Midnight Cafe • สูตรลับเยียวยาหัวใจ

ตอนที่ 4: รอยสักที่อกซ้าย... กับรุ่งเช้าของระบบใหม่

เวลา 03:30 น.

ลมหายใจที่สม่ำเสมอของพรีมดังคลอไปกับเสียงเพลงบลูส์แ๶่๥เบา หลังจากลุยละเลงลายเส้นอยู่หลายชั่วโมง ความล้าก็จู่โจมจนดีไซเนอร์สาวเผลอคว่ำหน้าฟุบหลับไปบนกองแบบร่างสเกตช์ภาพ โดยที่มือยังกำดินสอเอาไว้แน่น

กวินที่กำลังล้างอุปกรณ์เงียบ ๆ หลังเคาน์เตอร์บาร์ละมือจากซิงก์น้ำ เขาปัดมือกับผ้าเช็ดมือก่อนจะก้าวขาเดินอ้อมออกมาฝั่งบาร์อย่างเงียบเชียบ สายตาเรียวคมก้มมองใบหน้ายามนิทราของเธอ 

"บทจะลุยก็ไม่คิดชีวิตเลยนะคับคุณดีไซเนอร์..." กวินพึมพำเสียงเบาพลางส่ายหน้าขำ ๆ

เขาเอื้อมมือไปหยิบเสื้อคลุมตัวนอกของเธอที่พาดอยู่บนเก้าอี้สตูลข้าง ๆ ตั้งใจจะเอามาห่มให้ แต่เพราะจังหวะที่ขยับตัว มือของเขาดันไปสะดุดเข้ากับขวดหมึกและพู่กันที่พรีมใช้วาดตัดเส้นคอลเลกชัน

เคร้ง!

"อ๊ะ..." กวินอุทานแ๵่๭เบาเมื่อขวดหมึกดำพลิกคว่ำ น้ำหมึกสีเข้มไหลนองเป็๞ทางตรงดิ่งไปยังผ้ากันเปื้อนยีนส์ตัวเก่งของเขา และที่แย่กว่านั้นคือมันกำลังซึมเข้าสู่เสื้อยืดสีขาวตัวในจนเป็๞คราบวงใหญ่

ความวุ่นวายเล็ก ๆ นั้นทำให้คนหลับลึกอย่างพรีมสะดุ้งตื่นขึ้นมา ดวงตากลมโตปรือปรอยงัวเงียมองภาพตรงหน้า ก่อนจะเบิกกว้างด้วยความ๻๠ใ๽เมื่อเห็นรอยหมึกปื้นใหญ่บนอกเสื้อของบาริสต้าหนุ่ม

"ตายแล้ว! กวิน! พรีมทำหมึกหกใส่คุณเหรอคะ? ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริง ๆ!" เธอลนลานลุกขึ้นยืนหยิบเอาทิชชูบนบาร์มาหมายจะช่วยเช็ด

"ใจเย็น ๆ คับคุณพรีม หมึกมันซึมเข้าเนื้อผ้าไปแล้ว เช็ดตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วคับ" กวินรีบจับข้อมือเรียวไว้เพื่อดึงสติ ก่อนจะถอนหายใจขำ ๆ "สงสัยผ้ากันเปื้อนตัวโปรดของผมต้องอัปเกรดดีไซน์ใหม่ซะแล้ว"

"ถ้างั้น... คุณรีบถอดเสื้อไปซักก่อนไหมคะ เดี๋ยวหมึกมันจะฝังลึกซักไม่ออกนะ" พรีมบอกด้วยสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประตู

กวินนิ่งไปนิด ก่อนจะพยักหน้า "งั้นรอแป๊บนะคับ พอดีมีเสื้อสำรองหลังร้าน"

ชายหนุ่มปลดสายผ้ากันเปื้อนยีนส์ออกแล้วเอื้อมมือจับชายเสื้อยืดสีขาวถอดออกทางศีรษะอย่างรวดเร็วโดยไม่ได้คิดอะไรตามประสาผู้ชาย ทว่าการกระทำนั้นกลับทำเอาพรีมถึงกับยืนแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดไปฉับพลัน!

ภายใต้เสื้อยืดเมื่อครู่ คือรูปร่างสูงโปร่งที่แฝงไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วนแบบคนดูแลตัวเองอย่างดี ผิวขาวนวลสะท้อนแสงไฟนีออนดัดสีส้มในร้านดูอบอุ่น และสิ่งที่สะดุดสายตาของเธอที่สุด... คือบริเวณ 'อกซ้าย' ตรงตำแหน่งหัวใจของเขา

มันมีรอยสักตัวอักษรภาษาอังกฤษสไตล์มินิมอล เส้นสายเฉียบคม ทว่าแฝงความหมายลึกซึ้งเด่นหราอยู่คำว่า...

‘To give is to live forever’

พรีมจ้องมองข้อความนั้นนิ่งงันราวกับต้องมนตร์สะกด ตัวอักษรเรียบง่ายแต่กลับแผ่รังสีความอบอุ่นอันแรงกล้าออกมาจนเธอรู้สึกได้ หัวใจในอกซ้ายของเธอเผลอเต้น๹ะเ๢ิ๨จังหวะโครมครามขึ้นมาอีกครั้งจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน

"มองขนาดนี้... อยากเปลี่ยนใจมาขอดูเรฟเฟอเรนซ์รอยสักของผมแบบเต็มตัวแล้วเหรอคับ?"

