหลุดลอยคล้ายยินยอมให้อีกฝ่ายล่วงเกิน จื่อหลงก้มลงมองดวงหน้าแดงก่ำของอีกฝ่ายก่อนจะก้มลงแนบริมฝีปากลงกับซอกคอหอมกรุ่นจุดชีพจรตรงนั้นเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมา มือสั่นเทาปลดเสื้อตัวกลางออกแยกจากกันเห็นเนื้อขาวนวล เขาไล่ริมฝีปากร้อนผ่าวเปียกชื้นลงมายังจุดสีแดงแต้มอยู่ฝั่งขวาเขาอ้าปากอมปลายยอดใช้ฟันขบมันเบาๆ เสียงครางดังขึ้นจากปากบวมชุ่มฉ่ำเผยอให้เห็นฟันขาวเรียงสวยราวไข่มุก อกแอ่นพ้นจากที่นอนจื่อหลงสอดมือเข้าดันแผ่นหลังให้หน้าอกแนบกับริมฝีปากตนเองมากขึ้น เขาดูดดุนมันแรงๆใช้ปลายลิ้นหยอกเย้าปลายยอดสีแดงเข้มไปมาเสียงดังคล้ายทารกดื่มนมมารดา มือข้างที่เหลือกระตุกเชือกรัดกางเกงของอีกฝ่ายลากเอากางเกงหลุดลงมาตรงสะโพก

        "อื้อออ ดะ..เดี๋ยว"น้ำเสียงคนห้ามแหบปร่า มือสองข้างปล่อยจากแขนเสื้อมารั้งขอบเอวกางเกงเอาไว้ไม่ให้ขยับลงมากกว่าเดิม

        "เจ้าจะใจร้ายกับข้าจริงหรือ รู้หรือไม่ว่าข้าคิดถึงเจ้ามากเพียงใด"จื่อหลงใช้สายตาออดอ้อนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฟ่านเสวียนหน้าแดง ริมฝีปากบวมช้ำสั่นระริก จะให้เขาตอบเช่นไรก็เข้าตัวเขาทั้งสิ้นได้แต่ส่งสายตาตัดพ้อไปให้ จื่อหลงถอนหายใจรู้ว่าตนเองเร่งรีบไปจริงๆ เขากอดตอบร่างบางเบื้องล่างแน่นๆก่อนจะคลายอ้อมกอดไม่ยอมยอมขยับเขยื้อนลงจากร่างเล็กนั่น

        "เสี่ยวเสวียน ข้าน่ะ.."เข้าหยุดพูดก่อนจะดึงมืออีกฝ่ายขึ้นมาแตะตรงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง

        "ข้ารักเจ้า ทั้งชีวิตข้ายกให้เจ้า ขอเพียงเจ้ารักข้า ขอเพียงเจ้าไม่ทอดทิ้งหมางเมินข้า ข้าล้วนแต่ยอมทำทุกอย่างเพื่อเจ้า ขอแค่..ขอแค่เจ้าใจอ่อนกับข้าบ้าง เจ้าดูสิ"เขารั้งมือน้อยเลื่อนลงไปด้านล่างแทรกระหว่างตัวตนเขาและฟ่านเสวียนกดมือลงกับสิ่งที่ดันนูนแข็งขึงกลางลำตัว ฟ่านเสวียนกระตุกมือจะดึงกลับทว่าอีกฝ่ายไม่ยินยอม กลับกดลงไปให้มากกว่าเดิม

        "แต่ข้า.."

