เสิ่นจิ้นเจินพยุงร่างกายที่อ่อนปะเปลี้ยออกจากห้องนอนไปที่ประตูบ้าน หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็เพราะอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน ทว่าก่อนที่มือบางจะทันได้ปลดกลอน เสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน
“ทำอะไรกันน่ะ! มายืนมุงอะไรหน้าบ้านฉัน!” เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยในความทรงจำของเสิ่นจิ้นเจินคนเดิม ทำให้เธอรู้ได้ว่าเสียงที่ได้ยินอยู่นอกประตูเป็เสียงของแม่เลี้ยงเจียไต้หยู
เจียไต้หยูที่เห็นคนอยู่หน้าบ้าน เธอส่งเสียงตวาดถามกลุ่มคนงานหญิง และพวกแม่บ้านที่มายืนออกันเต็มทางเดินแคบๆ หน้าบ้านของเธอ
“เจียไต้หยูเธอกลับมาแล้วหรือ? ฉันได้ยินเสียงดังโครมครามออกมาจากในบ้านเธอ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเราเลยมาดู เพื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง” ป้าหวังหญิงวัยกลางคนห้องข้างๆ ที่เป็คนช่างสังเกตเอ่ยตอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เมื่อเจียไต้หยูได้ยินว่ามีเสียงดังออกมาจากข้างใน ดวงตาเ้าเล่ห์ของเธอก็ประกายวูบด้วยความสมหมาย ‘หึ... ไอ้ต้าไห่คงลงมือสำเร็จแล้วสินะ ในที่สุดนังเด็กนอกคอกนี่จะได้ไสหัวออกไปจากบ้านหลังนี้สักที!’
แต่เพื่อไม่ให้ใครสงสัย เธอรีบปั้นหน้าใ มือสั่นเทาขณะควานหากุญแจในกระเป๋า “ตายแล้ว! หรือว่าจะมีขโมยเข้าบ้าน จิ้นเจินกำลังนอนป่วยอยู่ในบ้านคนเดียวด้วย!”
“อะไรนะ! หนูเจินเจินไม่สบายหรือ!” ป้าหวังส่งเสียงใ“เด็กไม่สบายทำไมถึงบ่อยให้นอนอยู่ในบ้านคนเดียว สะใภ้เจียรีบเปิดประตูสิ”
“อะไรนะ! หนูเจินเจินไม่สบายอย่างนั้นหรือ!” ป้าหวังส่งเสียงอุทานด้วยความใ “เด็กไม่สบายขนาดนั้น ทำไมพวกเธอถึงปล่อยให้นอนซมอยู่ในบ้านคนเดียวได้ล่ะ สะใภ้เสิ่น... เร็วเข้าเถอะ รีบเปิดประตูเร็ว!”
เพื่อนบ้านคนอื่นๆ เริ่มกระซิบกระซาบและชะโงกหน้ามองด้วยความกังวล ในขณะที่เจียไต้หยูแสร้งทำเป็ไขกุญแจไม่ออกเพราะมือสั่น แต่ในใจกลับลิงโลดที่เห็นทุกคนหลงเชื่อแผนการของเธอ
…
ทางด้านเสิ่นจิ้นเจินที่ยืนพิงหลังประตูอยู่ได้ยินทุกคำพูด เธอแค่นยิ้มเ็า ‘อยากเล่นละครมากใช่ไหม ได้... ฉันจะเล่นกับแกเอง’
ที่รักหรือตอนนี้เป็เสิ่นจิ้นเจินแล้ว เธอยืนฟังและคิดแผนรับมือแม่เลี้ยงไปด้วย ก่อนจะมองเข้าไปในห้องนอนที่เธอพึ่งออกมา เธอมองเห็นร่างของไอ้หมูตอนต้าไห่นอนสลบเหมือดจมกองเือยู่
เธอรีบพาร่างที่สั่นเทาโผเข้าไปหาไอ้หมูตอน ก่อนจะรีบเอาเืมาป้ายตามเสื้อผ้าและแขนขาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะนั้นความปวดหนึบที่หน้าผากก็แล่นพล่านขึ้นมาจนเธอต้องกุมขมับ เสิ่นจิ้นเจินคลำไปที่หัว ก่อนจะเจอเข้ากับาแที่แตก และเป็ต้นเหตุที่ทำให้เธอปวดหัว
‘รอยนี่มัน... ไม่ใช่แค่พิษไข้แล้ว ร่างเดิมคงโดนไอ้สารเลวนี่ที่ร้าย จนหัวได้รับบากเจ็บก่อนตายแน่ๆ’
เสียงลูกบิดประตูถูกไขออกแล้ว เสิ่นจิ้นเจินไม่รอช้า เธอรีบทิ้งตัวลงนอนแหมะอยู่ตรงโถงทางเดิน หน้าห้องนอนและแกล้งทำเป็นอนสลบไสล ในสภาพที่ดูน่าเวทนาที่สุด
ปัง!
ประตูบ้านถูกผลักเข้ามาอย่างแรง เจียไต้หยูถลาเข้ามาเป็คนแรก พร้อมกับพวกจีนมุง ที่ชะโงกหน้าตามเข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“จิ้นเจิน! ลูกเป็อะไรไป!” เจียไต้หยูเตรียมจะกรีดร้องป้ายความผิดให้ลูกเลี้ยง แต่คำพูดทั้งหมดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อภาพที่เห็นไม่ใช่ภาพลามกอนาจารอย่างที่เธอวางแผนไว้
แต่เป็ร่างของเสิ่นจิ้นเจินที่นอนจมกองเื สภาพดูเหมือนคนใกล้ตาย จากการถูกทำร้ายร่างกายอย่างทารุณ!
“ว้าย! นั่นเืนี่นา! เจินเจิน... หนูเจินเจินเป็อะไรไปลูก!” ป้าหวังร้องลั่นด้วยความใ รีบถลาเข้าไปดูอาการเด็กสาว
เจียไต้หยูยืนตัวแข็งทื่อ สายตาเหลือบไปเห็นประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่ และร่างของน้องชายตัวเองที่นอนหมดสภาพจมกองเืไม่ต่างกัน หัวใจของแม่เลี้ยงใจร้ายหล่นวูบไปที่ตาตุ่มด้วยความหวาดกลัว
23K