เสียงทุ้มกวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวใหม่เสร็จเรียบร้อย กวินเลิกคิ้วมองเธอพลางขยับรอยยิ้มมุมปากแสนเสน่ห์ที่ทำให้พรีมหน้าร้อนวาบจนแทบ๹ะเ๢ิ๨ เธอกระแอมไอแก้เขินระรัว พลางรีบเบือนหน้าหนี

"บะ... บ้าเหรอคะ! ใครจะอยากดูเนื้อตัวคุณกัน" พรีมทุบโต๊ะบาร์เบา ๆ กลบเกลื่อน "ฉันแค่สะดุดตาข้อความที่รอยสักต่างหาก... To give is to live forever การให้อะไรเหรอคะที่ทำให้อยู่ตลอดไป?"

แววตาขี้เล่นของกวินไหววูบไปแวบหนึ่ง มันแปรเปลี่ยนเป็๞สายตานิ่งสงบและลึกซึ้งราวกับมหาสมุทร เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับเธอ สบตากับดีไซเนอร์สาวตรง ๆ

"ตรรกะของมันเรียบง่ายมากคับคุณพรีม... ในโลกธุรกิจที่ผมเคยผ่านมา ทุกคนจ้องแต่จะ 'ไขว่คว้าและเอาชนะ' จนหลงลืมตัวเอง แต่พอผมเลือกที่จะเดินออกมาแล้วผันตัวมาเป็๲ 'ผู้ให้'..." เขาชี้นิ้วไปที่เครื่องชงกาแฟและจานเค้กส้มที่วางอยู่ "ให้เครื่องดื่มอุ่น ๆ ให้ขนมอร่อย ๆ หรือแม้แต่... ให้พื้นที่ปลอดภัยสำหรับรับฟังความขมในใจของใครบางคน"

กวินคลี่ยิ้มอบอุ่นอย่างที่พรีมไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมกลับรู้สึกว่า ตัวตนของผมมันมีความหมายและมีชีวิตอยู่ตลอดไปในความทรงจำของพวกเขา... มากกว่าตอนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกธุรกิจซะอีก"

คำสารภาพและมุมมองชีวิตอันเฉียบคมทว่าแสนอ่อนโยนของบาริสต้าลึกลับคนนี้ บินตรงเข้ากระแทกใจกลางระบบหัวใจของพรีมอย่างจัง ความรู้สึกชื่นชมและหวั่นไหวเอ่อล้นจนเธอทำได้เพียงแค่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา

กิ๊ง... กิ๊ง...

เสียงนาฬิกาโบราณในร้านตีบอกเวลาตีสี่ตรง พร้อมกับแสงเงินแสงทองแรกของวันใหม่ที่เริ่มจับขอบฟ้า รำไรลอดผ่านกระจกหน้าร้านเข้ามา กวินยืดตัวขึ้นบิด๳ี้เ๠ี๾๽เล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้เธอ

"หมดเวลาคาเฟ่ลับยามวิกาลแล้วครับคุณพรีม... แสงเช้ามาแล้ว ตรรกะของวันใหม่กำลังจะเริ่มต้น" กวินเดินไปส่งเธอที่หน้าร้าน

พรีมเก็บแฟ้มงานเสร็จเรียบร้อย เธอก้าวขาออกไปหน้าร้านที่สายฝนแห้งสนิทแล้ว ลมเช้าพัดมาสลวย อากาศสดชื่นจนเธอรู้สึกเหมือนเป็๲คนใหม่ ดีไซเนอร์สาวหันกลับมามองบาริสต้าหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงส่งยิ้มให้เธออยู่

"กวินคะ... ขอบคุณสำหรับคืนนี้จริง ๆ นะคะ งานคอลเลกชันนี้ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงพังไปแล้ว" พรีมสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดต่อ "คือว่า... ถ้าคอลเลกชันนี้ผ่าน และฉันอยากชวนคุณไปกินข้าวในฐานะ 'ผู้ซัพพอร์ตระบบใจ' ของฉัน... ฉันจะติดต่อคุณได้ยังไงคะ?"

กวินเลิกคิ้วหนา หยิบนามบัตรสีดำเรียบหรูออกมายื่นให้เธอ ยิ้มมุมปากแสนกวนขยับทำงานอีกครั้ง "นี่เบอร์ส่วนตัวของผมคับ... แต่ระวังหน่อยนะคับคุณพรีม เพราะตรรกะเบอร์นี้ ถ้ากดโทรเข้ามาแล้ว... ระบบร้าน Midnight Cafe จะปิดถาวรเพื่อไปเปิดระบบ 'คนคลั่งรักคุณพรีมแบบ 24 ชั่วโมง' แทนทันทีนะคับ"

คำหยอดทิ้งท้ายอันร้ายกาจทำเอาพรีมหน้าร้อนฉ่าจนแทบไหม้ เธอรีบคว้านามบัตรมาใส่กระเป๋าแล้วหมุนตัววิ่งหนีออกไปทันที โดยมีเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวเป็๞กลองรบ และเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอบอุ่นของกวินไล่หลังมา...