        "ข้ารู้เจ้าห่างเรื่องนี้มานานและยังไม่ค่อยหายป่วยดี แต่ข้าสัญญากับเจ้าว่าข้าจะทนุถนอมเจ้าแน่นอน"น้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานกล่อมให้อีกฝ่ายยินยอม ฟ่านเสวียนอึกอักอยู่ในลำคอทว่าจื่อหลงตัดสินใจตามใจตนเองคิดว่าอีกฝ่ายยินยอม เขาก้มหน้าลงกัดริมฝีปากบวมเจ่อแดงช้ำของอีกฝ่ายคลึงมันไปมาเบาๆก่อนจะผละออกลุกนั่งทั้งที่ยังอยู่ที่เดิมยกแขนขึ้นถอดสายรัดเอวของตนเอง ปลดฮั่นฝูสีสีดำที่ใส่มาจากการเข้าเฝ้าออกเผยให้เห็นเสื้อสีดำสนิทมันวาวภายใน ฟ่านเสวียนหลุบสายตาลงมองแผ่นอกกว้างที่ถูกเสื้อสีดำปิดบังอยู่ จื่อหลงกระชากเสื้อออกโยนทิ้งลงพื้นเหลือเพียงเสื้อกลางสีดำบางเบามันลื่นเขาทาบตัวเองลงบนบนร่างกึ่งเปลือยเบาๆ สูดหายใจเอากลิ่นหอมสดชื่นเข้าเต็มปอดสองดวงตาสบกับดวงตาวาวใสบ่งบอกถึงความหวาดหวั่นในใจ

        "อย่ากลัวข้า เจ้าก็รู้ว่าข้ารักเจ้าจะไม่ทำให้เจ้าเจ็บปวดแม้แต่น้อยนิดฟ่านเสวียนไว้ใจข้านะ"ฟ่านเสวียนสูดหายใจพยักหน้าน้อยๆ รสรักดื่มด่ำที่ผ่านพ้นมายังตราตรึงเขาไม่รู้ลืม อีกทั้งเขารักคนที่อยู่ตรงหน้าแท้จริง ดังนั้นถ้าจะให้บอกว่ารังเกียจก็ย่อมไม่ใช่แน่นอน เขาเลื่อนมือลงขยำผ้าปูเตียงข้างลำตัวแน่นดวงตาคู่สวยหลับลงช้าๆเพียงเพราะไม่กล้าสบตาคมกล้านั้น จื่อหลงยิ้มกว้างเมื่อเห็นท่าที เขาก้มลงแตะริมฝีปากหนาลงกับริมฝีปากบวมบดคลึงมันเบาๆส่งลิ้นเข้าไปหยอกเย้าลิ้นเล็กกวาดตวัดหลอกล่อมันไปมาดูกกลืนน้ำหวานของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงน่ารังเกียจ มือหนาหยาบกร้านจากการจับด้ามกระบี่ค่อยๆลูบส่วนเว้าแม้จะไม่มากเพราะเป็นบุรุษแต่กลับบางไม่หนาเฉกเช่นเขาช้าๆรูดกางเกงที่เกาะสะโพกลงไปจนถึงปลายเท้า ปากที่ยังบดคลึงไม่ผละห่างสองมือเลื่อนกลับมายังชายเสื้อที่แยกออกจากการโรมรันของเขา ปลายเท้าใหญ่โตเกี่ยวขอบกางเกงหลุดไปจากปลายขาสะบัดมันลงไปกองรวมกับเสื้อสีดำของเขาเป็นที่เรียบร้อย ฟ่านเสวียนนึกเขินอายขึ้นมากระทันหันกำลังจะผละออกห่างยามนี้กลับถูกมือหนานั้นกดเอาไว้แน่นอีกทั้งร่างกายกำยำใหญ่โตทาบทับตัวเขาจนหาช่องว่างไม่เจอ จื่อหลงไม่ยอมเสียเวลาเขาดึงเสื้อสีขาวบางๆของฟ่านเสวียนออกมาเลยพ้นไหล่ขาวมน ปากละออกจากริมฝีปากบวมฉ่ำชื้นนั้นมาประทับลงบนหัวไหล่ขาวแทน ลิ้นเปียกชื้นลากตามไหล่ลาดลงมาตามต้นแขนจนถึงข้อศอก เขาจับมือข้างหนึ่งของฟ่านเสวียนออกจากการขยำที่นอนมาวางทาบบนแผ่นอกของเขาแทน ฟ่าเสวียนรับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่ายเขากลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวั่นไหว

