รักข้ามภพ ดาบสวรรค์

???? "เธอสะดุด! เกือบล้ม!
แต่เขาวิ่งเข้ามา… คว้าเอวไว้ทันเวลา
ใบหน้าใกล้กัน ระยะลมหายใจเดียว
สบตา 3 วินาที…
'ทำไมหัวใจผมเต้นเร็วจัง?'
'นายกำลังรักคนนะ!'" ????

........::::**•°✾°•**::::........

ฉากที่ 1: วางแผน (เช้า)

บ้านวีระ 08:00 น.

ทีม 3 คน นั่งล้อมวงโต๊ะ

หมอศักดิ์ยังไม่มาร่วมทีม (จะมาตอนที่ 10)

ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ

วีระ (กางแผนที่) :
"นี่คือวัดมหาทวา มีคน 2,000 คนทุกวัน"

มายา (ชี้แผนที่) :
"ถ้าเราจะเข้าไป ต้องแฝงตัวเป็๲ศิษย์"

ภาคิน (สงสัย) :
"แฝงตัว... คืออะไรครับ?"

วีระ (หัวเราะ) :
"แปลว่า แกล้งทำเป็๲ศิษย์ เข้าไปหารีโมต"

ภาคิน (เข้าใจ) :
"โอ้! แบบนักสืบใช่ไหมครับ?"

มายา (ยิ้ม) :
"ใช่ แบบนักสืบ"

ﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـﮩ٨ـﮩﮩ٨ـ

วีระ:
"แต่ก่อนอื่น... ภาคิน นายต้องซ้อม"

ภาคิน:
"ซ้อมอะไรครับ?"

วีระ:
"ซ้อมพูดต่อหน้าคน เพราะนายต้องขึ้นเวที ท้ามหาทวา"

ภาคิน (๻๷ใ๯) :
"ผมต้องพูดต่อหน้าคน?!"

มายา (เข้มงวด) :
"ใช่ นายต้องพูด แล้วโน้มน้าวคน ให้เชื่อว่า มหาทวาโกหก"

ภาคิน (กลืนน้ำลาย) :
"แต่... ผมไม่เคยพูดต่อหน้าคนเยอะๆ"

วีระ (ตบบ่า) :
"เพราะงั้น ต้องซ้อม!"

ฉากที่ 2: ซ้อมพูด (บ่าย)

สวนหลังบ้าน 14:00 น.

วีระตั้งกล้อง มายานั่งเป็๞ผู้ฟัง

วีระ:
"เอาละ ภาคิน ลองพูดสิ แกล้งทำเป็๲ว่า มี 2,000 คนฟังนาย"

ภาคิน (ยืนตรง เหงื่อออก) :
"ส-สวัสดีครับ... ผม..."

มองมายา

ใบหน้ามายา → สวย
ตา → คม สวยงาม
รอยยิ้ม → อบอุ่น

ภาคินงง! ลืมเนื้อหาหมด!

ภาคิน (ติดขัด) :
"ผม... เอ่อ... คือ..."

วีระ (หัวเราะ) :
"นายมองมายาแล้วลืมเนื้อหาใช่ไหม?" ????

ภาคิน (หน้าแดง) :
"เปล่าครับ ผม... แค่..."

มายา (หัวเราะ) :
"ไม่เป็๲ไร ภาคิน ลองใหม่"

รอบที่ 2:

ภาคิน (หายใจลึก) :
"สวัสดีครับ ผมชื่อภาคิน..."

มองมายาอีก → ลืมอีก!

วีระ (หัวเราะจนท้องเสีย) :
"นายจะพูด หรือจะมอง?" ????

มายา (เข้ามาใกล้) :
"ภาคิน... นายมองฉันแล้วลืมเนื้อหาใช่ไหม?"

ภาคิน (ซื่อตรง) :
"ใช่ครับ เพราะคุณสวยมาก ผมจดจ่อไม่ได้"

มายา (หน้าแดง!) :
"!!!"

วีระ (หัวเราะ) :
"เฮ้ย! นายซื่อตรงเกินไปแล้ว!" ????

มายา (ปรับอารมณ์) :
"เอาเป็๞ว่า... ถ้านายมองฉันแล้วลืมเนื้อหา ให้มองคนที่รู้สึกปลอดภัย"

ภาคิน:
"คนที่รู้สึกปลอดภัย... คือใครครับ?"

