"ไม่มีค่ะ วันนี้มหาวิทยาลัยหยุด รูมเมทฉันกลับบ้านกันหมดแล้ว เหลือแค่ฉันคนเดียวที่นี่ค่ะ"
มันฝรั่งยืนหนึ่งยิ่งพูดยิ่งหวาดกลัว
จะว่าไป ทำไมเธอถึงนึกเพี้ยนอะไรขึ้นมา ถึงได้เลือกจะอยู่มหาวิทยาลัยในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้กันนะ?
ปัญหานี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้คำตอบด้วยซ้ำ!
ตอนนี้ในหอพักไม่มีคนอยู่เลย แถมฉินเย่ยังทำให้บรรยากาศตึงเครียดขนาดนี้ เธอรู้สึกเหมือนจะกลั้นปัสสาวะไม่อยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ เธอไม่กล้าไปเข้าห้องน้ำเลยจริง ๆ ถึงขั้นอยากจะเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเพิ่มอีกหลาย ๆ ผืนด้วยซ้ำ
"ถ้าอย่างนั้นคุณหาเชือกหรืออะไรพวกนั้นในหอพัก สายเคเบิลคอมพิวเตอร์ก็ได้ อะไรก็ได้ที่สามารถมัดสิ่งของได้"
"ค่ะ อาจารย์ฉิน แล้วฉันต้องทำยังไงต่อคะ?"
"มัดตัวเองไว้กับเตียง ยิ่งมัดซับซ้อนเท่าไหร่ยิ่งดี เอาให้แม้แต่ตัวคุณเองก็แกะไม่ออก"
"ฉัน... อาจารย์ฉินคะ ฉันออกไปหาคนช่วยได้ไหมคะ น่าจะมีคนอื่นอยู่ในหอพักบ้างแหละ"
มันฝรั่งยืนหนึ่งกลัวจนแทบฉี่ราดจริง ๆ โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
"ไม่ได้! ห้ามก้าวเท้าออกจากหอพักแม้แต่ก้าวเดียว ทางที่ดีตอนนี้รีบล็อคประตูและหน้าต่างหอพักให้หมด!"
"กะ... ก็ได้ค่ะ!"
ตอนนี้เธอทำได้เพียงเชื่อมั่นในตัวฉินเย่เท่านั้น
[เฮ้ย! นี่มันสถานการณ์อะไรกัน ทำไมมันดูน่ากลัวขนาดนี้ล่ะ?]
[เมื่อกี้หนังกำลังภายใน ตอนนี้มาหนังระทึกขวัญเหรอ? ตื่นเต้นชะมัด!]
[ระทึกขวัญอะไรล่ะ นี่มันหนังผีชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ? ฉันรู้สึกเหมือนน้องคนก่อนหน้านี้เลย เธอโดนของไม่ดีเข้าสิงแน่ ๆ !]
[ฉันก็ว่าอย่างนั้น แถมครั้งนี้ดูท่าจะรุนแรงกว่าครั้งก่อนด้วย ไม่อย่างนั้นอาจารย์ฉินคงไม่รีบไปที่นั่นหรอก]
[พระเ้าช่วย ฉันหวังว่านี่จะเป็แค่การแสดงนะ!]
ภายใต้บรรยากาศแบบนี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เริ่มหวาดกลัวตามไปด้วย
แต่ยิ่งกลัว ยอดนิยมในห้องไลฟ์ของฉินเย่ก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น จากห้าแสนคนพุ่งไปถึงเจ็ดแสนกว่าคนแล้ว!
แถมยอดผู้ชมยังไม่มีทีท่าว่าจะลดลงเลย ทุกคนต่างตั้งใจดูการไลฟ์ครั้งนี้อย่างจดจ่อเพราะกลัวจะพลาดแม้แต่วินาทีเดียว
ส่วนทางด้านมันฝรั่งยืนหนึ่ง เธอไม่มีเวลามาสนใจจะถ่ายตัวเองแล้ว นอกจากจะล็อคประตูหอพักจากด้านใน เธอยังล็อคหน้าต่างทุกบานจนแ่า
จากนั้นเธอก็หยิบสิ่งของที่มีลักษณะเป็เส้นทั้งหมดในหอพักออกมา แล้วมัดตัวเองไว้กับเตียง
ความซับซ้อนนั้น ถึงขั้นที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะมีปัญญาแกะออกได้อีกหรือไม่
"อาจารย์ฉิน แบบนี้ใช้ได้หรือยังคะ?"