        "รู้สึกถึงข้าหรือไม่"จื่อหลงกระซิบถาม ฟ่านเสวียนพยักหน้าอีกครั้ง

        "ข้ารักเจ้า รักไปเรื่อยๆไม่มีวันหมดเสี่ยวเสวียน"จื่อหลงบดริมฝีปากอีกครั้งหยอกเย้ามันไปมาก่อนจะเลื่อนริมฝีปากสำรวจไปทั่วหัวไหล่ลำคอเลยลงมาถึงจุดสีแดงเข้มเขาใช้ริมฝีปากสลับข้างชื่นชมมันไปมา ยามที่ปลายลิ้นสัมผัสปลายอดสีชมพูเข้มร่างเล็กสั่นระริกคล้ายต้นหญ้าถูกสายฝนต้องชะโลม มือหนาชื้นเหงื่อโลมลูบไปตามรอยที่ริมฝีปากเลื่อนผ่าน กระทั่งมาหยุดอยู่ตรงแอ่งสะดือน่ารัก หน้าท้องขาวขยับขึ้นลงไปมาตามจังหวะการหายใจ เส้นขนเส้นเล็กบางสีอ่อนตั้งขึ้นเป็นตุ่มชัดเจนพลอยให้เห็นเป็นคลายหนามเล็กๆ เขาใช้ฝ่ามือทาบลงไปตรงแผ่นท้องขาวเนียนหลับตานิ่งคล้ายฟังจังหวะขยับขึ้นลง ยิ้มน้อยๆ ฟ่านเสวียนมองใบหน้าคมเข้มริมฝีปากหนาชุ่มชื้นมันวาวไม่ต่างจากริมฝีปากของเขา ร่างสูงใหญ่ไหล่หนาที่ยังอยู่ในเสื้อกลางสีดำมันสะท้านเล็กน้อย เขาใช้มืออีกข้างยกขึ้นใช้ปลายนิ้วชี้ลากจากข้างขมับที่มีเส้นผมดำคลับยุ่งเหยิงเพราะพัวพันกันเมื่อครู่

        "จื่อหลง.."

        "หืม"เสียงตอบรับในลำคอจากคนที่ยังหลับตานิ่งอยู่

        "ข้ารักเจ้า.."

        "อืม..ข้ารู้ ข้าเองก็รักเจ้า"

        "เช่นนั้น เจ้าจะหมางเมินข้าหรือไม่หากเนิ่นนานไป"

        "ไม่! ข้ากับเจ้าร่างกายเราคือหนึ่งเดียวกัน เจ้าอย่าได้กลัว เราสองมีกันซึ่งกันและกันไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"

ไแล้วถ้าหากเจ้ามีสตรีงดงามมาอยู่ตรงหน้าเล่า"

        "ก็แค่สตรี มีสาวงามคนใดบ้างที่ข้าไม่เคยพบเจอ แต่พวกนางเหล่านั้นก็มิอาจเทียบเคียงเจ้าได้ เสี่ยวเสวียน ฟังข้า ข้ามิได้รักเจ้าแค่รูปโฉม ข้ารักเจ้าเพราะตรงนี้ต่างหาก ดังนั้นข้าจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวอนาคตเพราะเจ้าไม่สามารถถือกำเนิดทายาทให้ข้าได้ แต่เรามีเขาสองคนแล้วนี่ เจ้าจะกลัวไปใย รักเขาให้เหมือนที่เจ้าเกิดเขามา ตัวข้าเองก็จะเป็นบิดาที่ช่วยเจ้ากำเนิดดีหรือไม่"จื่อหลงใช้ฝ่ามือทาบลงตรงหัวใจที่เต้นแรงของฟ่านเสวียนดวงตาคมไม่ได้ลืมตามาสบตาอีกฝ่ายเพราะดื่มด่ำกับความรู้สึกนี้อยู่เช่นกัน