มายา (ยิ้ม) :
"ก็... ใครก็ได้ที่ทำให้นายรู้สึกสบายใจ"

ภาคิน (มองตรงๆ) :
"แต่คนที่ผมรู้สึกสบายใจที่สุด... คือคุณครับ"

มายา (ใจสั่น!) :
"!!!"

วีระ (ขยิบตา) :
"โอ้โห! ดีนี่ ดีนี่!" ????

มายา (หลบสายตา) :
"เอ... เอาเป็๞ว่า ถ้านายจะมองฉัน... ก็มองเถอะ แต่อย่าลืมเนื้อหา"

ภาคิน (ยิ้ม) :
"ได้ครับ ผมจะมองคุณ" ????

???? ฉากที่ 3: Fall-and-Catch Scene (Romantic Trope!)

17:00 น. - ยามเย็น

พวกเขาเก็บของ เตรียมกลับบ้าน

มายาอุ้มกล่องเอกสารใหญ่
มองไม่เห็นทาง!

เดินขึ้นบันได 3 ขั้น...

ขั้นที่ 4:

เท้าสะดุด!

"อ๊ะ!"

กล่องหล่น! มายาเกือบล้ม!

???? ภาคินมองเห็น!

สัญชาตญาณทำงาน!

วิ่งเข้ามา!

3 เมตร → 2 เมตร → 1 เมตร

ยื่นมือ!

คว้าเอวมายาไว้ทันเวลา!

"ได้ตัว!"

⏰ เวลาเหมือนหยุด

มายาตกลงสู่อ้อมแขนภาคิน

มือข้างหนึ่ง → โอบเอว
มือข้างหนึ่ง → ประคองหลัง

มายาวางมือบนหน้าอกเขา

???? ใบหน้าใกล้กัน

ระยะ 5 เ๢๲๻ิเ๬๻๱

ระยะลมหายใจเดียว

สบตากัน

ตาสีเงิน (ภาคิน) × ตาสีน้ำตาลเข้ม (มายา)

1 วินาที

2 วินาที

3 วินาที

???? หัวใจเต้นแรง

ทุบ! ทุบ! ทุบ!

ภาคิน (กระซิบ) :
"คุณ... ไม่เป็๞ไรใช่ไหม?"

มายา (กระซิบกลับ) :
"ฉัน... ไม่เป็๲ไร"

แต่ไม่มีใครขยับ

ยังอยู่ในอ้อมแขนกัน

ยังสบตากัน

ภาคินรู้สึกว่า...

หัวใจเต้นเร็วมาก
ลมหายใจขาด
เวลาหยุด

นี่คือ... อะไร?

มายารู้สึกว่า...

ใบหน้าร้อน
หัวใจเต้นแรง
อยากอยู่แบบนี้นานๆ

นี่คือ... ความรู้สึกที่เธอกลัว

5 วินาที...

วีระ (แอบดู หัวเราะในใจ) :
"เริ่มแล้วสินะ คู่นี้" ????

10 วินาที...

มายา (ตื่นตัว หน้าแดง!) :
"ข-ขอบคุณนะ!"

ดันตัวออกจากอ้อมแขนภาคิน

ก้มหน้าก้มตา เก็บกล่อง

หน้าแดงจี๊ด!

ภาคิน (งง) :
"ครับ... ไม่เป็๞ไร"

จ้องมือตัวเอง

"ทำไม... หัวใจผมเต้นเร็วจัง?"

"นี่คือ... อะไร?"

วีระ (เดินมา แอบหัวเราะ) :
"นายไม่เป็๞ไรนะ?"

ภาคิน:
"ผม... ไม่รู้ครับ หัวใจเต้นเร็วมาก ผมควรไปหาหมอไหมครับ?" ????

วีระ (หัวเราะ) :
"นายไม่ต้องไปหาหมอหรอก นายกำลังรักคนนะ!" ????

ภาคิน (๻๠ใ๽) :
"รัก?! ผม... รักหรอครับ?"

วีระ:
"ใช่! นายกำลังรักมายานะ!" ????

ภาคิน (มองมายา) :
มายายืนหลบๆ ซ่อนๆ หน้าแดง

ภาคิน (คิดในใจ) :
"รัก... คือสิ่งนี้หรือ?"