"ใช้ได้แล้วครับ คุณลองถามคำถามอื่นมาก็ได้"
ทั้งคู่เริ่มสนทนากันอีกครั้ง
"อาจารย์ฉิน เป็เพราะเชือกแดงเส้นนี้ใช่ไหมคะ?"
"ใช่ครับ"
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น มันฝรั่งยืนหนึ่งดวงตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที
คำตอบนี้ไม่ได้หมายความว่า เพื่อนสนิทของเธอตั้งใจจะทำร้ายเธอหรอกเหรอ?!
"แล้วอาจารย์ฉินคะ ต่อไปฉันจะเป็ยังไง? ถ้าฉันต้องตาย ฉันจะตายแบบน่าเกลียดไหมคะ?"
มันฝรั่งยืนหนึ่งถามทั้งน้ำตา
เธอเห็นแชตบางส่วนแล้ว และเริ่มรู้สึกว่านี่ต้องเป็ฝีมือของผีแน่ ๆ
ในฐานะคนที่ดูหนังผีมาไม่น้อย ตอนนี้เธอค่อนข้างกังวลว่าศพของตัวเองจะดูน่าเกลียดหรือเปล่า
ฉินเย่ถูกคำถามนี้ทำให้หลุดขำออกมา แล้วพูดว่า "ตายแบบน่าเกลียดแน่ครับ เพราะฉะนั้นคุณต้องคุยกับผมดี ๆ แบบนี้ถึงจะไม่ตาย"
"แต่อาจารย์ฉินคะ ฉันกลัว"
น้ำเสียงของมันฝรั่งยืนหนึ่งในตอนนี้กำลังสั่นเครือ
"ไม่เป็ไร มีผมอยู่ ไม่ต้องกลัว" ฉินเย่ปลอบโยน
น้ำเสียงของเขานิ่งสงบมาก ทำให้มันฝรั่งยืนหนึ่งรู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
ในระหว่างนั้น ฉินเย่ก็กำลังเข้าใกล้ตัวมหาวิทยาลัยหลินเจียงอย่างรวดเร็ว
ฉินเย่ชวนมันฝรั่งยืนหนึ่งคุยอยู่ตลอดทาง แต่ความหวาดกลัวของเธอจะยังไม่สามารถกดข่มไว้ได้จริง ๆ จนกว่าฉินเย่จะไปถึง
เสียง่หลังเริ่มสั่นเครือมากขึ้นเรื่อย ๆ และเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ
[พระเ้า ถ้าเป็เื่ที่จัดฉากขึ้นมาล่ะก็ ฝีมือการแสดงของน้องคนนี้ตบหน้าพวกดาราหน้าใหม่ได้เรียบเลยนะ!]
[ยังมีคนคิดว่าจัดฉากอยู่อีกเหรอ อาจารย์ฉินต้องแสดงให้พวกคุณดูอีกไหม?]
[นั่นสิ! แถมบางอย่างมันก็แสดงกันไม่ได้นะ อย่างเสียงร้องไห้ของน้องคนนี้ พวกคุณเลียนแบบได้ไหมล่ะ?]
[ขอร้องล่ะสตรีมเมอร์รีบไปถึงเร็ว ๆ เถอะ น้องคนนี้จะกลัวตายอยู่แล้ว!]
[ถ้าเป็เื่จริง ฉันหวังให้มันเป็เื่ปลอม แต่ถ้าเป็เื่ปลอม ฉันก็หวังให้มันเป็เื่จริง!]
บรรยากาศมาถึงจุดนี้ แชตในห้องไลฟ์สดก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมา แต่ยอดคนดูในขณะเดียวกันก็พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเก้าแสนคนแล้ว
ฉินเย่ยังคงรักษาความสงบนิ่งไว้ได้ตลอด แต่ระยะทางยังค่อนข้างไกล เมื่อฉินเย่อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยหลินเจียงเพียงหนึ่งกิโลเมตร ทันใดนั้นอีกฝั่งก็เงียบเสียงลง
เสียงร้องไห้ก่อนหน้านี้หยุดลงกะทันหัน จากนั้นภาพวิดีโอของมันฝรั่งก็เริ่มสั่นไหว
ต้องรู้ก่อนว่า หลังจากที่เธอมัดตัวเองไว้แล้ว ภาพในวิดีโอจะหันไปทางเพดานตลอด ตอนนี้มันสั่นไหว แปดเก้าส่วนคือเธอกำลังดิ้นรนอยู่
แต่ทำไมจู่ ๆ ใน่เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ เธอถึงต้องดิ้นรนด้วยล่ะ?