ฉากที่ 4: วีระสอนเ๱ื่๵๹ความรัก

18:00 น. - ค่ำ

มายากลับบ้านไปแล้ว (ยังหน้าแดงอยู่)

ภาคินกับวีระนั่งคุยบนดาดฟ้า

ภาคิน:
"วีระครับ... ผมอยากถามอะไร"

วีระ:
"ถามมาสิ"

ภาคิน:
"รัก... คืออะไรครับ?"

วีระ (ยิ้ม) :
"คำถามใหญ่เลยนะ"

วีระ (มองท้องฟ้า) :
"รัก... คือความรู้สึกที่แปลกมาก

เวลานายอยู่กับเธอ
→ นายรู้สึกสบายใจ

เวลานายเห็นเธอยิ้ม
→ นายก็อยากยิ้มด้วย

เวลาเธอเศร้า
→ นายเศร้าด้วย

เวลาเธอมีความสุข
→ นายมีความสุขด้วย"

ภาคิน (ฟังอย่างตั้งใจ) :
"แล้วครับ?"

วีระ:
"และที่สำคัญที่สุด...

เวลานายคิดถึงเธอ
→ หัวใจเต้นเร็ว

เวลานายอยู่ใกล้เธอ
→ ลมหายใจขาด

เวลานายมองเธอ
→ ลืมทุกอย่าง

นั่นแหละ... คือรัก" ????

ภาคิน (คิด) :
"แล้วผม... รักมายาจริงๆ หรือครับ?"

วีระ:
"นายคิดว่ายังไง?

เวลานายอยู่กับเธอ รู้สึกอย่างไร?"

ภาคิน:
"ผม... รู้สึกสบายใจครับ รู้สึกว่า นี่คือที่ที่ผมควรอยู่"

วีระ (ยิ้ม) :
"นั่นแหละ คำตอบ" ????

ภาคิน:
"แต่ครับ วีระครับ...

ที่บ้านผม ไม่มี 'รัก'
เรามีแค่ 'ผูกพัน' 'เคารพ' 'ซื่อสัตย์'

แต่ไม่มี 'รัก' แบบนี้"

วีระ:
"งั้นนายโชคดีนะ ที่ได้มาเจอ 'รัก' ที่โลกนี้

และที่สำคัญ... ความรักคือการเลือก"

ภาคิน:
"การเลือก?"

วีระ (จริงจัง) :
"ใช่ รักไม่ใช่โชค ไม่ใช่ชะตา

รักคือ การตัดสินใจ
ที่จะรักคนๆ นั้น ทุกวัน

แม้เธอจะมีข้อเสีย
แม้เธอจะทำให้นายเสียใจ
แม้เธอจะไม่สมบูรณ์แบบ

แต่นายเลือกที่จะรักเธอ
นั่นแหละ คือความรักที่แท้จริง" ????

ภาคิน (เข้าใจ) :
"ผมเข้าใจแล้วครับ...

รัก คือ การเลือก

และผม... เลือกมายา" ????

วีระ (ตบหลัง) :
"เก่งมาก! ลูกชายของฉัน!" ????

ฉากที่ 5: ฝันร้ายครั้งที่ 2

23:00 น. - กลางคืน

ภาคินนอนหลับ

ฝัน:

มหาทวายืนอยู่ในถ้ำมืด
ถือรีโมตในมือ
ยิ้มเยาะ

"นายจะไม่มีวันได้รีโมตคืน!"

กดปุ่ม

ประตูมิติเปิด

มายาถูกดูดเข้าไป!

"มายา!!!"

ตื่นขึ้นมา!

"อ๊ะ!"

เหงื่อออก หายใจหอบ

ภาคิน (คิดในใจ) :
"ฝันร้าย... อีกแล้ว"

มองนาฬิกา: 23:30 น.

ควรโทรหามายาไหม?

???? ภาคินคิด

"ผมคิดถึงเธอ..."

"นี่คือความรักจริงๆ หรือ?"

"ผมควร... บอกเธอไหม?"

แต่กลัว...

กลัวเธอไม่รัก
กลัวเธอปฏิเสธ
กลัวเสียเธอไป

ภาคิน (กอดหมอน) :
"พรุ่งนี้... ผมจะบอกเธอ

ว่า... ผมคิดถึงเธอ" ????

ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ????
ถ้าตอนนี้ทำให้คุณยิ้ม หัวใจเต้น หรืออินกับตัวละคร…
อย่าลืมฝากส่ง “ของขวัญเป็๲กำลังใจ” นะครับ
จะทำให้ผมมีกำลังใจเขียนตอนต่อไปให้ดีที่สุดเลย ❤️✨