ผู้ชมจำนวนมากในห้องไลฟ์สดต่างพากันหวาดกลัว
ตึง ตึง ตึง!
มันฝรั่งยืนหนึ่งดิ้นรนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ภาพเริ่มสั่นไหวอย่างหนัก
โชคดีที่เมื่อกี้เธอมัดไว้แ่าพอ การดิ้นรนนี้จึงดำเนินไปถึงสามนาทีเต็ม ๆ ก็ยังดิ้นไม่หลุด
ในทางกลับกัน ฉินเย่มาถึงที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยหลินเจียงแล้ว
ตอนลงจากรถ ฉินเย่โยนธนบัตรใบละร้อยหยวนทิ้งไว้บนเบาะ แล้ววิ่งตรงเข้าสู่ภายในมหาวิทยาลัยทันที
ตอนนี้เป็วันหยุดสุดสัปดาห์ ในมหาวิทยาลัยจึงไม่ค่อยมีคน ประตูรั้วจึงปิดสนิท
แต่ฉินเย่ไม่มีเวลามานั่งรอให้รปภ.มาเปิดประตู เขาจึงะโข้ามรั้วที่สูงกว่าสามเมตร แล้ววิ่งตรงไปยังตึกหอพักทันที
[ฉันตาไม่ฝาดใช่ไหม? ประตูนั่นสูงตั้งสามเมตรเลยนะ!]
[เฮ้ย อาจารย์ฉินก็คืออาจารย์ฉิน โคตรเทพเลย ะโข้ามไปเฉยเลย!]
[นี่เป็ไลฟ์ที่เจ๋งที่สุดเท่าที่ฉันเคยดูมาแล้ว ต่อให้จัดฉากฉันก็ยอมรับได้!]
[จัดฉากอะไรล่ะ พวกนายรีบไปดูน้องคนนั้นเร็ว!]
เมื่อแชตสุดท้ายปรากฏขึ้น ความสนใจของทุกคนก็ถูกดึงกลับไปยังภาพวิดีโออีกฝั่งทันที
มันฝรั่งยืนหนึ่ง ดูเหมือนจะดิ้นจนหลุดออกมาได้แล้ว เธอถึงขั้นคลานลงมาจากเตียงในหอพักเลยทีเดียว
ในระหว่างที่เธอขยับร่างกายนั้น โทรศัพท์ของเธอก็หล่นลงพื้น และถ่ายติดสภาพของเธอในตอนนี้พอดี
[แม่เ้า!]
[???]
[???!!!]
[สถานการณ์อะไรกันเนี่ย นี่ไม่ใช่เื่จริงใช่ไหม!]
ทั้งห้องไลฟ์ถูกถมด้วยเครื่องหมายคำถามทันที
เพราะในตอนนี้ ใบหน้าของมันฝรั่งยืนหนึ่งซีดขาวราวกับกระดาษ ลูกตาเหลือกขึ้นไป้าจนเห็นแต่ตาขาว ดูเหมือนกับิญญาอาฆาตในหนังผีไม่มีผิด
และในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่ได้แค่ปีนลงจากเตียงของตัวเอง แต่เธอกำลังเดินตรงไปยังหน้าต่าง ร่างกายของเธอ ดูเหมือนจะถูกบางอย่างควบคุมอยู่
[เธอจะโดดตึกแล้ว! เธอจะโดดตึกแล้ว!]
[อาจารย์ฉิน รีบขัดขวางเธอที! เร็วเข้า!]
[ไม่ไหวแล้ว ดูแล้วหัวใจจะวาย!]
[ขอร้องล่ะอาจารย์ฉิน รีบหน่อย!]
[เฮ้ย เธอจะโดดจริง ๆ แล้ว เธอจะโดดจริง ๆ แล้วนะ!]
ผู้ชมในห้องไลฟ์สดแทบจะบ้าตาย
โดยเฉพาะกล้องทางฝั่งฉินเย่ ที่บังเอิญมองเห็นร่างของเธอกำลังอยู่ที่ขอบหน้าต่างพอดี
เมื่อฉินเย่เห็นดังนั้น เขาก็กัดฟัน แล้วกดแลกยาสร้างกายาในร้านค้าของระบบอีกสองเม็ดมากลืนลงไปทันที
ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นอีกขั้น!
ทางฝั่งมันฝรั่งยืนหนึ่ง หลังจากเปิดหน้าต่างที่ล็อคไว้ออกแล้ว ร่างกายของเธอก็ปีนข้ามหน้าต่างไปโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว และะโลงมาจากความสูงชั้นห้าทันที!